کتاب انقلاب تامین مالی جمعی: بستری برای تامین مالی کسب و کارهای نوپا

کتاب انقلاب تامین مالی جمعی به قلم سعید زرندی، محسن افشارپور و سجاد عساکره درباره‌ی جذب منابع مالی لازم برای کسب‌وکارهای نوآورانه و نوپا است. اینکه صاحبان این کسب‌وکارها از چه راه‌هایی قادر به جذب سرمایه‌ی لازم برای راه‌اندازی، شروع و پیشبرد کار خود هستند. در کتاب پیش رو یکی از مهم‌ترین این راه‌ها، یعنی تأمین مالی جمعی به‌طور دقیق بررسی و معرفی شده است.

درباره‌ی کتاب انقلاب تأمین مالی جمعی

راه‌اندازی و ایجاد کسب‌کارهای جدید و استارتاپی از مهم‌ترین و شاید پررنگ‌ترین عوامل در پیشرفت اقتصاد دولت‌هاست، و کشوری که بتواند این چرخه‌‌ی مهم را به‌خوبی بگرداند، قطعا یک اقتصاد قوی خواهد داشت. به این صورت که سیاستمداران و دولت‌مردان، صاحبان ایده و کارآفرینان را به‌شکل مناسبی پرورش داده و روی آموزش آن‌ها سرمایه‌گذاری کنند. در ادامه از سرمایه‌گذارانی که از پیشبرد اهداف و ایده‌های کارآفرینان حمایت می‌کنند، به‌طور ویژه قدردانی کرده و تسهیلات خوبی را در اختیارشان قرار می‌دهند و سرمایه‌گذاران نیز هوشمندانه عمل کرده و بهترین ایده‌ها را برای سرمایه‌گذاری‌های خود انتخاب می‌کنند. لازم به ذکر است که چنین چرخه‌ی کارآمدی به‌خودی خود و یک‌شبه پیش نمی‌رود و روی غلطک نمی‌افتد مگر با کار و تلاش مداوم و همیشگی.

در کتاب انقلاب تأمین مالی جمعی می‌خوانید که بسیاری از کسب‌وکارهای نوپا و نوآورانه، در همان اولین مراحل فعالیت و شکل‌گیری خود، با چالش‌های فراوانی روبه‌رو می‌شوند که یکی از این چالش‌ها، جذب منابع مالی لازم از بانک‌ها، صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر یا فرشتگان کسب‌وکار است. به همین دلیل کارآفرینان، نوآوران و صاحبان ایده‌های استارتاپی همواره به‌دنبال یافتن منابع مالی جایگزین با دسترسی آسان‌تر هستند. یکی از این رویکردها هم، رویکرد «تأمین مالی جمعی» است. دکتر سعید زرندی، محسن افشارپور و سجاد عساکره در کتاب پیش رو اشاره می‌کنند که منظور از تأمین مالی جمعی، تأمین منابع مالی لازم برای شروع کسب‌وکار به وسیله‌ی جمعی از افراد مستقل است و در این روش منابع مالی معمولاً از طریق اینترنت و با مشارکت‌های محدود افراد متعدد تأمین می‌شود. مزیت این روش نسبت به روش‌های دیگر، مثلاً سرمایه‌گذاری خطرپذیر، تجمع بلوک‌های کوچک سرمایه و فراهم کردن فرصت سرمایه‌گذاری برای آن دسته از افرادی است که به‌دلیل وجود محدودیت‌هایی مانند محدودیت سرمایه امکان ورود به صنعت سرمایه‌گذاری خطرپذیر را نداشته‌اند. ضمن اینکه مراکز معتبری چون دانشگاه MIT در سال 2012 میلادی این روش را یکی از ده فناوری مرزشکن در سال معرفی کرد.

