بله
کتاب به سوی تولید بهتر نرم افزار: اصول مهندسی نرم افزار نسخه همراه، 1399 نوشته‌ی محسن صدیقی مشکنانی، به معرفی رشته مهندسی نرم‌افزار می‌پردازد و اهمیت و ضرورت آن را بیان می‌کند.
درباره کتاب به سوی تولید بهتر نرم افزار:
هر روزه سامانه‌های کامپیوتری و فناوری اطلاعات و ارتباطات به علت اثرگذاری فراوان و بدون جایگزینی که در بالا بردن بهره‌وری عوامل انسانی و سامانه‌ها دارند، در بخش صنعت، کشاورزی، امور نظامی، اداری، اجتماعی، بهداشت و علوم پزشکی و در واقع تمامی امور زندگی، در مقیاس کلان و ملی و بالاتر از آن، حتی در امور خرد و در زندگی روزمره افراد نقش مهم‌تر، بیشتر و حساس‌تری را متقبل می‌شوند. تا جایی که شیوه‌های توسعه و ایجاد، در رشته‌های تخصصی بسیاری تحت تأثیر این نکته قرار گرفته است. همین مسئله انتظارات بیشتری را به وجود آورده و روزانه سامانه‌هایی با کارآیی بهتر و بیشتر، کارآمدتر و مطمئن‌تر از سمت مدیران اجرایی، متخصصان و حتی مردم عادی درخواست می‌شود.
هدف کتاب به سوی تولید بهتر نرم‌افزار کمک به تربیت نیروهایی است که بتوانند پاسخگوی نیاز فزاینده به تولید سامانه‌های نرم‌افزاری با قابلیت بیشتر، کارآمدتر و مطمئن‌تر باشند.
کتاب به سوی تولید بهتر نرم افزار برای چه کسانی مناسب است؟
کتاب به سوی تولید بهتر نرم‌افزار برای دانشجویان رشته‌های مختلف کامپیوتر و همچنین شاغلان حوزه تولید نرم‌افزار که زمینه‌ی تحصیلی متفاوتی دارند، نوشته شده و در قالب یک خودآموز هم، قابلیت استفاده را دارد. تلاش شده است که مطالب در نهایت اختصار، سادگی، با کمترین ارجاع به دروس دیگر، همراه با مثال‌های روشن و کاملاً کاربردی ارائه شود. به همین دلیل این کتاب می‌تواند برای سایر دانشجویان، افراد درگیر در تولید سامانه‌های مکانیزه، دوستداران کامپیوتر و فناوری اطلاعات و مدیران کاربردی و سودمند باشد. در عین حال این کتاب بیش از 90% مطالب درس مهندسی نرم‌افزار، مصوب وزارت علوم، تحقیقات و فناوری را شامل می‌شود.
در بخشی از کتاب به سوی تولید بهتر نرم‌افزار می‌خوانیم:
مهلت زمانی، بیان کننده‌ی حداکثر زمانی است که در اختیار داریم. به عنوان مثال در پروژه‌ی یک درس، مهلت زمانی آخرین مهلتی است که استاد برای تحویل پروژه تعیین می‌کند. حتی اگر او هم تعیین نکند، می‌دانیم که این مهلت نمی‌تواند از حداکثر زمانی که استاد برای تحویل نمرات دارد تجاوز کند.
یک نقش بسیار مهم مهلت‌های زمانی، تعیین چهارچوب کاری است. به فعالیت‌های ما شکل می‌دهد و از این‌که وقت و امکانات را هدر دهیم عملاً جلوگیری می‌کند. پس حتی اگر برای خودمان کار می‌کنیم بهتر است این زمان‌ها را تعیین و واقعاً رعایت کنیم.
بهتر است سعی نکنیم این مهلت‌ها را تمدید کنیم. چرا که وقتی مهلت‌ها را به عقب می‌اندازیم، معمولاً درآمد یا دستاورد جدیدی برای ما ندارد. غالباً با طولانی‌تر شدن زمان، منافع عملاً کاهش می‌یابد. مثلاً در پروژه‌ای که n ریال قرارداد بسته‌اید که تا سه ماه دیگر تحویل دهید، هرچه مدت تحویل را طولانی‌تر کنید عملاً درآمد ماهانه از این پروژه را کاهش داده‌اید. قریب به اتفاق کارفرمایان هم از به تأخیر افتادن پروژه‌ها راضی نیستند، بنابراین نه‌تنها حاضر نیستند هزینه‌های جدیدی را تقبل کنند، بلکه برعکس ممکن است با تعیین جریمه دیرکرد در قرارداد، از درآمدهای شما بکاهند.
نکته‌ی دیگر افزایش هزینه‌ها با افزایش مهلت زمانی است. به‌عنوان مثال اگر محلی یا افرادی را برای پروژه‌ی خاصی به خدمت گرفته‌اید، با افزایش زمان، این هزینه‌ها افزایش می‌یابد. بنابراین از عقب انداختن تحویل پروژه‌ها خوشحال نباشیم. چانه زدن درمورد محدودیت‌های پروژه با کارفرما هم هرچه کمتر باشد بهتر است.
