کتاب جاده‌ای به مقصد آسمان

کتاب جاده‌ای به مقصد آسمان رمانی عاشقانه و احساسی به قلم آیلین عبدی، ماجرای زندگی دختر نوجوانی به نام نیلیا که سبک زندگی متفاوتی را دارد بازگو می‌کند.

آیلین عبدی در مقدمه کتاب بیان می‌کند:

این داستان از دیدگاهی حقیقی و از زاویه‌ای هم خیالی است‌. سبک زندگی، علایق، خصوصیات اخلاقی و حتی صحبت کردن همه شخصیت‌ها واقعیت دارد. یعنی من عیناً انسان‌هایی را با همین سلایق، خصوصیات ظاهری و اخلاقی در دنیایم دیده‌ام و درباره آن‌ها روایت کرده‌ام؛ اما سرنوشت، سرگذشت و اتفاق‌هایی که در داستان رخ می‌دهند، همه ریشه در خیالات و ذهن من دارند.

من هیچ‌کدام از آن‌ها را به گونه‌ای که روایت کرده‌ام از نزدیک و یا حتی از دور نظاره نکرده‌ام. من این داستان را با نهایت عشق و با ترکیبی از خیال و واقعیت نوشته‌ام و از همه شما مهربانان اهل ادب و فرهنگی که اکنون این کتاب را در دست دارید می‌خواهم، در مدت زمانی که صرف مطالعه این کتاب می‌کنید، همه حواستان را برای خواندن متمرکز کنید.

گاهی دست در دست شخصیت‌ها بگذارید و خودتان را جایگزین آن‌ها قرار دهید و تأمل کنید که اگر شما در آن موقعیت بودید چه کاری را انجام می‌دادید؟ اگر دلتان برای شخصیت‌های داستان گرفت، بیندیشید که چه اتفاقی باعث لرزاندن عاشقانه‌های شما شده است.

اگر جایی هوای وجودتان با اتفاق‌های داستان ابری شد و آسمان دلتان بارانی گشت، به حقیقت‌های پیش آمده‌ی ماجرا خوب فکر کنید و آفتاب دید مثبت‌تان را بتابانید بر آسمان دل‌تان...

در بخشی از کتاب جاده‌ای به مقصد آسمان می‌خوانیم:

مغرور نبودم من خودپسندی را اصلا دوست نداشتم. فقط شیوه‌ای خاص برای زندگی کردن در ذهنم پرورش می‌دادم و این شیوه با جهان اطرافم متفاوت بود. برایم مهم نبود که دیگران قرار است درباره این عقیده من چگونه تفکر کنند.

اگر می‌دیدم که کسی پافشاری می‌کند تا من را مغرور بخواند؛ نه تنها با او بحث نمی‌کردم، بلکه تا بالاترین حد ممکن با او موافقت هم می‌کردم و اجازه می‌دادم تا این غول حسادت در وجودش بزرگ شود، آنقدر بزرگ شود تا نتواند با او مبارزه کند و در انتها خودش از تفکراتش خجالت بکشد.

اگر کسی هم عقیده و متفاوت بودن تفکراتم را درست می‌فهمید و درک می‌کرد، چنان دست دوستی بر دستانش می‌گذاشتم تا خودش هم شگفت‌زده شود. دقیقا جمعیت دوستان و اطرافیانی که آن‌ها را به عنوان همفکرانم در ذهنم دسته‌بندی کرده بودم، همین افراد بودند!

افرادی که مشوق کارهای خوبم بودند و دیوار مخالفت بر سر حرف‌های منطقی که می‌زدم نمی‌کشیدند. آن‌هایی که زندگی کردن و چگونه زیستن خودشان را در جهان به مسخره نمی‌گرفتند و همواره با برنامه جلو می‌رفتند. البته نمی‌گویم که همه کارهای من درست و بدون اشتباه بود و اگر کسی در این میان از من انتقاد می‌کرد بی‌شک دنیایی از جنس رفاقت را در وجودم برایش می‌ساختم؛

زیرا او بی‌آنکه مقصود بدی داشته باشد می‌خواهد مرا یاری کند تا باز هم بهتر شوم، اما کسی که از من حتی بدترین‌ها را انتقاد می‌کرد باید ابتدا به دلم می‌نشست باید فردی با اصالت و متفکر می‌بود تا نقدش در ذهنم جای بگیرد.

اگر نه همکلاسی‌ها هم همیشه در حال انتقاد کردن از من بودند البته در پشت سرم، چون می‌دانید که هیچ‌گاه جرأت دخالت در کارهای من را نداشتند اگر هم کسی اظهارنظر می‌کرد در مقابل جمع با کوه بزرگی از حرف‌های منطقی ساکتش می‌کردم.