کتاب ال دیگو

اگر دیگو مارادونا، فوتبالیست فقید آرژانتینی را، بسیار بزرگ‌تر از یک فوق‌ستاره‌ی ورزشی و یک نماد و فیگور فرهنگی بدانیم، سخنی به گزاف نگفته‌ایم. در کتاب ال دیگو زندگی پرفرازونشیب این فوتبالیست افسانه‌ای روایت شده است. این کتاب را با قلم دنیل آرکوچی و ارنستو چرکسی بیالو می‌خوانید.

درباره‌ی کتاب ال دیگو

وقتی از دیگو آرماندو مارادونا (Diego Armando Maradona) حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟ از یک فوتبالیست با استعدادی اعجاب‌انگیز که قادر بود در ورزشی تیمی، یک‌تنه نتایج بازی‌ها را رقم بزند؟ یا از مرد پرحاشیه‌ای که به قول خیلی‌ها، جنبه‌ی شهرت را نداشت و خیلی زود و راحت درگیر حواشی شد؟ مارادونا که بود؟ تصویری که از او پیش چشمان مردم ترسیم شده، چه تصویری است؟ تصویر مقدسی که مردم ناپل و آرژانتین از او در خاطر دارند؟ تصویر مردی که به خدایی فانی و زمینی شبیه بود و درست مثل یک خدا، آرزوها و رویاهای محالِ دیوانگان فوتبال در ناپل و بوینس‌آیرس را محقق می‌کرد؟ یا تصویر خرابکاری نیمه‌دیوانه که از فضایل اخلاقی به‌دور بود؟

سخن گفتن درباره‌ی دیگو مارادونا دشوار است. به این خاطر که او مدت‌هاست به یک نماد فرهنگی تبدیل شده و دست‌کم نزد طرفدارانش، یک اسطوره‌ی واقعی به شمار می‌رود. در تاریخ چندان پرشمار نبوده‌اند ورزشکارانی که از حیث شهرت و تأثیرگذاری اجتماعی به جایگاه مارادونا دست یافته باشند. شاید بتوان محمدعلی کلی آمریکایی را از جهاتی با مارادونا مقایسه کرد. اما سخت می‌توانیم تصور کنیم که مردمی در جایی از جهان تصاویر کلی را مثل یک الهه روی دیوارهای شهرشان نقش کنند. حال‌آن‌که همین حالا بسیاری از خیابان‌ها در شهر ناپل و کشور آرژانتین، به تصاویر دیگو مارادونا آراسته است.

در کتاب ال دیگو (Maradona: The Autobiography of Soccer's Greatest and Most Controversial Star) زندگی مارادونا، با تمام افت‌وخیزهایش روایت شده است. اگر از طرفداران و دوست‌داران مارادونا هستید و با بازی‌های چشم‌نواز او در تیم ملی آرژانتین یا تیم‌های ناپولی و بارسلونا خاطره دارید، این کتاب را از دست ندهید.

نویسندگان کتاب ال دیگو، دنیل آرکوچی (Daniel Arcucci) و ارنستو چرکسی بیالو (Ernesto Cherquis Bialo)، در اثر خود تلاش داشته‌اند که تصویری هرچه واقعی‌تر و ملموس‌تر از دیگو مارادونا به دست دهند. به همین منظور، وسواس فراوانی به خرج داده‌اند که تنها معتبرترین حقایق مربوط به زندگی مارادونا را در کتاب خود بیاورند. کتاب ال دیگو به ظاهر از زبان شخص مارادونا روایت می‌شود. اما باید بدانید مطالبی که می‌خوانید، اگرچه تماماً به تأیید مارادونا رسیده، توسط دو نویسنده‌ی نامبرده به قالب رواییِ پیش رو درآمده است.

زندگی دیگو مارادونا حاشیه و جنجال کم نداشت. از ماجرای مثبت شدن تست دوپنیگش در جام جهانی 1994 تا دادگاهی شدنش به اتهام ارتباط با قاچاقچیان مواد مخدر! همچنین، او به لحاظ سیاسی و اجتماعی نیز فرد تأثیرگذار و جنجال‌برانگیزی بود. عقاید چپ‌گرایانه‌ی او بر کسی پوشیده نبوده و نیست، عقایدی که در بسیاری از موارد نشان از خامی و کم‌دانشی مارادونا داشت و اغلب به افراط می‌گرایید. با این همه، شاید همین عقاید بود که از او انسانی شورشی و کاریزماتیک ساخته بود. مارادونا خود جایی در این باره گفته بود: اگر فوتبالیست نمی‌شدم، حتماً یک چریک می‌شدم!

