کتاب آمادگی آزمون دکتری ژنتیک کمی

کتاب آمادگی آزمون دکتری ژنتیک کمی، حاوی فنون برنامه‌ریزی، خلاصه و چکیده‌ی مباحث درسی، نکته‌ها و روش‌ها، تست‌های خودسنجی و در نهایت تست‌های طبقه‌بندی شده است؛ دانشجویان و داوطلبان کنکور دکترای این رشته‌ی می‌توانند از این اثر کاربردی بهره‌مند شوند.

درباره‌ی کتاب آمادگی آزمون دکتری ژنتیک کمی:

ژنتیک کمی یکی از شاخه‌های ژنتیک جمعیت محسوب می‌شود و در ارتباط با فنوتیپ‌هایی‌ست که در حال تغییر هستند.

درباره‌ی مجموعه‌ی سنجش امیرکبیر:

امروزه به سبب حجم بالای داوطلبین و وجود رقابت تنگاتنگ میان ایشان، ورود به دانشگاه‌های مطرح در سراسر کشور امری بسیار دشوار است، که علاوه بر هوش و توانایی‌های علمی، تمرین و ممارستی جدی نیز می‌طلبد. در شرایطی که هر روزه موسسه‌هایی جدید، با انبوهی از شعارهای غیرعملی سربرآورده و متقاضیانِ ورود به دانشگاه را جذبِ تبلیغات پرطمطراق خود می‌کنند، یک متقاضی ساده کاری سخت برای انتخاب راهبرد صحیح، در مسیر تحصیلی خود دارد.

مجموعه‌ی سنجش امیرکبیر سعی دارد با ارائه‌ی برنامه‌های فرهنگی و آموزشی به نام «دوره‌های مکاتبه‌ای» نیازهای دانشجویان، دانش‌پژوهان، فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها و مراکز عالی را پاسخ دهد. کتب آموزشی «دوره‌های مکاتبه‌ای» با هدف ارتقاء سطح علمی دانشجویان سال اول تا چهارم دانشگاه و همچنین داوطلبان ورود به مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری به نگارش درآمده‌اند.

روش استفاده از این کتب آموزشی:

این کتاب‌ها شامل دو قسمت هستند. قسمت اول دربردارنده‌ی خلاصه درس و نکات کلیدی می‌باشد و قسمت دوم شامل تست‌های طبقه‌بندی شده است. بنابراین کافی‌ست تا داوطلبان موضوع درسی هر قسمت را به خوبی فرا گرفته و در آخر تست‌های طبقه‌بندی شده را حل نماید.

کتاب آمادگی آزمون دکتری ژنتیک کمی برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای داوطلبین دکتری ژنتیک (گرایش ژنتیک کمی) مفید است و به موفقیت آن‌ها در این آزمون کمک فراوانی خواهد کرد.

در بخشی از کتاب آمادگی آزمون دکتری ژنتیک کمی می‌خوانیم:

تغییر فراوانی ژنی به تغییر فراوانی‌های ژنوتیپی منجر می‌شود. بنابراین فراوانی‌های ژنوتیپی در جمعیت‌های کوچک از تغییرات فراوانی ژنی حاصل از فرآیند پراکندگی پیروی می‌کند. در یک جمعیت ایده‌آل، ضمن اینکه رگه‌ها از لحاظ فراوانی ژنی از یکدیگر جدا می‌شوند، از لحاظ فراوانی‌های ژنوتیپی نیز از هم متمایز می‌شوند. این تمایز و جدایی تنها جنبه این تغییر نیست بلکه جهت کلی تغییر به سوی افزایش ژنوتیپ‌های هموزیگوت و کاهش ژنوتیپ‌های هتروزیگوت است، زیرا پراکنش فراوانی‌های ژنی از مقادیر بینابین شروع و به سوی دو حد صفر و یک پیش می‌رود. هتروزیگوت‌ها در فراوانی‌های بینابین بیشترین وفور را دارند.