کتاب دو زن زیبا

آرام روانشاد در کتاب دو زن زیبا هشت داستان کوتاه را که با حال‌ و هوایی زنانه نوشته شده‌اند، با خوانندگان ادبیات داستانی به اشتراک می‌گذارد. شخصیت محوری هریک از روایت‌های این مجموعه یک زن است. قهرمانان این قصه‌ها در زمان و مکان متفاوتی قرار گرفته‌اند و هرکدام با معضلات و چالش‌های مخصوص به‌خود دست‌وپنجه نرم‌ می‌کنند؛ چالش‌هایی که ممکن است برای بسیاری از خوانندگان این داستان‌ها آشنا باشد و قصه‌های مشترکی را به یاد‌ها بیاورد.

درباره‌‌ی کتاب دو زن زیبا

داستان‌های زنانه، یکی از پرطرفدار‌ترین روایت‌های ادبی در سال‌های اخیر هستند؛ داستان‌هایی که قرار است جهان درونی یک زن را بر صفحه‌ی داستان انعکاس دهند و میان خوانندگان جهان ادبیات با احساسات و موقعیت‌های زنانه پل ارتباطی برقرار کنند. آرام روانشاد از داستان‌نویسان معاصر ایرانی در اثر تحسین‌شده‌ی خود یعنی کتاب دو زن زیبا، هشت داستان از مجموعه داستان‌های کوتاه خود را کنار هم چیده و سلسله‌ی نابی از این ماجراهای زنانه را به دست مخاطبان دنیای داستان داده است.

داستان‌های کتاب دو زن زیبا در مجموع با گذشت یازده‌ سال شکل گرفته‌اند و جهان روایی هرکدام از این قصه‌ها ذره‌ذره با گذشت زمان هویت خود را به دست آورده‌اند؛ به همین دلیل داستان‌های این مجموعه را می‌توان چکیده‌ا‌ی ناب از میان سال‌ها تلاش و تجربه‌ی ادبی نویسنده دانست که حتماً ارزش خواندن دارد. قهرمانان و شخصیت‌های اصلی هر کدام از این داستان‌ها یک زن است. هر ماجرا در جهان و حال‌وهوای متفاوتی روایت می‌شود، اما نکته‌ی اشتراک تمامی آن‌ها شخصیت زنی‌ست که سعی دارد با واگویه‌های درونی یا شرح ماجرا، خواننده را به دنیای درونی و فکر و دغدغه‌های خود دعوت کند. قهرمان داستان‌های دو زن زیبا گرچه روحیات، عواطف و دغدغه‌های دور از همی دارند اما همه‌ی آن‌ها به‌خوبی از پس شرح و گسترش دنیای درونی خود برمی‌آیند و بار‌ها خواننده را با احساس و تجربیاتی آشنا و پرتکرار رو‌به‌رو می‌کنند. گره‌ها و چالش‌های داستانی‌ای که هرکدام از این شخصیت‌ها به آن گرفتار می‌شوند نیز متفاوت و منحصر‌به‌فرد است و همچنین راه و شیوه‌ی هرکدام از این قهرمانان برای رهایی از چالش‌ها خواننده را با شگفتی تازه‌ای رو‌به‌رو می‌کند. اما خالق داستان‌های کتاب دو زن زیبا، از طرح جهان‌های داستانی مختلف یک هدف مشترک نیز دارد. آرام‌ روانشاد با قلم گرم و گیرنده‌ی خود سعی دارد به موضوع قربانی بودن زنان بپردازد. او در این قصه‌ها زنانی را به تصویر می‌کشد که هر کدام به نوعی خود را در جایگاه یک قربانی می‌پندارند و نویسنده با روایت تاثیرگذار خود این علامت سؤال بزرگ را در ذهن خواننده حک می‌کند: چرا زنان در بیشتر موارد به خود همچون یک قربانی نگاه می‌کنند؟

قفط می‌خواستم یک فنجان قهوه بخورم، دو زن زیبا، نیویورک دوستت دارم، زرد، از دفتر خاطرات یک تازه‌عروس متولد سال 1352، روز برمی‌آید، چله‌بران، اکستنشن نام داستان‌های این مجموعه‌ی خواندنی است که حاصل آن با تلاش‌های انتشارات نیماژ به دستان شما می‌رسد.

جوایز و افتخارات کتاب دو زن زیبا

• برنده جایزه‌ی ادبی صادق هدایت برای داستان فقط می‌خواستم یک فنجان قهوه بخورم، سال 1390
• برگزیده‌ی جایزه‌ی ادبی صادق هدایت برای داستان دو زن زیبا، سال 1389

کتاب دو زن زیبا برای چه کسانی مناسب است؟

این مجموعه داستان را به علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر فارسی، به‌ویژه دوست‌داران داستان‌هایی با پیرنگی زنانه پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب دو زن زیبا می‌خوانیم

یک چیزی توی دلم ریخت پایین. خیره نگاهم می‌کرد. نمی‌توانستم نه بگویم. در واقع هیچ دلیلی برای نه گفتن نداشتم. رو به ‌منشی کردم و سرم را به علامت تأیید تکان دادم. قبض را نوشت. اخمی کردم و گفتم: «بریم. دیر شده. خیلی کار دارم.»

پشتِ‌سرم راه افتاد؛ سایه‌به‌سایه‌ام. سنگینی نگاهش را حس می‌کردم. دل‌شوره داشتم. وحشت از یک اتفاق غیرمنتظره! چرا او کارگر نظافتچی شده بود؟ چه‌جور سر از تهران درآورده بود؟ با دیدنش در آن وضعیت بدجور جاخورده بودم. لحظه‌ای به سرم زد که برگردم و بگویم از قبول کردنش منصرف شده‌ام. که فرد مناسبی برای کار من نیست. ولی خُب باید یک دلیلی می‌آوردم. اصلاً بهتر است بگویم یادم رفته بود که امروز کلاس دارم. زبان، یوگا، نقاشی... اما ته دلم وسوسه‌ی فهمیدن خیلی چیزها را داشتم. فهمیدن از همه‌ی سال‌هایی که او نبود و فقط گاهگاهی یادش بود. رفتیم به طرف ماشین. حس کردم سنگینی حضورش دارد تعادلم را به ‌هم می‌زند. دلم می‌خواست زودتر برسم به ماشین و خودم را بیاندازم روی صندلی. سر بگذارم روی فرمان، شاید کمی آرام بگیرم. پیش از سوار شدن کنار در نیم‌باز ماشین دوباره صدایش درآمد که: «به خدا من شما رو می‌شناسم خانوم. مطمئنم.»

بی‌آنکه نگاهش کنم گفتم: «اشتباه گرفتی جانم.»

ساکت نشست گوشه‌ی صندلی عقب. چادرش را محکم دورش پیچید. انگار که بخواهد خودش را از من پنهان کند. از توی آینه نگاهش کردم؛ پوست لبش را با دندان می‌کند.