البته مارادونا در زمین فوتبال دست‌کمی از یک چریک نداشت. کافی است فیلم بازی‌های او را ببینید. دویدنش، تنه‌زدن‌هایش، جنگیدن‌هایش بر سر توپ، داد و فریادهایش و تقلاهایش برای رسیدن به خط دروازه‌ی حریف، همه بیانگر روحیه‌ی جنگنده‌ی او در مستطیل سبز هستند. روحیه‌ی جنگنده‌ای که در کنار نبوغ و تکنیک حیرت‌انگیزش، او را به زعم بسیاری از کارشناسان، به بهترین فوتبالیست تاریخ تبدیل کرد.

اما بهترین فوتبالیست تاریخ، همان‌طور که زیباترین صحنه‌های فوتبالی را رقم زد -از جمله گلی که با دریبل چندین بازیکن وارد دروازه‌ی تیم ملی انگلستان کرد- بزرگ‌ترین حواشی و جنجال‌های جهان فوتبال را نیز به وجود آورد.

بسیاری از دوست‌داران ماردونا مایل نیستند این واقعیت را بپذیرند که او به معنی واقعی کلمه قدر خودش را ندانست و استعدادش را تلف کرد. البته که دیگو مارادونا به هرچه که می‌خواست و آرزو داشت در زندگی حرفه‌ای خود رسید. اما توانایی‌های او به مراتب بیشتر از دستاوردهایش بود. به راستی اگر اعتیاد به کوکائین، عیاشی‌های شبانه، درگیری‌های دامنه‌دار با خبرنگاران و اظهار نظرهای عجیب و غریب سیاسی نبود، کسی امروز پیدا می‌شد که خالق «گل دست خدا» را با فوتبالیست دیگری در جهان مقایسه کند؟...

کتاب ال دیگو را بخوانید تا زندگی را از چشمان این ستاره‌ی بزرگ و مشهور ببینید.

این کتاب توسط انتشارات گلگشت به چاپ رسیده است.

کتاب ال دیگو برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به ورزش فوتبال و دوستداران آثار اتوبیوگرافیک، مخاطبان اصلی این کتابند.

در بخشی از کتاب ال دیگو می‌خوانیم

داشتم او را از گوشه چشم نگاه می‌کردم، می‌دانستم چیزی نمانده است. نه، ممکن نبود زیاد طول بکشد. داشتم آرپی فیلیو، داور کوتاه‌قامت برزیلی را تماشا می‌کردم و وقتی دستانش را بالا برد و در سوتش دمید، دیوانه شدم. به‌ این طرف و آن طرف دویدم. می‌خواستم همه را بغل کنم. با روح و جان می‌دانستم بزرگ‌ترین لحظه‌ی تمام دوران ورزشی‌ام را تجربه می‌کنم. بیست‌ونهم ژوئن 1986، ورزشگاه آزتِک مکزیک؛ آن روز، آن مکان در ذهن و پوستم، حک شده‌اند. حس و حالی که لحظه‌ی لمس کاپ جام‌جهانی داشتم، یادم است. داشتم آن را تکان می‌دادم، بلند می‌کردم، تکانش می‌دادم، می‌بوسیدمش، تکانش می‌دادم. نمی‌دانستم چه‌کار می‌کنم. آن را به دروازه‌بانمان، نری پومپیدو، قرض دادم، ولی بلافاصله پسش خواستم. می‌خواستم مطمئن شوم حقیقت دارد. ‌ اینکه جام‌جهانی به ما، به آرژانتین، تعلق دارد!

برای رسیدن به رویایمان، خیلی خطر کردیم. خیلی برایش هزینه دادیم. هیچ‌کس باورمان نداشت. همه، حتی دولت خودمان، ما را می‌کوبیدند. مورد نقد و توهین قرار گرفتیم. حتی مکزیکی‌ها هم علیه‌مان شدند و با گل‌های آلمان، شادی می‌کردند. اتحاد کشورهای ‌آمریکای جنوبی! چیزی خنده‌دارتر از این وجود ندارد. حتی آن جا در آزتِک مقابل مردم اهل ‌آمریکای لاتین هم مسابقه‌مان شبیه بازی‌های خارج از خانه بود. چیزی که هیچ‌کس هیچ‌وقت نفهمید ‌این است که قدرت و یکی بودنمان، از همان زاده شد؛ از اجبار به رویارویی با همه‌چیز و همه کس. باید ‌این‌طور می‌بود. ‌ این تیمِ من بود. تیمی که از صفر ساخته شده و مقابل بی‌رحم‌ترین رقبا قرار داشت. برای من مکزیک 86، به عنوان لذت‌بخش‌ترین اتفاق دوران بازی‌ام، سه سال قبل شروع شده بود. البته واقعاً وقتی آغاز شد که جام‌جهانی اسپانیا برایم تمام شد، چون از همان روزهای نحس، در فکر انتقام بودم.