کتاب خفته در فغان

کتاب خفته در فغان نوشته‌ی سحر حاجیوند، شما را به دنیایی از عشق، دلتنگی و جدال‌های درونی می‌برد. داستانی که از همان لحظات ابتدایی، احساساتتان را با شخصیت‌هایی که هرکدام دغدغه‌های خاص خود را دارند، درگیر می‌کند. ماجراهای زندگی صنم و پیچیدگی‌های رابطه‌اش با علی در فضایی روستایی و سنتی که گرفتار پیچیدگی‌های عشق، وظایف خانوادگی و تلخی روزگار می‌شوند.

درباره‌ی کتاب خفته در فغان

وقتی در دل یک داستان غوطه‌ور می‌شوید که هم زندگی روستایی ایران را با جزییات دقیق به تصویر می‌کشد و هم گره‌هایی از عشق را روایت می‌کند، دیگر برایتان سخت می‌شود که رمان خفته در فغان را کنار بگذارید. در این کتاب همان ابتدا با شخصیت اصلی داستان آشنا می‌شوید؛ زنی به نام صنم که در تلاش است میان زندگی روزمره و فشارهای عاطفی خودش تعادلی پیدا کند. او هم با خشم و درد عشق نافرجام خود دست‌وپنجه نرم می‌کند و هم فشار سنت‌های قدیمی و مسئولیت‌های خانوادگی هم بر دوشش سنگینی می‌کند.

بخش‌هایی از کتاب که به زندگی صنم و روابط پیچیده‌اش با علی می‌پردازد، بسیار درگیرکننده است. نویسنده با دقت و ظرافت، احساسات متناقض و رنج‌های خاموش او را به تصویر می‌کشد. شما می‌توانید گرمای خورشید بر پوست صنم را حس کنید همان‌طور که درد و عشقش را می‌چشید. جملات کوتاه و پرمعنا در این کتاب عمق احساسات را به خوبی منتقل می‌کند و تنش درونی شخصیت را به اوج می‌رساند. شما هر بار که صفحه‌ای از این رمان را می‌خوانید، احساس می‌کنید که یکی از قطعات پازل زندگی صنم را در دست گرفته‌اید و قدم‌به‌قدم با او همراه می‌شوید. کتاب خفته در فغان نوشته‌ی سحر حاجیوند است. انتشارات آئی‌سا نشر این اثر را بر عهده دارد و فرصتی برای مخاطبان فراهم کرده تا نه‌تنها داستانی پر از چالش‌های احساسی را تجربه کنند، بلکه از نگاهی نزدیک‌تر به زندگی روستایی و سنت‌های ایرانی بهره‌مند شوند.

کتاب خفته در فغان برای چه کسانی مناسب است؟

کتاب خفته در فغان برای کسانی مناسب است که به داستان‌های عاشقانه و سنتی علاقه‌مندند و به دنبال تجربه‌ی دنیایی از احساسات عمیق، سنت‌های کهن و برخوردهای اجتماعی هستند. این کتاب به خصوص برای علاقه‌مندان به ادبیات بومی و فرهنگ ایرانی جذاب خواهد بود.

در بخشی از کتاب خفته در فغان می‌خوانیم

سکوتی نچسب در اتاق جولان می‌داد. انگار زن خداکرم قدم‌رنجه کرده بود و با چشمان درشتش قبل از هر حرفی اتاق را برانداز می‌کرد! سعادت‌خانم هم دستپاچه بود. این را از طرز برخوردش می‌فهمیدم.

- وان‌یکاده. حالاحالاها کار داره تا تموم شه.

صدای جلینگ‌جلینگ النگوهای یغوری که قبل‌تر در دستان صفیه‌خانم دیده بودم، بالا گرفت؛ جوری که انگار برای کسی دستی از روی خداحافظی تکان می‌دهد!

- ابریشمه، نه؟

پس داشت قالیچه را لمس می‌کرد.

- تا بهار نرسیده، تمومش کن. واسه بله‌برون حسن باید آماده باشه!

سعادت‌خانم خنده‌ی تصنعی زد و با شادی قربان‌صدقه‌ی حسن شد. چشمانم دیگر به تاریکی‌ای که در آن بودم، عادت کرده بود، ولی گردن‌درد امانم را بریده بود. به‌سختی کمی جابه‌جا شدم که حس کردم دو جفت چشم کف صندوقچه و کنار پایم مرا دید می‌زنند. از ترس چشمانم را گشادتر کردم تا بلکه بهتر ببینم؛ با دیدن خداکرم جوان و سعادت‌خانم خجالتیِ در عکس ترس پر کشید و خیالم آسوده شد. با خود اندیشیدم که چه می‌شد بعد از سال‌ها عکسی را در پر قو نگهداری و بعد یک شب برای همیشه آن را کف صندوقچه‌ای رها کنی! شاید خیریت این کار رسوا نشدن سعادت‌خانم و خداکرم در مقابل آمدن نابه‌هنگام صفیه‌خانم بود، وگرنه عشقی این‌چنین سوزبرانگیز که او را وادار به سوختن و ساختن کرده بود با پنهان کردن ورقه عکسی در کورترین جای دنیا هم قادر به فراموش کردن نبود.