کتاب من و یگانه و دیوار: زندان و صدای مکتوب عاشق

کتاب من و یگانه و دیوار مجموعه‌ای از یادداشت‌ها و دلنوشته‌های شاعر ایرانی پرویز خرسند است که به شرح احساسات، عواطف و وقایع مهم زندگی‌ خود می‌پردازد و شما با شخصیت و افکار این چهره‌ی برجسته در ادبیات معاصر ایران آشنایی بیشتری پیدا می‌کنید.

درباره‌ی کتاب من و یگانه و دیوار:

هر کس که آشنایی اندکی با زندگی و آثار پرویز خرسند داشته باشد، می‌داند که زندگی او پر از فراز و نشیب و اتفاقات ریز و درشتی است که خواندن آن می‌تواند تجربه‌ی جالبی باشد. اکنون این شاعر و نویسنده در کتاب من و یگانه و دیوار گوشه‌ای از زندگی خود را بی‌واسطه در اختیارتان قرار می‌دهد. این کتاب شامل دلنوشته‌هایی‌ست که گاه رنگ و بوی عاشقانه به خود می‌گیرند و گاه به گوشه‌ای از تلاطمات تاریخ معاصر می‌پردازند. عشق بخش مهمی در کتاب حاضر محسوب می‌شود و فصل پایانی آن که «رنگ‌ها» نام دارد نسبت به کلیت اثر بسیار متفاوت است.

زندان رفتن، رنج مبارزات سیاسی، فراغ عشق و... تجربیات مختلفی هستند که شما می‌توانید در کتاب پرویز خرسند تجربه کنید و صدای او را از اعماق تاریخ معاصر بشنوید.

با پرویز خرسند بیشتر آشنا شویم:

وی از چهره‌های ادبی متمایز ایران است و به نوعی نویسنده‌ای صاحب سبک محسوب می‌شود. خرسند به سال 1319 در مشهد دیده به جهان گشود. از همان ایام تحصیل در جلسات ادبی و دانشجویی شرکت می‌کرد و در همین جلسات بود که با بانوی نویسنده، غزاله علیزاده آشنا شد.

پرویز خرسند پیش از انقلاب به دلیل نگارش مقالات و آثاری با درونمایه‌ی انتقادی مدتی بازداشت شد؛ او همچنین با علی شریعتی و حسینیه‌ی ارشاد همکاری داشت.

از آثار مهم خرسند می‌توان این عناوین را برشمرد: آنجا که حق پیروز است، مرثیه‌ای که ناسروده مانده، پیغام زخم و هابیل و قابیل.

کتاب من و یگانه و دیوار مناسب چه کسانی است؟

علاقه‌مندان به متن‌های ادبی و آثاری با محتوای احساسی و عاشقانه، از مطالعه‌ی کتاب من و یگانه و دیوار لذت بسیاری خواهند برد.

در بخشی از کتاب من و یگانه و دیوار می‌خوانیم:

«دلم گرفته است»

«دلم گرفته است»

سال‌هاست که آن دل‌گرفته‌ی مظلوم در غروب سرد و سنگین چهل ‌و پنج، در زیر بارش هر دم بار غروب «بهمن»‌ی و به جای همه‌ی مچاله‌شدگان خاک و دنیای بی‌رحم زور و زر و تزویر نشسته است و پیوسته تکرار می‌کند:

دلم گرفته است.

دلم گرفته است.

او در نهایت فرصت خویش و در بن‌بست تاریک سی ‌و چند سالگی مانده است و من که آن روز بیست‌و‌شش ساله بوده‌ام، اینک پژمرده و چروکیده‌ی زمان، دارم از آخرین کوچه‌های پرخطر و بی‌خاطره‌ی 59 سالگی به آستانه‌ی 60 سالگی می‌رسم، هرگاه که فرصتی دست می‌دهد و پرده‌ای کنار می‌رود، از پس آن چشم‌های گمشده و نگاه‌های سرگردان، به چشم و نگاه مکتوب او می‌رسم.

کسی یا چیزی در درونم بیدار می‌شود. به حرکت در می‌آید و با صدا یا سکوت می‌پرسم:‌ای خواهر،‌ای همدرد،‌ ای همخون، آیا هنوز زمان آن نرسیده است که دلیل دل‌گرفتگی‌ات را به برادر تنهایت بگویی که اگر تنفس در عشق را نیاموخته بود در این تراکم آلودگی و تهاجم دود و سرب و صدا، امکان ماندن و بودن نمی‌یافت؟ شاید او نیز با دریافت این واقعیت، به «حقیقت» زندگی در آغاز هزاره‌ی سوم نزدیک‌تر شود، و با باور اینکه:

«... پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می‌افتد، باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم.»