کتاب زمانی برای دویدن

کتاب زمانی برای دویدن به قلم مایکل ویلیامز روایتگر داستان دو برادر نوجوان است که برای فرار از جنگ و معضلات اجتماعی راهی زیمباوه می‌شوند. یکی از برادرها که استعداد شگرفی در فوتبال دارد، تمام سختی‌ها و ناملایمتی‌های شرایط پناهندگی را تنها به امید فوتبالیست شدن تحمل می‌کند. آیا رویای این نوجوان ساده و رنج کشیده به حقیقت می‌پیوندد؟

درباره کتاب زمانی برای دویدن:

عشق به فوتبال تنها چیزی است که برای دئوی 14 ساله باقی مانده است؛ آیا این عشق می‌تواند بارقه‌های امید را در دل او شعله‌ور کند؟

داستان زمانی برای دویدن (Now Is the Time for Running) در زیمباوه روایت می‌شود؛ جایی که فوتبال پدیده‌ای فراتر از یک ورزش به شمار می‌آید. شخصیت اصلی داستان، پسری نوجوان به نام دئو است. او به همراه برادرش که مشکل ذهنی دارد، توانسته‌اند از مهاجمین و سربازان جان سالم به در ببرند و فرار کنند.

آن‌ها پس از گذران حوادث و اتفاقاتی نفس‌گیر به آفریقای جنوبی می‌رسند و در آن‌جا پناهنده می‌شوند. خیلی زود معضل فقر، گریبان این دو برادر را می‌گیرد و تبعیض نژادی روزگارشان را تلخ و تلخ‌تر می‌کند. دئو و اینسنت برای امرار معاش دست به هر کاری می‌زنند اما باز در فلاکت و تیره‌روزی غوطه‌ور هستند.

این دو برادر در نهایت به گروهی از پناهندگان می‌پیوندند که زیر یک پل زندگی می‌کنند و اوضاع با دیدن هم‌نوعان‌شان کمی برای دئو و اینسنت قابل تحمل‌تر می‌شود. اما این فرقه نیز دائماً در معرض تهدید و خطرات ناشی از نژادپرستی هستند. تنها راهی که برای دئوی جوان باقی مانده، علاقه همیشگی‌اش، فوتبال است...

نکوداشت‌های کتاب زمانی برای دویدن:

- یک داستان دلهره‌آور،گیرا و پرتنش از زیمباوه‌ی مدرن که عواطف و احساس دلسوزی هر خواننده‌ای را برمی‌انگیزد. (بررسی‌های کرکوس)

- مایکل ویلیامز به طرز ماهرانه‌ای داستان غم‌انگیز دو برادر مهاجر را روایت می‌کند و از دردهای جهان امروزی و بی‌عدالتی‌ها سخن می‌گوید. ترکیبی بی‌نظیر از روایت یک قهرمان ورزشی و مشکلات اجتماعی... (کتاب هورن)

- حیرت‌انگیز... این کتاب شگفت‌انگیز را باید همگان بخوانند! (کریس کراچر)

خواندن کتاب زمانی برای دویدن به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

تمامی نوجوانان علاقمند به داستان‌های انگیزشی را به خواندن این کتاب ماجرایی و جذاب دعوت می‌کنیم.

با مایکل ویلیامز بیشتر آشنا شویم:

این نویسنده آفریقایی‌تبار، اکتبر سال 1962 چشم به جهان گشود. مایکل ویلیامز (Michael Williams) که اکنون ریاست مجموعه اپرای شهر کیپ تاون را بر عهده دارد، حین انجام تحصیل خود، چندین نمایش رادیویی نوشت و از دانشگاه کیپ تاون آفریقای جنوبی فارغ‌التحصیل شد. ویلیامز در سن 25 سالگی، برای نخستین بار به طور جدی وارد عرصه نویسندگی شد و اولین کتابش را منتشر کرد.

در بخشی از کتاب زمانی برای دویدن می‌خوانیم:

سرود ملی برزیل پخش می‌شود. ایستاده‌ام و دستم نه روی قلبم، بلکه روی بازوبندم است. هیجان‌زده‌ام؛ اما آرامشم را حفظ می‌کنم. تمامی بدنم پر از کبودی و کوفتگی است؛ اما دردی حس نمی‌کنم. بعد از بیست‌و‌دو بازی در مدت شش روز، دیگر خوب یاد گرفته‌ام چه‌طور هیجان‌هایم را کنترل کنم، جلوی درد را بگیرم و تمرکز کنم. نگاهی به جمعیت پیش‌رویم می‌اندازم. ردیف‌به‌ردیف به چهره‌ها چشم می‌دوزم. در نگاهشان تحسین و احترام می‌بینم. مردمی که معمولاً با ترحم و تحقیر با من رفتار می‌کردند، حالا جور دیگری به من نگاه می‌کنند. سرود ملی آفریقای جنوبی پخش می‌شود و صدای هزار تماشاگر که همراه با آن می‌خوانند، فضا را پر می‌کند.

به خیالم آمایی و بابابزرگ گودالی را در میان جمعیت می‌بینم. تماشایم می‌کنند و برایم دست تکان می‌دهند. لبخندی روی صورت مادرم نقش بسته است. لبخندش را خوب به یاد می‌آورم. بالاتر روی سکو، چهره‌ی نگران سروان واشنگتون را می‌بینم. دست‌هایش را بالا برده و کف می‌زند. یکی پس از دیگری، چهره‌ی همه‌ی آدم‌هایی که در سفرم به آن‌ها برخوردم، جلوی چشمانم می‌آیند. آن‌ها را مجسم می‌کنم که از بالای سکوها به زمین بازی نگاه می‌کنند و بازی من را تماشا می‌کنند: پتسون و پدرش، عزیز و سین‌بابا در بایت‌بریج، بنجامین پیر و خواهرزاده‌اش، فیلانی. خانواده‌ام در پل: کاترینا، ریس، آنجل، گوالیا و دوتا پسرش، راستا و سپو. بچه‌های گوتو: باوکو، شادراک، جاوو، په‌لو گنده‌بک و لولا. درست پشت سکوها، هیکل گنده‌ی مایی ماریا را می‌بینم که ایستاده و به من می‌خندد و گیس‌های بافته‌اش مثل مار می‌پیچند. لینکس هم آن‌جاست و برایم کف می‌زند.

اما من دنبال کس دیگری می‌گردم، کسی مهم‌تر از همه‌ی این آدم‌ها.