کتاب پنج ذهن برای آینده

کتاب پنج ذهن برای آینده نوشته هوارد گاردنر، به موضوع انواع ذهن‌های مورد نیاز افراد برای حرکت در جهان در دوره‌های زمانی آینده می‌پردازد. همچنین چگونگی عملکرد و تغذیه هر ذهن در یادگیرندگان در دوره‌های سنی مختلف را شرح می‌دهد.

پنج ذهن مطرح شده در این کتاب، مسائلی متفاوت از هشت یا نه نوع هوش انسان هستند. بهتر است به جای آنکه آن‌ها را توانمندی‌های محاسباتی متمایز تصور کنید، کاربردهای وسیع ذهن که می‌توانید در مدرسه، در حرفه‌ها یا در محل کار پرورش دهید، فرض کنید.

می‌توان اطمینان داشت که پنج ذهن از چند هوش مختلف شما استفاده می‌کنند: مثلاً وجود احترام، بدون وجود هوش‌های بین‌فردی امری غیرممکن است. در بخش اعظم این کتاب، درباره سیاست به جای روانشناسی سخن گفته شده و در نتیجه، بهتر است درباره این ذهن‌ها به شیوه یک سیاست‌گذار، به جای یک روانشناس، فکر کنید.

هدف هاوارد گاردنر (Howard Gardner) در کتاب پنج ذهن برای آینده (Five Minds for the Future) این است که توجه شما را به موضوع ضرورت پرورش انواع ذهن‌ها و نشان دادن بهترین روش‌های انجام این کار به جای طرح ظرفیت‌های شناختی و ادراکی خاص زیرشبکه ذهن‌ها جلب کند.

در بخشی از کتاب پنج ذهن برای آینده می‌خوانیم:

مهم‌ترین کشف علمی درباره یادگیری در سال‌های اخیر به پژوهشگران شناختی باز می‌گردد که درک دانش‌آموز را ارزیابی کرده‌اند. در یک پارادایم عادی، از یک دانش‌آموز دبیرستانی یا دانشجوی کالج خواسته می‌شود که به شرح کشف یا پدیده‌ای بپردازد که با آن آشنا نیست اما منجر به شرح مفهوم یا نظریه‌ای می‌شود که پیش از این مورد مطالعه قرار گرفته است: نتایج کار شگفت‌انگیز، ثابت و یأس‌آور هستند. اکثر دانش‌آموزان و دانشجویان ما که در بهترین مدارس ما درس خوانده‌اند و بالاترین رتبه‌ها و مدارک را اخذ کرده‌اند، قادر به شرح و توضیح پدیده‌ای که از آن‌ها پرسیده می‌شود، نیستند. نکته‌ای که حتی بیشتر هشدار دهنده است این است که بسیاری از آن‌ها دقیقاً همان پاسخی را می‌دهند که افرادی که هرگز دوره‌های مرتبط را طی نکرده‌اند و هرگز با مفاهیم مرتبط با یک شرح خاص روبرو نشده‌اند، می‌دهند. ممکن است این دانش‌آموزان و دانشجویان، با استفاده از واژگانی که در ادامه آن را گسترش می‌دهم، حجمی از دانش موضوع یا واقعی مرتبط را گردآوری کرده باشند اما نیاموخته‌اند که به شیوه‌ای منظم فکر کنند.

به چند مثال که به شکل آگاهانه از حوزه‌های مختلف تحقیقاتی گرفته‌اند، توجه کنید. در فیزیک، دانشجویان همچنان در مورد نیروهایی همچون جاذبه یا شتاب به عنوان نیروهایی در درون اشیایی خاص، به جای نیروهایی فعال به همان شکل برابر در رفتار تمام پدیده‌ها نگاه می‌کنند. اگر از آن‌ها بخواهیم که پیش‌بینی کنند کدام شی سریع‌تر به زمین سقوط می‌کند، این دانش‌آموزان و دانشجویان به وزن پدیده‌ها («آجر سنگین‌تر از کفش است و در نتیجه نخست آن به زمین اصابت می‌کند»)، به جای قوانین شتاب («در فقدان اصطکاک، تمام اشیا با سرعت یکسان به زمین اصابت می‌کنند») اشاره می‌کنند.