کتاب دلیریوم در بخش‌های مراقبت ویژه و توجهات پرستاری

کتاب دلیریوم در بخش‌های مراقبت ویژه و توجهات پرستاری نوشته‌ی فاطمه رهنمایی و طاهره نجفی قزلچه، به طور مفصل درباره علائم و نشانه‌های بیماری دلیریوم، مداخلات درمانی و ابزارهای غربالگری توضیح داده و آموزش‌های کافی به پرستاران این بیماران جهت تشخیص زود هنگام بیماری و نحوه‌ی مراقبت از آن‌ها ارائه می‌دهد.

درباره‌ی کتاب دلیریوم در بخش‌های مراقبت ویژه و توجهات پرستاری:

پرستاری در قسمت مراقبت‌های ویژه یکی از چالش برانگیزترین فعالیت‌ها در حوزه‌ی پرستاری به شمار می‌رود که در طول زمان با تلفیق دانش مراقبت ویژه، مهارت‌های بالینی و اعمال مراقبتی شکل گرفته است. امروزه پرستاران به دلیل اینکه در بخش‌های مراقبت ویژه به صورت مداوم با بیمار در ارتباط هستند، می‌توانند نقش بسیار کلیدی در پیشگیری و تشخیص سریع بسیاری از بیماری‌ها و اختلال‌های جسمی و روانی داشته باشند. بنابراین بالا بردن دانش و علم آن‌ها می‌تواند تأثیر به سزایی در شناسایی به موقع و مدیریت صحیح و بهینه‌ی بسیاری از مشکلات بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه داشته باشد.

یکی از حادترین و رایج‌ترین اختلالات شناختی به ‌ویژه در افراد سالمند بستری در بخش‌های مراقبت ویژه «دلیریوم» است که عموما جدی، زیان بار، پرهزینه و غیرقابل شناسایی‌ست. میزان ابتلا و شیوع این اختلال در بخش‌های مراقبت ویژه بسیار بالا بوده و هر ساله هزینه‌های زیادی را بر سیستم بهداشتی و درمانی کشورها و فشار مراقبتی زیادی را بر پرستاران تحمیل می‌نماید که در نهایت منجر به بروز پیامدهای متعدد زیانباری در افراد مبتلا می‌گردد.

علی‌رغم اهمیت این سندرم و در دسترس بودن ابزارهای گوناگون غربالگری آن، دلیریوم همچنان در پایین‌ترین سطح شناسایی باقی مانده است. یکی از عوامل مرتبط با مراقبت ضعیف در بین مراقبین بهداشتی از جمله پرستاران فقدان دانش کافی و موثر برای شناسایی دلیریوم می‌باشد.

کتاب دلیریوم در بخش‌های مراقبت ویژه و توجهات پرستاری (Delirium in the intensive care units and nursing care) در پنج فصل به صورت جامع علل ظهور بیماری دلیریوم و راه‌های تشخیص و درمانی آن را یاد می‌دهد.

کتاب دلیریوم در بخش‌های مراقبت ویژه و توجهات پرستاری برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای دانشجویان پرستاری و پرستارانی که در بخش مراقبت‌های ویژه فعالیت دارند، بسیاری کاربردی است.

در بخشی از کتاب دلیریوم در بخش‌های مراقبت ویژه و توجهات پرستاری می‌خوانیم:

گرفتن یک شرح حال خوب از بیمار یا بستگانش، اولین گام در تشخیص بیماری بوده و در حقیقت غافل شدن از این گام دلیل عمده ناکامی در تشخیص بیماری است. در صورت عدم کسب هیچ تاریخچه‌ای باید بیماری مبتلا به دلیریوم در نظر گرفته شود مگر آن که خلاف آن ثابت گردد. تشخیص دلیریوم در مرحله اول بر عهده پزشک بوده و تشخیص دقیق آن بر اساس معیارهای تشخیصی بازنگری شده راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روانپزشکی آمریکا ویرایش چهارم یا پنجم (DSM-IV-TR) صورت می‌گیرد که البته این امر نیاز به مهارت بالینی کافی و تجریه قابل توجه دارد.