کتاب خانه‌ای با در آبی

کتاب خانه‌ای با در آبی داستانی عاشقانه با هیاهویی دلنشین از سارا اکاتی است که تمامی صحنه‌های ترسیم شده در آن با واقعیت همخوانی دارد و قابل تصویرسازی است.

روزگار مانند چرخ و فلک ما را می‌چرخاند گاهی آنقدر گیجمان می‌کند که چشم باز می‌کنیم و می‌گوییم سلام بر عشق، گاهی بنده‌ی سرنوشت شدن هم چیز خوبیست سرنوشت این بار، خدای ما تویی، پس مکن با بندگان خویش، بدی...

سارا اکاتی در این کتاب از عشق والایی می‌گوید که شما را به عرش می‌رساند؛ عشقی که زندگی‌تان را تغییر می‌دهد. از آن عشق‌های ناب، نادر، متفاوت که می‌شود شمع روزها و شب‌های تاریک، عشقی که دخترک ناامیدی را از خانه‌ای با در آبی می‌برد...

در بخشی از کتاب خانه‌ای با در آبی می‌خوانیم:

مامان خوابیده بود کاش می‌تونست آروم بخوابه جرأت نداشتم بگم بابا یه کم آرومتر مامان خوابه. اصلاً دلم نمی‌خواست بابا صداش کنم اگه کفر نبود می‌گفتم ازش متنفرم.
انگار مامان بیدار بود صدای آروم گریه کردنش گوشمو پر کرد.
آروم گفتم: مامان
− جانم.
− خوبی؟
− الناز جان یه مسکن برام بیار خیلی بدن درد دارم.
آخ این حرف رو که زد یاد اون کتک‌های وعده‌ایش افتادم. چقدر این مرد ظالم بود تموم زندگیمون رو سر کاراش از دست دادیم فقط مونده مامان و از منو آرمان بگیره.
آرمان برادر بزرگ‌ترم که تو یه شرکت کارای خدماتی رو انجام میده.
آرمان 25 سالشه منم 5 سال ازش کوچکترم.
مامان هیچوقت منو نمی‌خواسته ولی من انگار می‌خواستم بدبخت بشم و سفت و محکم وایستادم تا به این دنیای تیره و تار بیام.
گشتم و یه قرص مسکن برای مامان پیدا کردم با یه لیوان آب داشتم می‌رفتم سمتش که بابا اومد داخل و محکم زد زیر دستم طوری که لیوان محکم خورد تو صورتم. تا خواستم صورتم و بکشم اونور محکم چونمو گرفت و گفت: دختر هی عوضی مگه نگفتم چای بیار.