کتاب تو بی‌نظیری

مکس لوکیدو، داستان‌سرای دنیای کودکان در کتاب تو بی‌نظیری، ماجرای پسرکی چوبی را تعریف می‌کند که به‌تازگی در کارگاه نجاری مهربان چشم‌های خود را باز کرده. مرد نجار تنها یک نسخه از این پسرک چوبی ساخته و بهتر از هرکسی در دنیا می‌داند که پسربچه‌ی او چقدر بی‌نظیر است. اما پسرک چوبی حرف سازنده‌ی خود را نمی‌پذیرد؛ مخصوصاً وقتی که برای اولین‌بار به آینه نگاه می‌اندازد و چهره‌ی چوبی کوچک خود را ورانداز می‌کند.

درباره‌‌ی کتاب تو بی‌نظیری

شاید نام قصه‌ی پیرمرد نجار و پسر کوچولوی چوبی او به گوش شما نیز خورده باشد؛ اما خواندن این داستان با قلم مکس لوکیدو (Max Lucado) نویسنده‌ی صاحب‌نام ادبیات کودکان، کیف دیگری دارد. او در کتاب تو بی‌نظیری (You Are Special) ماجرای خارق‌العاده‌ترین آدم‌چوبی دنیا را برای شما تعریف می‌کند؛ یک آدم‌چوبی بامزه که تنها یک عدد از آن وجود دارد. سرجیو مارتینز، (Sergio Martinez) تصویرگر داستان نیز با مداد‌رنگی‌های جادویی خود این روایت دوست‌داشتنی را برای ما به تصویر درمی‌آورد.

پانچلو، محبوب‌ترین عروسکی‌ست که مرد نجار تاکنون ساخته. او دو دست و دو پای چوبی دارد و با یک پسربچه‌ی واقعی تفاوتی نمی‌کند؛ از همین رو، نجار که خود فرزندی ندارد، پانچلو را مثل پسر حقیقی خود می‌داند. با تمام این‌ها پانچلو چندان خود را دوست ندارد. او به حرف‌هایی که دیگران درمورد او می‌زنند گوش می‌دهد و تصور می‌کند موجودی عجیب‌وغریب است. او ساعت‌ها مقابل آینه می‌ایستد و از چهره‌ی خود ایراد می‌گیرد. حتی وقتی مرد نجار به او می‌گوید که تا چه اندازه خاص و بی‌همتاست، باز هم حرف‌های خود را تکرار می‌کند. پانچلوی بیچاره تصور می‌کند هیچ‌گاه به اندازه‌ی کافی خوب نخواهد بود و هرگز نمی‌تواند باعث افتخار پدر خود شود. اما چطور می‌توان به این پسربچه‌ی چوبی ثابت کرد که او در‌این‌باره اشتباه می‌کند و برخلاف تمام تصوراتش، یک عروسک بی‌نظیر است؟

کتاب تو بی‌نظیری، داستانی دل‌نشین و سرگرم‌کننده برای کودکان است که ازقضا نکته‌های آموختنی بسیاری نیز در دل خود دارد. مکس لوکیدوبه خوانندگان کوچک خود یادآوری می‌کند که همه‌ی موجودات روی زمین، ارزشمند و دوست‌داشتنی‌اند. خداوندی که انسان‌ها را خلق کرده، تمام آن‌ها را به یک اندازه دوست دارد و همگی در نظر او مخلوقاتی بی‌نظیر و بی‌همتا هستیم. لوکیدو در داستان الهام‌بخش خود این حقیقت بزرگ را به خوانندگان خود می‌آموزد: با تمامی نقص‌ها و اشتباهات، باز هم خداوند عاشق ماست. این داستان برای اولین‌بار در سال 1997 چاپ شده و نسخه‌ی فارسی آن با تلاش انتشارات مهرسا و ترجمه‌ی لیلا کاشانی وحید در دستان شما قرار گرفته است.

درباره‌ی مجموعه‌ی داستان‌های پانچلو

داستان‌های پانچلو (Max Lucado's Wemmicks) یک سری شش قسمتی از داستان‌های مصور کودکانه به قلم مکس لوکیدو است. نویسنده این مجموعه را با الهام از یکی از قصه‌های فلکلور و عامیانه‌ی اروپایی یعنی «پینوکیو و پدر ژپتو» به رشته‌ی تحریر درآورده و ایده‌ی کلی داستان را در مجموعه‌ای از قصه‌های کوتاه و خواندنی بسط و گسترش داده است. پانچلو یا همان پسر چوبی این داستان‌ها، به همراه سازنده‌ی خود که یک نجار سال‌خورده و خوش‌قلب است زندگی می‌کند و در شهری از آدمک‌های چوبی شبیه‌ به خود روزگار می‌گذراند. پانچلو هنوز خیلی کوچک است و موضوعات و حقایق بسیاری وجود دارد که از آن سردرنمی‌آورد. پیرمرد نجار در هر ماجرا از این سری خواندنی سعی می‌کند تا به پرسش‌های پسر چوبی خود پاسخ دهد و دغدغه‌های ذهن کنجکاو او را برطرف کند. داستان‌های پانچلو، علاوه‌بر سرگرم‌کننده بودن، یک مجموعه‌ی آموزشی فوق‌العاده برای مخاطبان خردسال دنیای کتاب نیز است؛ داستان‌هایی که با زبانی کودکانه و استعاره‌هایی دل‌نشین، درس‌های مهمی مثل خودشناسی، مسئولیت‌پذیری و همدلی را به مخاطبان خود می‌آموزد. این مجموعه‌ی خواندنی توسط انتشارات مهرسا به فارسی نیز ترجمه شده و از نمونه‌های آن می‌توان به «هدیه‌ی مخصوص تو»، «تو بی‌نظیری» و «ای‌کاش بینی من هم سبز بود» اشاره کرد.

جوایز و افتخارات کتاب تو‌ بی‌نظیری

• اثر مورد تأیید سامانه‌ی رشد وزارت آموزش و پرورش؛
• راه‌یافته به مرحله‌ی نهایی کتاب سال جمهوری اسلامی ایران؛
• برگزیده‌ی چهارمین جشنواره‌ی دانایی و توانایی.

کتاب تو بی‌نظیری برای چه کسانی مناسب است؟

خواندن این قصه‌ی انگیزه‌بخش و پرنکته را به خوانندگان 7 تا 12 ساله پیشنهاد می‌دهیم.

در بخشی از کتاب تو بی‌نظیری می‌خوانیم

آن‌هایی که توانایی‌ها و مهارت‌هایی خاص داشتند نیز ستاره می‌گرفتند. بعضی از آن‌ها می‌توانستند وزنه‌های سنگین را بلند کنند و بالای سرشان ببرند یا می‌توانستند از روی جعبه‌های بلند بپرند. عده‌ای کلمات و واژه‌های خیلی بزرگ و مهم را بلد بودند یا می‌توانستند شعرهای قشنگ و آوازهای زیبا بخوانند. همه به این افراد ستاره می‌دادند. بعضی از ومی‌کی‌ها سرتاپا ستاره‌های طلایی شده بودند! هر بار که یک ستاره‌ی جدید می‌گرفتند، احساس خوبی پیدا می‌کردند و این باعث می‌شد باز هم سعی کنند کارهای خوب بیشتری انجام دهند تا ستاره‌ی دیگری بگیرند. اما گروه دیگر، که کم‌تر می‌توانستند کارهای جالب انجام دهند، هرکاری می‌کردند باز هم دایره می‌گرفتند.