کتاب ماه سکونتگاه فرازمینی‌ها

کتاب ماه سکونتگاه فرازمینی‌ها براساس شواهد علمی و تخیل درباره‌ی حیات‌های دیگر در جهان، نگاشته شده. این کتاب ضمن ارائه‌ی شرحی از مبانی کیهان‌شناسی و پیدایش ماه، به برخی از اسرار ناسا می‌پردازد. علی فخاری این احتمال را مطرح می‌کند که حیات ما بر روی زمین، تنها حیاتِ کشف‌شده در جهان نیست و موجودات بسیاری در جهان سکونت دارند که ما از آن‌ها بی‌خبریم.

درباره‌ی کتاب ماه سکونتگاه فرازمینی‌ها

شما فکر می‌کنید موجودات فرازمینی وجود دارند؟ آدم‌فضایی‌ها در حقیقیت چه شکلی هستند؟ اگر با آن‌ها برخورد کنیم باید چه رفتاری نشان دهیم؟ آیا آن‌ها دشمن ما هستند؟

علی فخاری در جواب به پرسش‌های بی‌شمار درباره‌ی موجودات فرازمینی و حیات در سیارات دیگر، کتاب ماه سکونتگاه فرازمینی‌ها را به رشته‌ی تحریر درآورده است. او این نکته را مطرح می‌کند که با وجود پهناور بودن جهان، بعید به نظر می‌رسد که تنها حیاتِ موجود، حیاتِ ما بر روی کره‌ی زمین باشد.

امروزه به لطفِ پیشرفت علم و تکنولوژی، اطلاعات بسیاری از فضا، سیارات و منظومه‌های دیگر در اختیار دانشمندان قرار دارد؛ بنابراین غیرممکن نیست اگر حیات‌ در سیارات دیگر وجود داشته و کشف شده باشد. به‌عقیده‌ی علی فخاری، حکومت‌های بزرگ ترجیح می‌دهند این اطلاعات مسکوت بمانند و ما هیچ‌گاه از وجود دیگر موجودات آگاه نشویم!

نویسنده با ارائه‌ی سند و مدرک از گذشته‌های دور، به سراغ محتمل‌ترین نژادی می‌رود که پا بر روی زمین گذاشته‌اند. مهم‌ترینِ این موجودات، «خاکستری‌ها» نام داشته‌اند. او حقایقی را درباره‌ی شکل ظاهری آن‌ها و مأموریتشان بر روی زمین و ماه فاش می‌کند.

این اثر را انتشارات اهورا قلم چاپ و روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب ماه سکونتگاه فرازمینی‌ها برای چه کسانی مناسب است؟

علاقه‌مندان به مباحث نجوم و کیهان‌شناسی و کنجکاوان درباره‌ی موجودات فرازمینی، از مطالعه‌ی این کتاب لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب ماه سکونتگاه فرازمینی‌ها می‌خوانیم

جسی مارسل نوه‌ی سرگرد مارسل می‌گوید: «پدربزرگ من، رئیس بخش اطلاعات گروه بمب پانصدونهم بود. همیشه دور میز شام درباره‌ی رازول صحبت می‌کردیم و از طریق همین مکالمات فهمیدیم که پدربزرگ من محقق ارشد پروژه‌ای بود که بعدها به نام رازول معروف شد. سرهنگ مارسل با خودش تصمیم می‌گیرد بعضی از لاشه‌ها را جمع کند و به خانه ببرد، خودش می‌گفت که به این نتیجه رسیده این‌ها هرچه هستند بسیار مهم‌اند و سرنوشت بشر را تغییر خواهند داد.»

طبق داستان این خانواده، سرگرد مارسل پس از اولین بازدید از منطقه‌ی سقوط به منزل آمد و لاشه و بقایایی را که آورده بود، در آشپزخانه پهن کرد. بعضی از این مواد فلز نازک و عجیبی مشابه آلومینیوم فویل بودند و زمانی که جمع شده و به شکل توپ گلوله می‌شد دوباره به حالت اولیه بازمی‌گشتند. زمانی که سرهنگ مارسل بقایای رازول را کشف کرد، توجه رسانه‌ها به وی جلب شد و عکسی از او درحالی‌که فلزی شبیه به همین آلومینیوم را در دست گرفته منتشر شد اما مدت زیادی نگذشت که نوه‌ی او ادعایی دارد مبنی بر اینکه فلزی که در واقعیت دیده بود مشابه ماده‌ای نبوده که در تصاویر چاپ‌شده در روزنامه‌ها در دست پدربزرگش دیده می‌شد و مسأله‌ای اینجا مطرح شد که آیا او را مجبور به گرفتن چنین عکسی کرده بودند؟ آیا فقط سرهنگ مارسل و تیمش از موضوع رازول اطلاع داشتند؟