مجله هجده - شماره 6: تهران من کجاست

مجله هجده - شماره 6: تهران من کجاست منتشر شد. «مرکز/ زیستن در آستانه ادا»، «جنوب/ گلادیاتور یا تماشاچی»، «شمال/ دو چهره در یک شهر»، «غرب/ مجموعه‌ای از ترین‌ها»، «سقوط تهران»، «اداره قجری پایتخت»، «شرق/ هم‌محله‌ای حرمت دارد» و... از جمله عناوینی است که در این شماره از مجله می‌خوانید.

مجله هجده مجله‌ایست برای هجده ساله‌ها و نه فقط هجده ساله‌ها. مجله هجده به وسیله‌ی گروه جوانان دغدغه‌مندی بنا نهاده شده که حرفی برای زدن دارند و گوشی برای شنیدن. هجده سالگی، پایان کودکی، آستانه‌ی بزرگ‌سالی و درعین‌حال به رسمیت شناخته شدن به‌عنوان یک شهروند مستقل است و دغدغه‌ها و مسائل مخصوص خود را نیز دارد؛ دغدغه‌هایی دشوار، پیچیده، عمیق و گاهی مسخره. مجله هجده به روایت و تحلیل این دست مسائل اختصاص داده شده است. مجله هجده طیف مطالب گسترده‌ای در زمینه‌های مختلف مانند اقتصاد، سیاست، سرگرمی و هنر را در برمی‌گیرد و در نهایت آرزو دارد تجربه‌ی هجده سالگی را با مخاطبان خود شریک شود و شاید حتی آن را برای آن‌ها کمی ساده‌تر کند.

در بخشی از مجله هجده - شماره 6: تهران من کجاست می‌خوانیم

زهره غلام‌نژاد: نسبت من با تهران چیزی بین عشق و نفرته. از دور که نگاه می‌کنم شهر، سیاهه و پر از ترافیک و خونه‌های کج‌ومعوج و مشوش. ولی همزمان وقتی به این فکر می‌کنم که توی تهران زندگی کنم یا جای دیگه، باز انتخابم اینجاست. برای همه فرصت‌هاش، برای همه‌چیز حتی آدم‌های متکثرش و اون تعلقاتی که نمی‌دونم اصلاً از کجا اومده ولی انگار همیشه بوده.

فاطمه عظیمی‌پسند: تهران به من حس آزادی میده. آدمایی که زیر ذره‌بین‌شون نیستم و مدام نیاز نیست خودآگاه مراقب همه چی باشم و می‌تونم خود واقعیم باشم و این رو دوست دارم.

ریحانه عرفانیان: من بااینکه خیلی آشنا زیاد دارم توی تهران، ولی باز هم وقی بیرون میرم اصلاً چز نرمالی نیست که آشنا ببینم. تهران واسه من همزمان هم احساس تعلق و وابستگی داره و هم آزادی. یعی توی یه بالانس خیلی خوبیه. به‌خاطر همین من خیلی دوسش دارم. واقعاً با وجود همه چیزهایی که گفتیم، حی یک ثانیه هم جای دیگه‌ای رو ترجیح نمی‌دم.

باران نویریان: به نظرم وقی یه جایی زیاد زندگی می‌کنی، باهاش خاطره می‌سازی، با خیابوناش، با آدماش و همه این‌ها، با همه این چیزایی که به نظرت جالب نیستن و زشتن و اشتباهن. باز هم باهاش اخت شدی. حس می‌کنی که انگار شده جزئی از هویت تو و دیگه نمی‌تونی ازش دل بکنی. خونه من در نهایت شهریه که توش بزرگ شدم، توش یه سری تجربه و خاطره دارم.