ماهنامه ندای قلم - شماره 56

ماهنامه ندای قلم - شماره 56 منتشر شد. شیخ بهایی؛ معمار تمدن ایرانی، عطار برای نخستین بار مرز عرفان و تصوف را در شعر مشخص کرد، چگونه خبرنگار شویم؟، رادیو جادوی صدا در گذر زمان، جایی که دین، طبیعت و اندیشه‌ورزی بهم می‌رسد و... از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.

«ندای قلم»، عنوان نشریه‌ای است که با استعانت از درگاه ایزد متعال، در زمینه اجتماعی و فرهنگی فعالیت می‌کند و اکنون در سراسر کشور به زبان‌های فارسی، انگلیسی، آذری و ترکی استانبولی ارائه می‌شود. رویکردهای اصلی این نشریه در حوزه علوم انسانی، زیر بخش‌های فرهنگ، هنر، تاریخ و ادب و در حوزه‌های اجتماعی، کتاب و کتاب خوانی، مبانی اقتصاد و محیط زیست، تعیین شده‌اند. در این میان، تلاش خواهد شد با مطالعه و بررسی نیازهای فرهنگی و اجتماعی جدید جامعه و فعال‌سازی ظرفیت‌ها و توانایی‌های مراکز علمی و پژوهشگران، حوزه‌های تعاملی آن‌ها با جامعه پوشش داده شود.

در نشریه ندای قلم، انتشار یافته‌های علمی در راستای مشارکت در فرآیندهای تصمیم‌گیری در حوزه‌های فرهنگ و اجتماع و آثار، حاوی نظریه‌ها، راهکارها و روش‌های جدید، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار خواهد بود. همچنین فرهنگ‌سازی در زمینه‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی به ویژه تلاش در راستای نهادینه کردن فرهنگ اندیشه‌ورزی و پرسشگری، ارتقای نرخ سرانه مطالعه و احترام به محیط زیست، از اولویت‌های این نشریه است.

به مفهومی بهتر این ماهنامه می‌کوشد تا بعد پژوهشی و تنظیم آکادمیک آن‌ها را مورد توجه قرار دهد تا از خلاقیت و نوآوری لازم برخوردار باشند.

در بخشی از ماهنامه ندای قلم - شماره 56 می‌خوانیم

در روزگاری نه چندان دور، زمانی که خیابان‌ها خلوت‌تر بودند، شب‌ها زیر نور زرد چراغ‌های نفتی یا برق‌های کم‌سو، زندگی با ریتمی آرام‌تر جریان داشت. در آن روزها، خانه‌ها پنجره‌ای نداشتند که به تصویرهای متحرک گشوده شود، اما جعبه‌ای کوچک، با موج‌های نامرئی، جهانی بی‌پایان را به گوش‌ها و دل‌ها هدیه می‌داد. رادیو، تنها یک دستگاه صوتی نبود؛ راوی قصه‌های روزگار، پیام‌آور خبرهای مهم و گاهی، تنهاترین همدم انسان‌ها در دل شب‌های خاموش بود. طنین صداهایی که از گذشته می‌آیند صبح‌ها، پیش از آنکه خورشید از پشت کوه‌ها سر برآورد، صدای گویندگان رادیو، نخستین سام را به خانه‌ها می‌آورد. نوای گرم برنامه‌های صبحگاهی، با اخبار شب گذشته و پیام‌های امیدبخش آغاز می‌شد و به زندگی آهنگی تازه می‌بخشید. ظهرها، وقتی مادران در آشپزخانه سرگرم پختن غذا بودند، موسیقی‌های دلنشین و برنامه‌های خانوادگی، لحظاتی از آرامش را به میان خانه می‌آورد.