کتاب فکر بکر کن: دهکده‌ی حلبی تنبل

کورای آوجی چاکمان در کتاب فکر بکر کن، داستان یک دهکده را تعریف می‌کند که مردمش حوصله‌ی زندگی کردن ندارند؛ تا جایی که حتی زحمت انتخاب نام برای فرزندانشان را هم به خود نمی‌دهند و آن‌ها را با عدد شماره‌گذاری می‌کنند! اما روزی در این روستا، پسرکی به دنیا می‌آید که سرنوشت همه‌چیز و همه‌کس را تغییر می‌دهد...

درباره‌ی کتاب فکر بکر کن

همه فکر می‌کنند زندگی کردن کاری است که به خودی خود انجام می‌شود؛ قلبتان می‌تپد، نفس می‌کشید، پلک می‌زنید و این‌طرف و آن‌طرف می‌روید. اما واقعیت این است که زنده بودن و زندگی کردن کاری پرزحمت است که به فکر و انگیزه و امید نیاز دارد. زندگی کردن مثل کشاورزی کردن است، باید تمام این سختی را به جان بخرید تا دستتان به محصول پربار و پربرکت زندگی برسد...

کورای آوجی چاکمان (Koray Avcı Çakman) در کتاب فکر بکر کن (İcat Çıkar) داستان دهکده‌ای را تعریف می‌کند که مصداق بارز تنبلی و بی‌خیالی است. نه این دهکده و نه حتی آدم‌هایش اسمی برای خود ندارند! چرا که هیچ‌کس هیچ‌وقت حوصله‌ی آن را نداشته که فکر کند و اسمی درخور انتخاب کند. بچه‌هایی که در این روستا به دنیا می‌آیند، بسته به اینکه دختر باشند یا پسر، با پیشوند «مِک» یا «هِک» نام‌گذاری می‌شوند و بعد هم یک عدد کنار این پیشوند می‌نشیند. به این ترتیب روستا پر از هک و مک‌هایی است که با عددهایشان شناخته می‌شوند؛ هک ده، مک چهارده، هک چهل...

اینجا هیچ‌کس حوصله‌ی زندگی کردن ندارد. اگر وسایلشان خراب شود، حال تعمیر کردن ندارند. اگر مشکلی به وجود بیاید، حال صحبت کردن و پیدا کردن راه‌حل هم ندارند. اینجا نه خبری از ذوق و علاقه است، نه میل و انگیزه‌ای برای زندگی. همه زندگی می‌کنند که زندگی کرده باشند...

در میان اهالی دهکده، پسرکی وجود دارد که با بقیه بسیار متفاوت است. او یک مخترع است! به این ترتیب که از وسایل و دورریختنی‌ها، ابزارهایی می‌سازد که بسیار پراستفاده‌اند. اما هربار که پسرک می‌خواهد ابزارش را به مردم نشان بدهد و از آن‌ها بخواهد تا از آن استفاده کنند، آن‌ها به او می‌گویند که «بی‌زحمت فکر بکر نکن!» چون اساساً هیچ‌کس حوصله‌ی کار جدید ندارد.

اما یک روز اتفاق عجیبی می‌افتد؛ آب رودخانه‌ای که از کنار روستا می‌گذرد و آب مصرفی مردم را تأمین می‌کند، ناگهان آلوده می‌شود و رنگ‌های عجیبی به خودش می‌گیرد. به نظر می‌رسد که در این نزدیکی، کارخانه‌ای احداث شده که آب رودخانه را آلوده کرده است. مردم با وجود سرفه‌های بسیار و پیدا شدن نشانه‌های مریضی، باز هم همت نمی‌کنند تا برای این وضعیت کاری کنند. تا اینکه پسرک تصمیم می‌گیرد با یک اختراع و همتی برای تغییر این وضعیت، مردم را از مرگ و بیماری نجات دهد...

کتاب کودک «فکر بکر کن» کاری از نشر برکه‌ی آبی است. این کتاب را با ترجمه‌ی نازلی خلیلی صفا در اختیار دارید.

کتاب فکر بکر کن برای چه کسانی مناسب است؟

این داستان آموزنده برای کودکان گروه سنی 9 تا 12 سال مناسب است.

در بخشی از کتاب فکر بکر کن: دهکده‌ی حلبی تنبل می‌خوانیم

اهالی دهکده گفتند: «پسرها ِهِک، دخترها ِمِک. هک و مک... خودت را خسته نکن.».بنا به گفته‌ها، هک دانا سه شبانه‌روز بی‌وقفه با گفتن: « هک مک... هک مک...» سکسکه کرد؛ طوری که وقتی خواب بود، وقتی خروپف می‌کرد، وقتی نشسته بود، وقتی غذا می‌خورد، وقتی بیخود و بی‌هدف دور و اطراف را نگاه می‌کرد، وقتی خودش را می‌خاراند، همچنان سکسکه می‌کرد؛ حتی موقع سکسکه‌ی او یک بچه هم متولد شد. طوفان سهمگینی از بالای دهکده گذشت، رعد و برق از لابه‌لای ابرها غرید. پرک‌های قاصدک در خاک ریشه دواندند. وقتی صفحات تقویم به پاییز رسید و برگ درخت‌ها رنگ باختند، جمعیت دهکده هم بیشتر شد: «هوراااا هک پنج به دنیا آمد!»