کتاب خلیج فارس در دوران باستان

کتاب خلیج فارس در دوران باستان به قلم خسرو کیان راد به منطقه خلیج فارس در زمان هخامنشیان و ساسانیان می‌پردازد. یکی از مهم‌ترین مباحث این کتاب بررسی راه‌های تجاری این منطقه در تاریخ ایران باستان است.

دریای جنوبی فلات ایران از دیرباز نقش مهمی در جنبه‌های مختلف زندگی ساکنین آن دیار و همچنین تحولات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی منطقه ایفا کرده است. چه بسیار بازرگانان، مهاجران، مبلغان، جنگاوران و دیگر گروه‌های انسانی که در طول تاریخ مسافر این آبراهه بوده‌اند و چه بسیار بومیانی که هزاران سال در کرانه‌های شمالی و جنوبی دریای پارس زیسته‌اند. موضوعی که همچون موارد مشابه، تاثیر و تاثر متقابل انسان و محیط را به همراه داشته است.

در سال‌های اخیر محققان بسیاری در عرصه‌های گوناگون از ژئوپلیتیک، بیولوژی و دیرینه‌شناسی گرفته تا گویش‌شناسی و باورهای عامه خلیج فارس را از دیدگاه‌های مختلف بررسی می‌کنند، در فضای علمی ایران نیز به تازگی مطالعات خلیج فارس و خلیج فارس‌شناسی به رشته‌ای دانشگاهی مبدل شده است و تلاش می‌شود تا دست کم نگاهی جدی‌تر و منسجم‌تر به این مقوله گردد.

کتاب خلیج فارس در دوران باستان (Persian Gulf in Iran ancient times) سعی بر این دارد تا تجارت دریایی، جغرافیا و مناسبات بازرگانی در دوران باستان را بر اساس تازه‌ترین یافته‌های باستان‌شناسی و پژوهش‌های نوین به تصویر بکشد.

کتاب خلیج فارس در دوران باستان مناسب چه کسانی است؟

این کتاب برای تمامی افرادی که علاقمند هستند تا با تاریخ خلیج آریایی کشور عزیزمان آشنا شوند، جذاب خواهد بود.

در بخشی از کتاب خلیج فارس در دوران باستان می‌خوانیم:

سرزمین «الیمایی» در جنوب باختری ایران و در بخشی از قلمرو عیلام کهن قرار گرفته بود و شاید به همین دلیل نزد تاریخ نگاران و جغرافی نویسان یونانی و رومی به الیمایی مشهور گردید.

این سرزمین در محدوده‌ای واقع شده بود که از سمت خشکی سه راه به آن منتهی می‌شد. نخست از سمت ماد و کوه‌های زاگرس، دوم از سمت شوش و سوم از سمت پارس. بطلمیوس مردمان الیمایی را ساکن در بخش ساحلی سرزمین «سوزیانا» می‌داند. به نظر می‌رسد نواحی کوهستانی در ایذه و بخشی از کوه‌های بختیاری هم در محدوده‌ی الیمایی قرار داشتند. قلمرو کوچک الیمایی ترکیبی از دشت و کوه بود. سرزمینی حاصلخیز که رودخانه‌های فراوانی در آن جاری بودند.