کتاب به کام دل

کتاب به کام دل اثری خواندنی و ادبی از فاطمه امینی شاعر جوان و معاصر کشورمان است. او در این کتاب، مجموعه‌ای از دلنوشته‌های خود را منتشر کرده‌ که مضامین گوناگونی از عشق، امید، ستایش پروردگار و... را دربرمی‌گیرد.

درباره‌ی کتاب به کام دل

دل‌نوشته‌های ادبی را در قالب‌های متفاوتی می‌توان نوشت اما شعر همیشه مسیری بوده برای دستیابی به حساسیت خواننده و هنگامی‌که مضمونی در قالب شعر در هر سبک شعری روایت شود تاثیر بیشتری بر مخاطبان به‌ویژه دوستداران نظم پارسی خواهد گذاشت.

دلنوشته‌های ادبی از تک گویی یا مونولوگ‌های نویسنده با خودش زاییده می‌شود. مضامین دلنوشته‌ها در کتاب به کام دل، اغلب به مسائل ذهنی و شخصی نویسنده که در هر زمان به شکل یک چالش با آن مواجه بوده‌ بیان می‌شود.

می‌توان گفت یکی از اولین اهداف فاطمه امینی، نویسنده‌ی این اثر، برانگیختن احساسات مخاطب و همراه شدن با حال‌وهوایی‌ست که نگارنده‌ی اثر داشته. در دلنوشته‌های ادبی مانند دیگر قالب‌ها، آرایه‌های ادبی مثل تشبیه، استعاره، مراعات‌النظیر و کنایه زیاد استفاده می‌شود. به‌کاربردن صناعات ادبی در این قالب‌ها دقیقا به همان منظوری است که در شعرهای کهن و نو استفاده می‌شود؛ با این تفاوت که تاثیر این آرایه‌ها قطعا در شعرهای موزون وآهنگین بسیار بیشتر از دلنوشته است. در این قالب ادبی عموما تجربه‌های شخصی هستند که تبدیل به نثرهای ادبی می‌شوند.

با توجه به اینکه انتشار دلنوشته به‌عنوان یک قالب ادبی هنوز مورد تایید اساتید تاریخ ادبیات نیست اما تلاش‌های شاعران معاصر و جوان برای به‌رسمیت‌شناختن دلنوشته‌ی ادبی می‌تواند آینده‌ی جدیدی را در نثر ادبی رقم بزند. کتاب به کام دل را نشر متخصصان منتشر کرده است.

کتاب به کام دل برای چه‌کسانی مناسب است؟

این کتاب برای دوست‌داران ادبیات به ویژه افرادی که از خواندن دلنوشته‌های ادبی لذت می‌برند، مناسب است.

در بخشی از کتاب به کام دل می‌خوانیم

جابه‌جا می‌شوند، فصل‌ها را می‌گویم. پاییز جای خود را به زمستان می‌دهد، زمستان به بهار و بهار به تابستان...

نارنجیِ برگ‌های ریخته‌شده از درختان تبدیل به سفیدی دانه‌های برف رقصان در آسمان می‌شود و به‌دنبالش سرمای خشک جای خود را به طراوت سبزی جوانه‌های روی شاخه‌ها می‌دهد و این سرزندگی خود را در نوازش گرم خورشید ادامه می‌دهد.

چرخه‌ی مرگ و زندگیست جابه‌جایی فصل‌ها...

طبیعت زندگی رو‌به‌مرگ را در پاییز، مرگ را در زمستان، جان‌گرفتن دوباره و بازگشت به زندگی را در بهار و ادامه زندگی در سختی‌ها را در تابستان به رخ ما می‌کشد.

می‌شنوی؟ خدا راه زیستن را در طبیعت زمزمه کرد... سکوت کن و به صدای طبیعت گوش ده...