بله
زندگی بشر امروز به پایداری برق وابسته است و در صورت قطعی، تمام سیستم‌های اداری و صنایع و... از کار می‌افتند و ضرب‌آهنگ زندگی به‌هم می‌ریزد؛ از همین رو کتاب بهبود پایداری گذرا در سیستم تک ماشینه با استفاده از SVC نوشته‌ی غزل دائمی، می‌کوشد تا راهی را برای کنترل نوسان‌های ولتاژ و متعادل نگه‌داشتن جریان برق بیابد و چگونگی استفاده از آن را آموزش دهد.
درباره‌ی کتاب بهبود پایداری گذرا در سیستم تک ماشینه با استفاده از SVC
یک رعد و برق یا خطایی کوچک کافی است تا جریان برقی که هزاران سیستم و شغل و... به آن وابسته هستند، قطع شود و یا حتی از آن بدتر، با یک جرقه‌ی کوچک و اتصالی کردن سیم‌ها، همه‌چیز در خطر افتد. مهندسان که می‌دانند این اتفاق چه هزینه‌ی هنگفتی را پدید می‌آورد، کوشیده‌اند تا با کمک گرفتن از روش‌های گوناگون محافظتی، از این حادثه جلوگیری کنند. کتاب بهبود پایداری گذرا در سیستم تک ماشینه با استفاده از SVC نوشته‌ی غزل دائمی درباره‌ی یکی از همین روش‌های ایمن‌سازی جریان است و به خوانندگان خود توضیح می‌دهد که چطور می‌توان شبکه‌ی برق را از طریق تنظیم ولتاژ، کنترل کرده و متعادل نگه‌دارند.
بخش‌های نخست کتاب بهبود پایداری گذرا در سیستم تک ماشینه با استفاده از SVC برای ما توضیح می‌دهد که یک شبکه‌ی جریان برق معمولاً دچار چه آسیب‌هایی می‌شود و کدام حوادث باعث رخداد نوسان‌های ولتاژ می‌شوند؛ یکی از این تهدیدات «خازن» است. این وسیله هنگام روشن و خاموش شدن، ولتاژ برق را به‌شدت بالا و پایین می‌کنند و احتمال قطعی برق و حتی رخ دادن حوادث خطرناک را بالا می‌برد. غزل دائمی برای خنثی کردن این خطر و تهدیدات مشابه آن، استفاده از «CVC» را پیشنهاد می‌دهد. این دستگاه الکترونیکی مثل ضرب‌گیر و بالشی نرم عمل می‌کند و شوک‌های ناگهانی که از ولتاژ متصاعد می‌شوند را به خود می‌گیرد و میزان ولتاژ را به اندازه‌ی لازم نگه می‌دارد. این کتاب می‌کوشد تا چگونگی استفاده و کارکرد CVC در شبکه‌های برق را به مخاطبان خود آموزش دهد.
کتاب بهبود پایداری گذرا در سیستم تک ماشینه با استفاده از SVC برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای مهندسان برق قدرت و افرادی که مسئول نرمال نگه داشتن ولتاژ هستند، مناسب و کارآمد است.
در بخشی از کتاب بهبود پایداری گذرا در سیستم تک ماشینه با استفاده از SVC می‌خوانیم
یک سیستم مبتنی بر الکترونیک قدرت و دیگر تجهیزات الکترواستاتیکی که کنترل یک یا تعداد بیشتری از پارامترهای سیستم انتقال AC را برای افزایش ظرفیت انتقال توان فراهم می‌کند.
در سال 1991، شرکت AEP کلیدزنی یک‌سری بانک خازنی را روی خط 345 کیلوولت ویرجینیای غربی آزمایش کرد. به‌دنبال آن، WAPA سیستم مشابهی را روی خط 230 کیلوولت آریزونا نصب کرد که باعث افزایشِ توان انتقالی از 300 مگاوات به 400 مگاوات شد.
اولین سیستم FACTS در ابعاد بزرگ روی خط 500 کیلوولت و 2500 مگاوات واقع در اورِگن در سال 1993 به‌کار برده شد. این سیستم از نوع خازن سری بود و با تریستور کنترل می‌شد. در سال 1995، شرکت TVA مدل‌هایی از GTO را معرفی کرد که قادر بودند حدود 100 مگاوار را کنترل کرده و جریان را در زمان دلخواه قطع کنند.
با این‌همه، بسیاری از شرکت‌های برق در به‌کارگیری این فناوری محتاط عمل نمودند و در انتظار تولید وسیله‌هایی با هزینه کمتر و قابلیت اطمینان بالاتر بودند و از سرمایه‌گذاری‌های کلان در این زمینه خودداری کردند.
