کتاب روحی در جزیره گنج

کتاب روحی در جزیره گنج از سید فلاشمن، روایت ربوده شدن پسری دوازده ساله توسط دزدان دریایی است که برای نجات خود سلاحی جز ذکاوت و هوش خود ندارد. جالب است بدانید این داستان هیجان‌انگیز در سال 1967 نامزد جایزه گنبد طلایی ورمونت شد و با وجود گذشت چندین دهه از تالیف آن، همچنان اثری محبوب در میان خوانندگان نوجوان است.

درباره کتاب روحی در جزیره گنج:

مردم شهری که الیور در آن زندگی می‌کند باورهای عجیبی دارند، اما ناخدا اسکرچ از همه خرافاتی‌تر است. او معتقد است شخصی که در نیمه شب به دنیا آمده می‌تواند ارواح مردگان را ببیند و از قضا این شخص خاص، کسی به جز الیور فینچ دوازده ساله نیست. در نتیجه ناخدا او را در روز تولدش می‌دزدد تا با کمکش روح یک دزد دریایی را پیدا کند اما آیا الیور واقعا صاحب این قدرت ویژه است؟ حتی قهرمان ماجراهای کتاب روحی در جزیره گنج (The ghost in the noonday sun) جواب این سوال را نمی‌داند!

تنها چیزی که الیور از آن مطمئن است، علاقه شدیدش به دریانوردی است پس تصمیم می‌گیرد از باورهای ناخدا اسکرچ برای نجات دادن خودش استفاده کند و کشتی او را به دست آورد... . این داستان خواندنی که توسط سید فلاشمن نوشته شده، روایت یک ماجراجویی آمیخته با خیانت و دسیسه‌چینی است که با استقبال خوانندگان مواجه شد و توانست در سال 1967 نامزدی جایزه کتاب گنبد طلایی ورمونت را به دست آورد.

اقتباس‌های سینمایی از کتاب روحی در جزیره گنج:

پیتر مدارک، کارگردان انگلیسی در سال 1974 یک فیلم کمدی براساس این کتاب ساخت که بازیگرانی از جمله پیتر سلر و اسپایک میلیگان در آن نقش‌آفرینی کردند.

کتاب روحی در جزیره گنج مناسب چه کسانی است؟

مطالعه این اثر را به نوجوانانی که از داستان های هیجان‌انگیز و ماجراجویی لذت می‌برند پیشنهاد می‌کنیم.

با سید فلاشمن بیشتر آشنا شویم:

سید فلاشمن (Sid Fleischman) نویسنده بیشتر از شصت عنوان کتاب برای کودکان، نوجوانان و بزرگسالان است. او برای رمان The Whipping Boy مدال نیوبری را به دست آورد و در طول سال‌های نویسندگی، بارها از طرف منتقدان تحسین شد. به علاوه فلاشمن به دلیل مشارکت حرفه‌ای خود به‌عنوان یک نویسنده کودک، نامزد دریافت جایزه بین‌المللی دوسالانه هانس کریستین اندرسن در ایالات متحده در سال 1994 بود.

در بخشی از کتاب روحی در جزیره گنج می‌خوانیم:

ناخدا اسکرچ رو به من کرد و گفت: «از اینکه درباره‌ی من این‌طور قضاوت می‌کنی، دلم می‌گیرد. اگر تمام شکرهای جاماییکا را هم به من بدهند، حاضر نیستم تو را برخلاف میل خودت، حتی برای یک لحظه توی این کشتی نگه دارم. به زمین گرم بخورم، اگر دروغ بگویم! اگر می‌خواهی پیاده شوی، بسیار خب، پیاده‌ات می‌کنیم، آره، مطمئن باش پسر جان! هری اسکرچ در ساحل پیاده‌ات می‌کند، در اولین فرصت! اصلاً، تو مثل پرنده‌های دریایی، آزادِ آزادی!» درست در همین موقع، از برج دیده‌بانی کشتی، کسی فریاد زد: «کشتی، کشتی می‌بینم!»

مثل نقابی که از صورت برداشته شود، لبخند از چهره‌ی ناخدا اسکرچ گریخت. از سمت راست، دماغه‌ی یکی از کشتی‌های مخصوص صید نهنگ، سینه‌ی دریا و مه را می‌شکافت و پیش می‌آمد. قلبم ریخت. فکر کردم کشتی پدرم برای نجات من آمده است. اما کمی بعد که مجسمه‌ی زیر دماغه‌اش را دیدم، نام جوناس ریونج را تشخیص دادم. این، سریع‌ترین کشتی بندر نن تکت بود. بلافاصله، جان رینگروز دستش را روی دهانم گذاشت و برای اینکه دیده نشوم، مرا پشت دیواره‌ی کشتی خواباند. ناخدا اسکرچ هم پایش را روی گردنم گذاشت. بله! مثل پرنده‌های دریایی، آزادِ آزاد بودم!

صدایی از کشتی صید نهنگ بلند شد: «همان جا توقف کنید! الیور فینچ در کشتی شماست؟» ناخدا اسکرچ، انگار که هرگز چنین اسمی را نشنیده، ریاکارانه پرسید: «کی؟»

- پسر ناخدا آیزایا فینچ!

- فرار کرده؟

- نخیر آقا! فکر نمی‌کنم وقتی هر لحظه ممکن است پدرش به خانه برگردد، چنین کاری کرده باشد.

ناخدا فریاد زد: «ما در سوییت مالی مسافر قاچاق نداریم.»

شروع به تقلا کردم، اما رینگروز دهانم را محکم‌تر فشار داد و ناخدا هم فشار پایش را بیشتر کرد. یک لحظه متوجه شدم که می‌توانم تخته‌های روی عرشه و چیزی را که در مقابلم قرار داشت، از گوشه‌ی چشم ببینم. خدای من! جیبوم ‌آنجا بود.