کتاب از زبان پسری به نام هنری روایت میشه که در جریان جنگ جهانی اول به خط مقدم رفته. کتاب ریتم کندی داره و به تمامی جنگ درونی که ذهن فرد شکل میگیره می پردازد. چهره خشن جنگ و قربانیانش همزمان با رشادت ها و جنگیدن هاشون کاملا متفاوت ترسیم میشه. به قول شهید چمران: «وقتی که شیپور جنگ نواخته بشه مرد از نامرد تشخیص داده میشه».
«نشان سرخ دلیری» را در یکی از چالش های کتاب خوانی، بر اساس شخصیتم به من پیشنهاد داده بودند؛ اما با وجود اهمیت ادبی و نگاه روان شناختی اش به جنگ، برای من ریتم کند و روایت نه چندان جذابی داشت.