کتاب پروانه می‌شویم

رزانا شهریاری در کتاب پروانه می‌شویم، داستان عاشقانه‌ی مردی را به تصویر می‌کشد که پس از یافتن عشق درون خود زندگی‌اش متحول می‌شود.

قصه از ماهان شروع می‌شود. مردی سرخورده که به خاطر سختی‌های زندگی تمام باورها و اعتقاداتش را از دست داده و به پوچی رسیده است و روزی سرنوشت دختری به نام روشنا را سر راهش قرار می‌دهد که تمام باورها، اندیشه‌ها و اعتقادات خفته او را بیدار می‌کند. ماهان با عشق آن دختر به اعتقادات خود باز می‌گردد امّا زندگی بازی پیچیده‌ای‌ست و اتفاقی عجیب زندگی هر دو آن‌ها را دگرگون کرده و به چالش‌های جدیدی می‌کشد.

در این کتاب اشتباهاتی که ناخواسته در زندگی هر انسانی رخ می‌دهد و مسیر زندگی او را دستخوش تغییراتی باور نکردنی می‌کند، به تصویر کشیده است. امّا هدف از نوشتن این جزر و مدها تفهیم این مسئله است که همه چیز و هر اشتباهی با عشق به جاده درست زندگی باز خواهد گشت.

این کتاب عاشقانه با نگرش فلسفی و عارفانه ماهان و روشنا به زندگی لحظه‌هایی تأمل برانگیز را خلق می‌کند که داستان را تبدیل به داستانی خواندنی همراه با صحنه‌هایی خاطره‌انگیز می‌نماید.

در بخشی از کتاب پروانه می‌شویم می‌خوانیم:

احساس عجیبی داشتم. اصلاً روی زمین بودم یا در آسمان؟ به سرعت به سمت خانه به راه افتادم. پشت یک چراغ قرمز ایستادم. ثانیه شمار، عدد 112 را نشان می‌داد. سریع کارت ماهان را برداشتم تا مشخصاتش را ببینم. کارت یک شرکت واردات مصالح ساختمانی بود. روی کارت نوشته بود، شرکت ساختمانی فرد. مهندس ماهان فرد! و یک شماره موبایل. احساسم این بود که آدم اصیلی است. کارت ساده و زیبایی بود. هنوز اتّفاقی که برایم افتاده بود، باور کردنی نبود. این چیزی جز یک معجزه نمی‌توانست باشد! سرم را به صندلی تکیه داده بودم و در فکر بودم که با بوق ماشین‌ها به خودم آمدم و حرکت کردم.

آرام وارد خانه شدم. رها خواب بود و همه چراغ‌ها خاموش بود، جز چراغ‌ خوابی که نورش روی مبلمان صورتی خانه افتاده بود و رنگ صورتی - نارنجی را در فضای خانه به نمایش می‌گذاشت. لباس‌هایم را درآوردم و آرام به گوشه‌ای خزیدم. از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم امّا این خوشحالی همراه با اضطراب و نگرانی‌های زیادی بود. هزاران سوال در ذهنم بود. این که ماهان چه جور آدمی‌ است؟ چه هدفی دارد؟ اخلاقش چگونه است؟ می‌توانم به او اعتماد کنم یا او هم مثل بقیه است؟

مغزم پر از سوالات گوناگون بود. نمی‌دانستم چه زمانی باید با او تماس بگیرم؟ چگونه باید شروع کنم؟ چه بگویم؟ می‌توانم به او اعتماد کنم؟ سرم پر بود از این سوال‌های بیجواب! از زنگ زدن به او پشیمان شدم. روی تختم دراز کشیدم و چند نفس عمیق کشیدم و سعی کردم بخوابم. نیم ساعتی با خودم کلنجار رفتم امّا خوابم نمی‌برد! بلند شدم و نشستم. موبایلم را دستم گرفتم و کارت را برداشتم و شروع کردم به گرفتن شماره موبایلی که روی کارت بود. زنگ اوّل، زنگ دوّم، زنگ سوّم و...