کتاب دره‌ی ترس و زیبایی

کتاب دره‌ی ترس و زیبایی نوشته‌ی رضا فاطمی کیا، اتفاقات سرزمینی خیالی اما واقعی را به تصویر می‌کشد که دارای پادشاهی خوش‌رو و خوش اخلاق است و همیشه به مردمانش کمک می‌کند.

در این سرزمین زیبا و خوش آب و هوا کوه‌هایی در دور دست وجود دارد، کوه‌هایی که در هر فاصله‌ای دارای یک منظره‌‌ی خاص هستند و در ذهن هر کس قصه‌ای جداگانه می‌سازند.

مردم در مورد آن کوه‌ها حرف‌هایی عجیب و غریب می‌زدند که فکر آدم‌های ماجراجو و شجاع را درگیر کرده بود. آن‌ها می‌گفتند در قدیم آدم‌های زیادی به آنجا رفتند و دیگر برنگشتند. افرادی که به فکر پول و طلای بیشتری بودند تا کسانی که به خاطر حس کنجکاویشان به آنجا رفتند و ناپدید شدند.

کتاب دره‌ی ترس و زیبایی (Vally Of Fear And Beauty) شامل دو داستان هیجان‌انگیز و خواندنی است که نوجوانان را ساعت‌ها غرق خود می‌کند.

رضا فاطمی کیا را بیشتر بشناسیم:

او از کودکی عاشق قصه‌ها و داستان‌های کهن بوده و هنگام شنیدن آن‌ها تمام شخصیت‌ها را در ذهنش تصور می‌کرد و هم اکنون علاقه‌مند به سرزمین‌های تخیلی و واقعی است که انسان نتوانسته با آن‌ها ارتباط برقرار کند.

در بخشی از کتاب دره‌ی ترس و زیبایی می‌خوانیم:

پادشاه ثروتش را از راه ظلم به کسی بدست نیاورده بود. وقتی که جوان بود، چندین و چند سال پیش، خانه شان در یکی از روستاهای دوردست بود، آن دور دورها که به ذهن کسی نمی‌رسید اصلاً آنجا هم آدمی زندگی کند. در یکی از ترسناک‌ترین و عجیب ترین درّه‌های آن منطقه زندگی می کرد. سه طرف روستاشان را کوه های بسیار بلندی که برای دیدن قله‌اش باید کله‌ات را تا عمودِ بر آسمان بالا می‌بردی، با سوراخ های عجیب و غریب ترسناکی، قرار داشت. راه ورود به روستا هم بیشه زاری با درخت های خشک و کوتاه و بلندی بود که رودخانه‌ای هم از طرف کوه سمت راستی سرچشمه می‌گرفت و از آن بیشه زار می‌گذشت.

هر کسی جرأت عبور از آن بیشه را نداشت. جوان‌ترهای روستا هم کم کم با بزرگتر ها می رفتند و راه و چاه را از آن‌ها یاد می‌گرفتند. قبل از ورود به بیشه و داخل شدن به روستا، کلبه‌ای با چوب درخت‌های همان بیشه ساخته بودند و همیشه چند نفر در آن بودند تا اگر غریبه‌ای قصد وارد شدن داشت، همراهی‌اش کنند و یا راه را نشانش دهند که البته برای این کار از آن‌ها پول می‌گرفتند.

گاهی بعضی‌ها هم با سر و کله‌ی خونی وارد روستا و یا از آن خارج می‌شدند.

بیشه حیوان های درّنده‌ی مختلفی داشت و قدیمیهای روستا در محفل‌های زمستانیشان یا در جشن و عزاهایی که همه دور هم جمع می‌شدند، می‌گفتند که شب‌ها موجودات دیگری، غیر از حیوانات درّنده در بیشه وجود دارد و به همین خاطر بود که قبل از رسیدن به داخل روستا، تیرک‌های نوک تیز چوبی که با روش خاصی از پایین تا بالا به ارتفاع چندین برابر خانه‌ها، به هم بسته شده بودند؛ قابل دیدن بود.