برداشت من از این کتاب این بود که رفتن روی تردمیل لذت به قصد پیشرفت های فقط مادی تا جایی ادامه دارد با بالا رفتن سن هوش سیال م می شود و اگر فرد بخواهد احساس معنا در زندگی داشته باشد باید در میانسالی روی هوش متبلور خود حساب کند و از این طریق می تواند با داشتن پیشرفت دست از زیاده خواهی در امور مادی بردارد و تا پایان عمر علاوه بر احساس مفید بودن و خدمت به دیگران و خود احساس رضایت و آرامش کند