کتاب ارکیده

کتاب ارکیده نوشته‌ی مریم طالبی به زندگی مردی به نام فرخ می‌پردازد که در ایام جوانی عشق نخست خود را از دست داده و بعد از آن به تنهایی روی آورده است. فرخ که اکنون مرد جاافتاده‌ای است با ارکیده آشنا می‌شود؛ دختری که شباهت عجیبی به عشق از دست رفته‌اش دارد.

در بخشی از کتاب ارکیده می‌خوانیم:

شاهرخ برادر خونگرم و مهربانى بود وقتى با آلمان تماس گرفته و مسئولان هتل رفتن فرخ را به او اطلاع داده بودند با پیمان تماس گرفته و پیمان نه همه‌ى ماجرا را، ولى سربسته و محرمانه موضوع و مشکل فرخ را به او گفته بود و شاهرخ با توجه به روحیه‌اى که برادرش داشت و نیز شکست بزرگى در عشق که از قبل بر روح و روان او رد پایى بس ماندنى گذاشته بود مى‌دانست این بار نیز برادرش تا مدت‌ها خود را در خانه حبس خواهد کرد و میل دیدن هیچ‌کس را نخواهد داشت درست مثل آن زمان که پریچهر را از دست داده بود. زمان اکنون با آن زمان فقط در یک چیز متفاوت بود و آن چیزى نبود جز وجود نازنین پدر و مادر که آن موقع در قید حیات بودند و حامى و یار و یاور پسر زجر دیده و شکست خوردشان و اکنون آن‌ها نیز زیر خروارها خاک خفته بودند فرخ نیز چنین احساسى داشت در این یک ماه از خانه خارج نشد مگر یک بار که بر سر مزار پدر و مادرش رفت آن جا بسیار گریه کرد و از دلتنگى و بى‌کسى‌هایش براى آن‌ها نالید و از مرگ عشق خود و پریچهر ناکام شکوه‌ها نمود ولى صدایى از آن‌ها برنخاست.

در بازگشت از مزار آن‌ها، فرخ حس مى‌کرد سبکتر شده... وقتى آن روز فرخ به خانه رسید به سراغ آلبوم‌هاى قدیمى رفت و ساعت‌ها با آن‌ها مشغول شد. تمام عکس‌هایش را از دوران کودکى نوجوانى دوره خوب جوانى همراه پدر و مادرش و شاهرخ برادرش و یا عکس‌هایى را که در کنار پریچهر گرفته بود همه را یک به یک و با دقت نگریست چه دوران خوبى را گذرانیده بود بى‌آنکه قدر آن را دانسته باشد چه لحظه‌هاى خوشى را سپرى کرده بود بى‌آنکه در هنگام گذران آن لحظه‌ها به راستى پى به ارزش آن دقایق برده باشد و حالا تمام زندگیش شده بود چند عکس و در آلبوم جاى گرفته بود یا درون قاب‌هاى نفیس و روى دیوار جا خوش کرده بود و چشم‌هاى صاحب آن عکس‌ها گویى هنوز او را مى‌دید با دقت مى‌پایید و منتظر آینده‌ى او بود تا عاقبت ببیند دست طبیعت چه قسمتى را در سفره‌ى فرخ خواهد گذارد؟