کتاب کهنه سرباز

کتاب کهنه سرباز به قلم ایمان کفائی مهر، مجموعه خاطرات خواندنی و دلنشین جانبازان و اسرای جنگ تحمیلی ایران و عراق است که با زبانی شیرین و صمیمانه، دلاوری‌ها و مظلومیت رزمندگان جوان را به تصویر می‌کشد.

درباره کتاب کهنه سرباز:

داستان رشادت و پایمردی قهرمانان ایرانی در هشت سال دفاع مقدس، از زبان خودشان، این کتاب را به یکی از خواندنی‌ترین و ماندگارترین آثار ادبیات هشت سال دفاع مقدس تبدیل کرده است. ایمان کفائی مهر که خود جانبازی دلیر و فداکار است، از خاطرات جبهه و جنگ برایمان می‌گوید. کهنه سرباز در دو بخش کلی مدون شده است که بخش نخست به بیان خاطرات جانبازان و نقل قول‌هایی از شهدای گرانقدر می‌پردازد؛ و بخش دوم به خاطرات شیرمردانی که به اسارت رژیم خونخوار بعثی درآمده بودند، اختصاص دارد.

کتاب کهنه سرباز سرشار از مضامین حماسی، پر افتخار و حزن‌انگیزی‌ست که شما را عمیقا تحت تأثیر قرار می‌دهد. فضاسازی و روایت جزءگرایانه‌ی کفایی مهر، علاوه بر نگرانی پیشروی دشمن و غلیان احساسات وطن پرستی، تجربه‌ی از دست دادن بهترین و نزدیک‌ترین دوستان و اعضای خانواده را به طرز دردناکی به تصویر می‌کشد.

خواندن کتاب کهنه سرباز به چه کسانی توصیه می‌شود؟

بی‌شک مطالعه این آثار ارزشمند برای یادآوری غیرت ملی و دلاوری‌های جانبازان و شهدا، به تمامی ایرانیان پیشنهاد می‌شود. همچنین این کتاب به علاقمندان ادبیات دفاع مقدس به طور ویژه توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب کهنه سرباز می‌خوانیم:

آنقدر دستپاچه و گیج شده بودم که فراموش کردم اول به اورژانس خط خبر دهم تا آمبولانسی اعزام کنند. با سرعت زیاد به سمت اورژانس حرکت می‌کردم. تمام ذهنم معطوف به "ولی" بود که اکنون حالش چگونه است. نکند او را از دست بدهم. رفیق دوران کودکی‌ام را!

به اورژانس رسیدم. بچه‌ها به اورژانس خط خبر داده بودند و دقایقی بود که آمبولانس حرکت کرده بود. تازه به خودم آمدم که باید به سراغ محل استقرار آنها می‌رفتم. جایی که قبضه خمپاره "ولی" آنجا مستقر بود. دوباره حرکت کردم. و برای آنکه زودتر برسم از مسیر فرعی رفتم. موتور در گل گیر کرد. خلاصه با هر جان کندنی بود. خود را به سنگر خمپاره 120 رساندم. جایی که "ولی" آنجا بود.

وقتی رسیدم دیدم "ولی" یک دستش از مچ قطع شده و دست دیگرش به گردن یکی از رفقای محلمان حلقه شده و سیگاری لای انگشتانش قرار گرفته و دودش به هوا بلند است. محل جراحتش را بسته بودند. اما خون از روی باندها قطره قطره روان بود و به روی زمین می‌ریخت.

برای اولین بار چهره زمخت و وحشتناک جنگ مقابلم قرار گرفته بود. واقعیتی که تلخی آن هیچ‌گاه از خاطر آدمی نمی‌رود. جنگ... این پلید‌ترین و کثیف‌ترین واژه خلقت، حقیقتش را به من نمایانده بود!