کتاب دم حضرت والا - جلد اول

کتاب دم حضرت والا - جلد اول نوشته‌ی احمد عربلو، اولین کتاب از مجموعه خنده‌های نخودی است که در حدود هشتاد داستان و حکایات تاریخی و اجتماعی طنز دربردارد.

درباره‌ی کتاب دم حضرت والا - جلد اول:

یکی از بارزترین گونه‌های شوخ‌طبعی شناخته شده، طنز است که مشکلات و نادرستی‌های جامعه را با بیانی انتقادی، هنرمندانه و هوشمندانه به تصویر می‌کشد. اصلاح مشکلات جامعه به جای تخریب از جمله اهداف اصلی طنز به شمار می‌آید که در این کتاب به آن اشاره شده است.

درباره مجموعه خنده‌های نخودی:

مجموعه خنده‌های نخودی، یک مجموعه‌‌ی طنز هفت جلدی است که با تصویر کشیدن داستان‌های مختلف به شیوه‌ای طنزآمیز، نوجوانان را با این ژانر آشنا کرده و آن‌ها را همراه با خود به دل حکایات شیرین تاریخ می‌برد.

کتاب دم حضرت والا - جلد اول مناسب چه کسانی است؟

نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های طنز ایرانی از خواندن این کتاب لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب دم حضرت والا - جلد اول می‌خوانیم:

روزی بهلول از راهی می‌گذشت. مرد غریبی را دید که سر در گریبان فروبرده بود و می‌گریست. بهلول نزد آن مرد رفت. سلام کرد و سپس گفت: «آیا به تو ظلمی شده که چنین دلگیر و نالان هستی؟» مرد جواب داد: «من مردی غریبم که تازه به این شهر آمده‌ام. وقتی به این شهر رسیدم، قصد حمام کردم. چون مقداری پول و جواهرات همراه داشتم، از بیم دزدان، آن‌ها را در دکان عطاری به امانت سپردم. اما وقتی برای بازپس گرفتن آن‌ها رفتم مرد عطار به من ناسزا گفت و مرا دیوانه خطاب کرد و امانتم را به من پس نداد.» بهلول گفت: «غم مخور! من امانت تو را به‌آسانی از آن مرد عطار می‌گیرم و به تو پس می‌دهم.» آن‌گاه نشانی آن عطار را پرسید و به مرد غریب گفت: ‌ «من فردا فلان ساعت نزد آن عطار می‌روم. تو هم در همان ساعت به دکان آن مرد بیا و بدون اینکه با من صحبت کنی به عطار بگو امانت مرا بده.»

مرد قبول کرد. بهلول فوری نزد آن عطار شتافت و به او گفت: ‌ «من خیال مسافرت به شهرهای دوردست را دارم و چون مقداری جواهرات گران‌قیمت دارم می‌خواهم آن‌ها را به امانت نزد تو بگذارم. اگر به سلامت بازگشتم، آن جواهرات و زرها را از تو می‌گیرم. و چنانچه تا فلان مدت بازنگشتم، تو از جانب من وکیل و امین هستی تا آن جواهرات را بفروشی و با پول آن‌ها مسجد بسازی.»

عطار، که مردی طمع‌کار بود، با شنیدن این سخن خوشحال شد و گفت: «به دیدۀ منت! چه وقت امانت را می‌آورید؟» بهلول گفت: «فردا، فلان ساعت.»