با این وجود کارشناسان مدعی هستند که این روش تأمین مالی در ایران هنوز در آغاز راه خود قرار دارد. بنا بر گزارش‌ها و استانداردهای بانک جهانی، کشورها برای راه‌اندازی تأمین مالی جمعی، باید در چهار مؤلفه‌ی سرمایه، قوانین و مقررات، زیرساخت‌های فناوری و مسائل فرهنگی آمادگی داشته باشند. براساس گزارش بانک جهانی در خصوص پذیرش و اجرای تأمین مالی جمعی، ایران در بحث سرمایه، آمادگی لازم برای تبدیل سرمایه‌های بخش خصوصی به عاملی مولد در کسب‌کار را دارد. در مؤلفه‌ی فناوری نیز وضعیت نسبتاً مناسبی در کشورمان ایران داریم. اما در دو بخش دیگر همچنان مشکلاتی وجود دارد که لازم است با همت مسئولان و البته مردم برطرف شوند.

دکتر سعید زرندی، محسن افشارپور و سجاد عساکره کتاب انقلاب تأمین مالی جمعی را در هشت فصل به رشته‌ی تحریر درآورده‌اند که در ادامه به عناوین فصول آن اشاره خواهیم کرد: «سیر تاریخی و مفهومی تأمین مالی جمعی»، «تعاریف، اهمیت، مزایا و معایب تأمین مالی جمعی»، «فرآیند و اجزای تشکیل‌دهنده‌ی تأمین مالی جمعی»، «انواع مدل‌ها و عرصه‌های تأمین مالی جمعی»، «صنعت تأمین مالی جمعی در جهان»، «قوانین تأمین مالی جمعی»، «صنعت تأمین مالی جمعی در ایران» و «پیشنهادات و جمع‌بندی». انتشارات بورس این کتاب را منتشر کرده و در اختیار مخاطبان قرار داده است.

کتاب اتقلاب تأمین مالی جمعی برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به‌دنبال آشنایی با روش‌های تأمین مالی کسب‌وکارها هستید، پیشنهاد می‌کنیم کتاب پیش رو را مطالعه کنید تا مطالب مفیدی در اختیارتان قرار گیرد.

در بخشی از کتاب انقلاب تامین مالی جمعی: بستری برای تامین مالی کسب و کارهای نوپا می‌خوانیم

در سال 1876 برای تأمین سرمایه‌ی ساخت مجسمه‌ی آزادی، بزرگ‌ترین مجسمه‌ی یادبود ایالات متحده از شیوه‌ای که بعدها تأمین مالی جمعی نامیده شد، استفاده گردید. بعد از فروپاشی دومین امپراتوری فرانسه و روی کار آمدن جمهوری‌خواهان، تمایلات سیاسی جهت برقراری روابط دوستانه با آمریکا به دلیل نزدیک بودن ساختار سیاسی آن‌ها به آنچه که جمهوری‌خواهان فرانسه به‌دنبال آن بودند، افزایش یافت. از این رو دولت فرانسه برای نشان دادن حسن نیت خود پیشنهاد ساخت مجسمه‌ی آزادی را به دولت آمریکا ارائه نمود. در سال 1875 طبق قوانین دوطرفه مقرر گردید تا کشور فرانسه بدنه‌ی مجسمه را در کشورش بسازد و به آمریکا منتقل نماید. دولت آمریکا نیز مسئول ساخت و تأمین مالی زیربنا و پایه‌ی مجسمه گردید. دولت جمهوری‌خواه فرانسه فردریک آگوستو بارتولدی، مجسمه‌ساز معروف فرانسوی را مأمور طراحی و ساخت مجسمه‌ی آزادی کرد و ساخت مجسمه از قسمت سر در سال 1876 آغاز گردید. تا سال 1882 مجسمه تا کمر آماده شده بود و در سال 1884 مجسمه‌ی تکمیل‌شده برای سفیر آمریکا در فرانسه رونمایی گردید. به این دلیل که زیربنای مجسمه در بندر نیویورک آماده نشده بود و در مرحله‌ی مناسبی از ساخت قرار نداشت مجسمه تا ژانویه‌ی 1885 در پاریس باقی ماند. در ایالات متحده به‌دلیل کمبود منابع مالی، فرآیند اتمام پروژه‌ی ساخت پایه‌های مجسمه به تعویق افتاد. هزینه‌ی ساخت پایه و محل مجسمه در آن زمان، حدود 300000 دلار تخمین زده می‌شد که هیئت آمریکایی تنها توانایی پرداخت نیمی از آن را داشتند.