فصلنامه ادبی مجمر - شماره نوزدهم - تابستان 1403

فصلنامه ادبی مجمر - شماره نوزدهم - تابستان 1403 منتشر شد. «سوار بر بال اندیشه (یادنامه‌ی انزاب خویی)»، «وضع و مرتبه‌ی شکل در اشعار لاهوتی»، «بررسی تصاویر در یک رباعی آیینی از سیدحسن حسینی»، «آکمه‌ایسم در عصر نقره‌ای روسیه»، «آشنایی با زندگی و اشعار نزار قبانی» و... از جمله عناوینی است که در این شماره از مجله می‌خوانید.

این فصلنامه‌ی ادبی با هدف ارتقاء فرهنگ و هنر در میان افراد جامعه، در تلاش است که مقالات ادبی و هنری مناسبی را در زمینه‌ی شناساندن فرهنگ و هنر ایران‌زمین منتشر کند.

در بخشی از فصلنامه ادبی مجمر - شماره نوزدهم - تابستان 1403 می‌خوانیم

ادبیات سخنی رسا و گویا و پویا است که از حد و نصاب سخن معمولی فراتر می‌رود و والاتر می‌نشیند و مردم این نشته گی سخن را در خود می‌پرورانند و با آن تعامل و در تعادل‌اند و البته غم و شادی و یا لذت و درد و دردمندی خود را با همین سخت پُر شور و والا و زیباشناسانه فهم و درک می‌کنند. ادیب به کسی می‌گویند که زیرک و با هوش و کنجکاو است و درواقع بهداشت گوش دارد به طوری که هر سخنی را به گوش خود نمی‌سپارد. ادیب کسی است که با هوشمندی تمام در نگهداشت مبانی و معانی کارآمد و فرآرونده در ذهن خود به شیوه‌ی روشمندی عمل می‌کند. ادبیات ابتدا از شعر آغاز شده و وقتی شعر و شاعری در چرخش و چربشی باینده و پاینده به اوج خود رسید تازه نوشتارهای نثر شروع به آغازیدن نمودند. ادبیات به دو بخش ادبیات مدرن و ادبیات پست مدرن تقسیم می‌شود و البته قبل از جهان مدرن ما شاهد ادبیات گفتاری و محاوره‌ای بوده‌ایم که من به این ادبیات سنتی و آرکائیک می‌گویم که در مقابل آن ادبیات مدرن و آکادمیک قد علم کرد. ادبیات مدرن یا نوگرا (Literary modernism) به آن گونه از ادبیات اطلاق می‌شود که زیست‌مندی خود را با رویکردی تجددگرایانه در اواخر سده‌ی 19 میلادی و اوایل سده‌ی بیستم اروپا و آمریکای شمالی آغاز نمود و شاخصه و شاکله اصلی آن همان شکستن آگاهانه‌ی روش‌ها و شیوه‌های سنتی نوشتن هم در شعر و هم در داستان بود.