بله
منصوره کوهی فایق در کتاب تاثیر گفتگو در زندگی انسان از دیدگاه قرآن و عترت علیهم السلام، به تحلیل و بررسی جنبه‌های مذهبی گفتوگو و نقش آن در زندگی مردم می‌پردازد و آداب سخن گفتن با دیگران را از دیدگاه قرآن بررسی می‌کند.
درباره‌ی کتاب تاثیر گفتگو در زندگی انسان از دیدگاه قرآن و عترت علیهم السلام:
زبان و قوه‌ی تکلم در مقایسه با سایر موهبت‌های خدادادی از میدان عمل وسیع‌تری برخوردار است؛ دایره‌ی شمول و قلمرو زبان، دیدنی‌ها، شنیدنی‌ها، امور قابل لمس، امور مادی، معنویات، مسائل معقول و منقولات را نیز در بر می‌گیرد. انسان، در مفهوم زنده و پویای خویش موجودی است گفت‌وگوکننده که اصولاً نمی‌تواند بدون گونه‌هایی از گفتوگو، زندگی خویش را به سامان برساند. هیچ گفت‌وگویی، به شرط آن که جوانب آن به درستی سنجیده شده باشد، تاریخ مصرف ندارد و به گونه‌ای ابدی، مخاطب خویش را می‌شناسد و مخاطب آن نیز، پیام موجود در آن را می‌شناسد و گفت‌وگو‌های قرآن از این دست گفت‌وگو‌ها هستند.
قرآن کریم، این معجزه‌ی بکر و بی‌نظیر، گران‌سنگ‌ترین هدیه‌ی خداوند به آدمیان، بهترین و صالح‌ترین مرجع برای کشف تعالیم و آموزه‌هایی است که زیبا‌ترین سخنان و عمیق‌ترین مفاهیم در لابه‌لای آیات این گنج بی‌بدیل نهفته است و فهم آن‌ها برای سعادت دو سرای آدمیان لازم است. از طرفی انسان موجودی اجتماعی و گفت‌وگوگر است و گفتمان و برقراری ارتباط کلامی از خصیصه‌های انحصاری او و از آشکار‌ترین مظاهر ارتباط است. پس، چنانچه از آموزه‌های دینی بهره‌مند شود و تحت تعلیمات قرآنی و در محضر اهل بیت (ع)، آداب زندگی را در تمام ابعادش و از جمله آداب گفتوگو را بیاموزد، انسانی کمال‌یافته و سعادتمند خواهد بود.
انتخاب مبحث این کتاب از جهات گوناگون حایز اهمیت است:
1- مهم‌ترین آن‌ها نقش بلندی است که زبان و سخن در میان اعضاء و افعال انسان در سعادت و شقاوت او ایفا می‌کند.
2- گفتگو، دارای آداب و چهارچوب‌های اخلاقی است که برای نیل به سعادت دنیوی و اخروی باید این آداب را از قرآن و احادیث شریف معصومین (ع) آموخت.
3- از طرفی عدم بهره‌گیری از آموزه‌های دینی و اخلاقی در کلیه‌ی شئون زندگی و از جمله "گفتوگو" که ابزاری مهم در برقراری ارتباط کلامی و از خصیصه‌های انحصاری جنس بشر بوده، انسان‌ها را دچار مشکلات عدیده‌ی ارتباطی نموده است.
4- نیازمندی جوانان و مبلغان دینی به ارائه‌ی روش‌ها و الگو‌های مناسب برای گفتوگو با بهره‌گیری از معارف بلند.
کتاب تاثیر گفتگو در زندگی انسان از دیدگاه قرآن و عترت علیهم السلام برای چه کسانی مناسب است؟
اگر به مطالعه‌ی علوم قرآنی علاقه‌مند هستید و دوست دارید دیدگاه قرآن در خصوص آداب گفتوگو کردن را بدانید، این کتاب برای شماست.
در بخشی از کتاب تاثیر گفتگو در زندگی انسان از دیدگاه قرآن و عترت علیهم السلام می‌خوانیم:
ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْیَةً إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُعْتَدینَ
پروردگارتان را با تضرع و در نهان بخوانید، زیرا او متجاوزان سرکش را دوست ندارد.
تضرع از "ضراعت" و به معناى اظهار ضعف و ذلت است. "خفیة" به معناى پنهانى و پوشیده داشتن است و بعید نیست کنایه از همان تضرع بوده و غرض از ذکرش تأکید همان اظهار ذلت و عجز باشد، چون شخص متذلل همواره در اثر ذلت و خوارى در صدد پنهان ساختن خویش است و دستور داد تا این عبادت را با تضرع و زارى انجام دهند و این تضرع و زارى هم علنى و به صداى بلند که منافى با ادب عبودیت است نبوده باشد و در کتاب عدة الداعى است که در حدیث قدسى آمده: اى موسى از من آنچه احتیاج دارى درخواست کن، حتى علوفه گوسفندت، و نمک خمیرت را از من بخواه.
و در کتاب مکارم از آن حضرت رسول (ص) روایت شده که فرمود: دعا از خواندن قرآن بهتر است، براى اینکه خود خداى عز و جل مى‌فرماید: "قُلْ ما یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبِّی لَوْ لا دُعاؤُکُمْ" بگو اگر دعاى شما نباشد پروردگار من هیچ اعتنایى به شما نخواهد کرد.
باز در کتاب عدة الداعى در روایت محمد بن عجلان، از محمد بن عبید اللَّه بن على بن الحسین: از پسر عمویش امام صادق، از پدران بزرگوارش از رسول خدا (ص) روایت آورده که فرمود: زمانى خداى تعالى به بعضى از انبیایش وحى فرستاد، که به عزت و جلالم سوگند که آرزوى هر آرزومندى را که به غیر من امید ببندد مبدل به نومیدى مى‌کنم، و جامه ذلت در میان مردم بر تنش مى‌پوشانم، و از گشایش و فضل خودم دور مى‌کنم، آیا بنده، بنده من باشد و در شدایدش به غیر من امید ببندد با اینکه شداید همه به دست من است.
