کتاب آقای رئیس جمهور و چهار نمایشنامه دیگر

کتاب آقای رئیس جمهور و چهار نمایشنامه دیگر نوشته‌ی هلن خان زاده امیری، داستان زن و مردی به نام آقا و خانم وول را به تصویر می‌کشد. مردی که از صبح تا شب بیرون از خانه سخت کار می‌کند و زنی که با پس‌اندازهای بیهوده‌اش می‌خواهد به اجبار قبول کند که آن روز مبادا امروز نیست.

آقا و خانم وول به دنبال راهی بودند تا از این فقر و تنگدستی نجات پیدا کنند، و در نهایت راهی یافتند. آن‌ها این راه‌حل را با مطالعه قانون اساسی پیدا کردند. راهی که در آن آقای وول رئیس جمهور می‌شود. با توجه به این قانون حتی فقیرترین مرد مملکت هم این حق را دارد یک بار در زندگی‌اش رئیس جمهور شود.

آقای وول مردی که با سمت کارگری از یک چاپخانه اخراج شده بود از فردا رئیس جمهور می‌شود. امشب، آخرین شب فلاکتشان می‌باشد. شبی که بعد از پانزده سال زندگی مشترک، سختی‌هایشان به پایان می‌رسد و قرار است به تمام آرزوهایشان برسند.

این کتاب شامل چهار نمایشنامه‌ی زیبای دیگر از همین نویسنده تحت عناوین «تابلوهای نقاشی»، «آسمان راه راه»، «بزنگاه خاموش» و «آشغال» می‌باشد.

هلن خان زاده امیری را بیشتر بشناسیم:

هلن خان زاده امیری نخست در رشته فیزیک فارغ‌التحصیل شد و سپس در روانشناسی ادامه تحصیل داد. فعالیت ادبی خود را با نگارش نمایشنامه و شعر در نوجوانی آغاز کرد. گزیده آثاری که از او به چاپ رسیده و یا اجرا شده به این شرح است: دو کتاب رؤیای گمشده و من بزرگ شده‌ام (نوجوانان)، طلای سیاه، علامت تعجب، بانوی گم شده، زندگی و جنگ و ...

این کتاب در دومین جشنواره سراسری تئاتر ماه موفق به کسب رتبه نخست نمایشنامه‌نویسی و دریافت تندیس ویژه جشنواره شده بود.

در بخشی از کتاب آقای رئیس جمهور و چهار نمایشنامه دیگر می‌خوانیم:

مرد: خودم هستم!
صدا: بفرمایید!
مرد: (بسته را می‌گیرد.) راستی آقا ساعت رسمی کشور عوض شده؟
صدا: (با تردید) فکر نمی‌کنم.
مرد: پس مطمئن نیستید...
صدا: چطور مگر؟
مرد: این سفارش را برای ساعت شش خواسته بودم... (ساعتش را نشان می‌دهد.) ولی الآن ساعت شش و نیم است.
صدا: به من مربوط نیست آقا، گفتند ببر ما هم آوردیم!
مرد: (محکم) بله، البته که به شما مربوط نمی‌شود، خیلی ممنون! (در را می‌بندد.)
زن: (با خنده) راست‌ راستی مثل رئیس‌جمهورها حرف می‌زنی‌ ها... !
مرد: دوست دارم همه‌چیز منظم و سر وقت خودش پیش برود.
زن: راستی قانون اساسی کِی عوض شد؟
مرد: (زن را برانداز می‌کند.) تو چرا نمی‌روی خودت را آماده کنی؟
زن: باید چه کار کنم؟
مرد: قرار بود لباس رسمی بپوشی.
زن: خوب، همین کار را کرده‌ام (بر دامنش دست می‌کشد که مثلاً مرتبش کند. مرد به زن خیره می‌شود. لحظه‌ای سکوت حاکم می‌شود.)
مرد: این لباس رسمی تو است؟
زن: (با هیجان و کمی خجالت) نمی‌خواهی آن بسته را باز کنی؟
مرد: اگر من نتوانم کارهایم را سر موقع انجام بدهم، نمی‌توانم وعده یک جامعه خوب و آرام را به مردم بدهم.
زن: آره، حق با تو است... چه خوب و قشنگ بسته‌بندی شده!... (بسته‌ها را برمی‌دارد و در گوشه‌ای می‌گذارد.)