نقد، بررسی و نظرات کتاب خط مرگ را نقش بزن - ورونیکا راث

من تو خرید این کتاب شک داشتم چون تقریبا هیچ نظری درموردش نبود و خلاصه ش من رو جذب نمی کرد اما فراتر از تصوراتم ظاهر شد! داستان های علمی تخیلی فضایی جزء مورد علاقه های من نیست ولی نویسنده اونقدر مطالب متنوع و جدیدی توی کتاب داشت که از ترکیب این موضوعات با این همه خلاقیت و قشنگی جا خوردم! ایده ای که درمورد استعداد ها داشت چیز تازه ای نبود اما خود استعداها خیلی ناب بودن و ایده ی سرنوشت هم ابداع جالبی بود. مجموع همه ی اینا به طرز عجیبی خوب از آب دراومده و با هم همانگ بود. فکر میکنم در حق این کتاب کم لطفی شده و باید بیشتر خونده بود چون ترجمه ی خوبی داره و شما دیگه نمیتونید همچین کتابی با این مبلغ پیدا کنید! آکوس و آیرا یکی از بهترین زوج هایی بودن که دیدم! اینکه برخلاف داستانای فانتزی با شخصیت های نوجوون، سایرا یه پرنسس لوس و نازپرورده نبود و آکوس یه پسر با قدرت و اعتماد به نفس فوق بشری (!) نبود به نظرم بهترین چیز بود. حس یه آدم واقعی رو تداعی میکردن با اینکه داستان ۱۰۰% فانتزی بود اما هیچ حس غیرواقعی ای توی رفتار و حرف هاشون نبود که غیرقابل درکشون باشه. سایرا یه الگوی خیلی تاثیرگذار و قابل اتکاست، کسی که میل به زندگیش حتی توی بدترین شرایط هم کور نشده و غرورش جذابش کرده. سیر رشد شخصیتش از ابتدا تا انتها خیلی پیوسته و منطقی بود. به هیچ چیز، عجله ای و بی فکر پرداخته نداشته بود؛ حتی توصیفات که زیبا و بجا بودن. آکوس هم زیر زره ش با وجود قوی نشون دادن خودش یه پسر زخمی بود که سال ها اسیر شده، زجر کشیده، خانواده ش رو از دست داده اما هنوز امید داره. سکانس هایی که گریه میکرد برای من زیباترین بخشای داستان بود چون نشون میداد اونم انسانه و بااینکه تلاشش رو میکنه یه وقتایی از پا درمیاد.

داستان جالبی داشت و کلیشه ای نبود، فضاسازیش خوب بود و باقیمت مناسبی که داشت گزینه خوبی برای مطالعه دوستداران این ژانر به حساب میومد، داستان دختر و پسری که در دوخط موازی قرار داشتن و خواننده ناراحت برای گذشتشون و نگران برای آیندشون بود