کتاب مدرسه‌ی نیشگون

اینجا همه چیز پیدا می‌شود؛ از سرملاقه‌های تندوتیز و دانستنی‌های علمیِ زنبورخیز تا انجمن شاعران ناشی و داستان‌های پرآب‌وتابِ خاش‌خاشی؛ کتاب مدرسه‌ی نیشگون نوشته‌ی فرهاد حسن‌زاده، قصه‌ی ماجراجویی‌های بچه‌هایی‌ست که قرار است به مدیریت یکی از آتیش‌پاره‌ترین هم‌کلاسی‌هایشان، به اسم ورپریده، یک روزنامه‌ی هفتگی راه بیندازند که هم همه را شادوشنگول کند و هم کاری کند که دیگر مثل ماست پاستوریزه نباشند. این شما و این هم ماجراهای مدرسه‌ی فوق بامزه‌ی از خنده روده‌برکنِ نیشگون.

درباره‌ی کتاب مدرسه‌ی نیشگون

در کتاب مدرسه‌ی نیشگون آقای فرهاد حسن‌زاده، هیچ‌کس معمولی نیست. نه مدیرش، نه شاگردهایش، نه حتی مرغی که وسط مصاحبه‌ها سبز می‌شود و یک‌ریز نظر کارشناسی می‌دهد! مدیر مدرسه، آقای ماخ، با کت و کراوات و ژست آدم‌های جدی همه‌چیزدان وارد می‌شود و فکر می‌کند قرار است یک انقلاب فرهنگی آنچنانی به پا کند و دستور احداث یک روزنامه سقفیِ خلاقانه‌ی مو لای درزش نروی فوق محشر را برای مدرسه نیشگون می‌دهد.

تیم هیئت تحریریه در یک‌چشم به‌هم زدن دست‌وپا می‌شود؛ ملخ‌الشعرا با همکاری میرزا کوفته‌خان تبریزی کلاس قرار است پا جای پای شعرای بزرگمان بگذارند و شعرهای روزنامه را برایمان بنویسند. یک نویسنده‌ی داستان‌های نیمه‌محترمانه به اسم هلو انجیری هم نوشتن برای صفحه‌ی داستان‌ماستان روزنامه را گردن می‌گیرد. از آن‌طرف در مدرسه‌ی خیالی خنگول‌های شوخ‌منگول، یک صفحه مختص انشانویسی یا روده‌درازی هم افتتاح می‌شود و صفحه‌ی آدم‌شناسی هم از آن‌طرف به روزنامه‌سقفی نیشگون می‌چسبد و همین‌طور یک‌عالم صفحه‌ی باحال و خوشمزه و شوخ و شنگ دیگر پشت هم ردیف می‌شوند تا بهترین روزنامه سقفیِ تاریخ مدارسِ دنیا با طعم خنده و شیطنت، از سقف کلاس قد بکشد و یک‌مرتبه ظاهر شود.

روزنامه‌ای که قُل، قُل، قُل، از سقف کلاس می‌جوشد

زبان فرهاد حسن‌زاده در این کتاب جوری پرهیاهو و بازیگوش است که انگار واقعاً خود شخصیت‌های توی کتاب دست به کار شده‌اند و آن را نوشته‌اند. جمله‌ها می‌رقصند، شوخی‌ها قلقلکت می‌دهند و حتی جدی‌ترین اتفاق‌ها هم بوی خرابکاری و هیجان دارند. هر صفحه از کتاب که پیش می‌رود پر از حرکت و بازی و شوخی و خنده است. مثل یک دفتر نقاشی که هر گوشه‌اش را یک‌کسی، یک‌چیزی برای یادگاری و محض مرض ریختن نوشته است. کافی است فقط کمی بیشتر به صفحاتش زل بزنی؛ شخصیت‌ها یکی‌یکی از صفحه بیرون می‌پرند، توی تخم چشم‌هایت زل می‌زنند و همان‌طور که از خنده ریسه می‌روند، روبه‌رویت می‌نشینند.

کتاب مدرسه‌ی نیشگون برای تو مناسب است اگر هنوز دلت ته کلاس‌نشستن را می‌خواهد، از مدیرها و جدی‌بازی‌هایشان فراری‌ای و دفتر انشای قدیمی‌ات را هنوز هم نگه داشته‌ای. این کتاب را با تصویرگری‌های لاله ضیایی از انتشارات هوپا بخوان و یادت نرود، خنده می‌تواند معجزه کند حتی اگر همین‌الان مشق‌هایت را ننوشته‌ای و حسابی کلافه‌ای.

کتاب مدرسه‌ی نیشگون برای شما مناسب است اگر

• در رده‌ی سنی 9 تا 15 سال هستی.
• دلت یک داستان بامزه‌ی پر از شوخی و خنده می‌خواهد.
• هنوز ته دلت از زنگ تفریح خوشت می‌آید.
• به شعرهای بند تنبانی علاقه‌مندی یا دست‌کم یکی دوتا هم از خودت درآوردی.
• دوست داری در مدرسه با رفقایت جمع شوی و دور هم یک روزنامه سقفی بزنید.

در بخشی از کتاب مدرسه‌ی نیشگون می‌خوانیم

دیگر از استعدادهای توپ مدرسه‌ی نیشگون ایشان هستند.

یک شاعر افسرده و گیس‌بلند و نازک‌نارنجی. خودش که فکر می‌کند پسرخاله‌ی ایرج میرزا تشریف دارد، ولی ما بهش می‌گوییم میرزا کوفته‌ی تبریزی. چون کلا خیلی له و کوفته و خسته است.

این شعر مال پارسال است. وقتی آقای لیوانی به بروبچ کلاس ما یک موضوع انشا داد، او هم نامردی نکرد یک شعر بلندبالا تحویلش داد. ما هم نامردی نکردیم و شعرش را توی روزنامه‌سقفی چاپ کردیم. او هم نامردی نکرد و از ما تشکر نکرد. هه! خیال می‌کند ما به تشکر او محتاجیم. البته ما هم نامردی نکردیم و نصف شعرش را سانسور کردیم؛ چون شعرش خیلی بو داشت. بو که می‌دانید یعنی چی؟