کتاب نسترن‌های صورتی

زیرپوست تاریخ و در دل شب‌های تهران قدیم چه می‌گذرد؟ کتاب نسترن‌های صورتی مجموعه داستانی مهیج و جذاب است که به قلم رضا جولایی به نگارش درآمده. جولایی در این کتاب به کمک فضاسازی‌های رعب‌آور و هیجانی، تعلیقی را در روایت‌هایش به وجود می‌آورد که خواننده را مجذوب داستان می‌کند. این اثر همچون اکثر آثار این نویسنده‌ی شاخص دوران معاصر، با تاریخ پیوند نزدیکی برقرار می‌کند.

درباره کتاب نسترن‌های صورتی:

فضاهای قدیمی، گذشته‌های دور، اتفاقات ناگفته و پنهان تاریخ پر از راز و رمزهاییست که ما را وارد ماجراهای موهوم و خوفناک می‌کند. رضا جولایی که در عرصه داستان‌های پلیسی قلمی توانا و قدرتمند دارد در کتاب نسترن‌های صورتی به شیوه‌ای رازآلود و معمایی داستان‌های تاریخی را روایت می‌کند. این روایت‌ها اکثرشان در زمان قاجار رخ می‌دهند و خواننده را به آن دوران می‌برند.

آمیختگی عناصری همچون کنش داستانی و استفاده از فضا-زمان با ترس و وحشت این کتاب را به اثری منحصربه‌فرد تبدیل کرده است که بعد از بیست سال دوباره منتشر شده اما همچنان جذابیت‌های آن به قوت خود باقی‌ست. این کتاب از مهمترین آثار اواخر دهه هفتاد به حساب می‌آید و قصه‌ای تازه و ناشنیده از دربار قاجار روایت می‌کند که برای خواننده بدیع و خواندنی خواهد بود.

ساختار ده داستان حاضر این کتاب بر اساس دلهره و هیجان استوار شده‌ و شکلی یکنواخت و نظمی منطقی به فرم کتاب بخشیده‌اند اما در عین حال، هرکدام از آن‌ها ویژگی متمایزی از دیگری دارد. خود داستان نسترن‌های صورتی که عنوان کتاب نیز از همین اثر انتخاب شده است، روایت پزشکی‌ست که با دیدن جواب آزمایشش دچار آشفتگی می‌شود و هراسان به سمت خانه خود به راه می‌افتد. در مسیر با مراجعین سابق خود مواجه می‌شود که هر کدام ماجرایی داشتند و دکتر را به خاطرات گذشته خود می‌برند اما زمان حال و برگه آزمایش آشوبی در دل او به پا کرده است که در ادامه داستان روندی عجیب به خود می‌گیرد.

کتاب نسترن‌های صورتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم:

علاقمندان داستان‌های هیجانی و دلهره‌آور که گذری هم به تاریخ می‌زنند، از این کتاب لذت خواهند برد.

رضا جولایی را بیشتر بشناسیم؟

رضا جولایی نویسنده کتاب پیش رو در سال 1329 در شهر تهران متولد شد. او کارش را از سال 1362 آغاز کرد و بیشتر آثارش به صورت داستان کوتاه منتشر شد. در تمامی داستان‌های او تاریخ، وجه مشترکی‌ست که به روایت‌ها ساختار مستحکمی بخشیده است. از دیگر آثار او می‌توان به شکوفه‌های عناب، یک پرونده کهنه، جامه به خوناب، شب ظلمانی یلدا، سوء قصد به ذات همایونی، حدیث دردکشان، تالار طرب‌خانه، جاودانگان، باران‌های سبز و سیماب و کیمیای جان و... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب نسترن‌های صورتی می‌خوانیم:

همچنان که تکه‌های ماهی را می‌جوید، دستش را با دستمالی پاک کرد. عکس‌ها را از پاکت درآورد و به‌دقت نگاه کرد. چند منظره از مسیر بین راه و دریاچه‌ی زیر قله… و عکس‌های خودِ قله… از خوردن ایستاد. چرا مرد عکاس آن‌گونه با او برخورد کرد؟ به عکس خیره شد. قله در عکس حالتی بخصوص داشت. نمی‌دانست چه کلمه‌ای برای شرح آن به کار ببرد. عکس با آن‌چه دیده بود، تفاوت داشت. عکس‌های دیگر را دید. سنگ‌نبشته و دهانه… فکر کرد هیچ‌گاه جرئت نزدیک شدنِ دوباره به آن دهانه را در خود نخواهد یافت.

خوشبختانه عکس‌ها واضح افتاده بود و خطوطْ مشخص بود. پشخدمت با ظرفی کباب‌ ماهی بازگشت. اولین لقمه را که به دهان برد، فهمید اشتهای چندانی برایش نمانده. در باز شد و دو نفر وارد شدند. یکی از آن‌ها سبد کوچکی در دست داشت. پشت پیشخان رفتند، کافه‌چی را صدا کردند و سبد را روی میز گذاشتند. بوی ماهی تازه بلند شد.

کافه‌چی درون سبد را نگریست. «همین؟ جواب مشتری‌ها را چی بدهم؟»
یکی از ماهی‌گیرها گفت «خودمان را کُشتیم… عجیب است. قضیه فقط مربوط به ما نیست؛ هیچ‌کس نتوانست چیزی بگیرد.»
دیگری گفت: «به گمانم از گرمای هوا باشد. چنین هوایی بی‌سابقه است. چیزی نمانده جنگل آتش بگیرد.»

کافه‌چی دو لیوان پیشِ روی آن‌ها گذشت و از بطری پُر کرد. ماهی‌گیرها لیوان‌ها را برداشتند و با دو جرعه سر کشیدند. کافه‌چی تکرار کرد «حالا می‌گویید جواب مشتری‌ها را چی بدهم؟» «نصف‌شب دوباره به دریاچه می‌رویم، شاید هوا خنک‌تر شود و بتوانیم صیدی بکنیم.» از جا برخاستند. هنگام بیرون رفتن یکی از آن‌ها گفت «ماهی‌ها از چیزی ترسیده‌اند…»