کتاب فقط آویزان خودت شو

محمود پیرحیاتی در کتاب فقط آویزان خودت شو با روایت داستانی به شما کمک می‌کند تا در جهت تبدیل شدن به انسانی از جنس نور، شادی و رهایی گام بردارید. و انسانی باشید که تنها آویزان خودش است.

تمام انسان‌ها در طی زندگی‌شان تغییر و تحولاتی را تجربه می‌کنند. این تحولات گاهی سبب رشد و شکوفایی انسان بوده و گاه عکس آن را سبب می‌شود.

بدون شک نیاز به تغییر در همه‌ی شئونات زندگی انسان احساس می‌شود و امری غیر قابل انکار است. تغییری که بعضاً بنیادی و همه‌جانبه باید عرصه تفکر، روح و جسم انسان را دگرگون کند. این تغییر به طور حتم از رهگذر فکر انسان است که می‌تواند سبب دگرگونی در روح و روان باشد و به این صورت از انسان شکل‌ دیگری خلق کند.

انسان در اجتماع و در بسیاری از موارد به جای آنکه آویزان گفتار، کردار و اهداف خود باشد، آویزان دیگران می‌شود. نویسنده این کتاب در تلاش است تا به شما بیاموزد تا زمانی که از ذهن، فکر، رفتار و گفتار خودتان مراقبت نکنید و در راه اصلاح خود قدم برندارید، موفقیت، ثروت و شادی حقیقی را درک نخواهید کرد.

کتاب فقط آویزان خودت شو تحول فردی را از جنس و دیدگاه دیگری به شما نشان می‌دهد. پس از مطالعه‌ی آن بلافاصله می‌توانید تغییرِ نگرش و رفتار را در خودتان احساس کنید و با مداومت در خواندن و عمل نمودن به مطالب آن و همچنین درونی کردن آموزه‌های آن، تغییراتی مثبت و پایدار در خودتان ایجاد کنید.

در بخشی از کتاب فقط آویزان خودت شو می‌خوانیم:

پس از نوشیدن دمنوش و شامی سبک، پیر آرام به خواب رفت و من اما مدام درگیر بودم و به پرسش‌های مطرح شده فکر می‌کردم. واقعاً برای چه به دنیا آمده‌ام؟ برای معمار شدن، عکاس شدن، پولدار شدن، استاد شدن یا مهندس و دکتر شدن. برای پدر و مادر شدن، برای تحصیل چه چیزی و رسیدن به چه آرزویی؟

و در خلال این افکار به خود می‌گفتم: من اینجا چه می‌کنم؟ اصلاً او کیست؟ چه دغدغه ‌ای مرا به اینجا کشانده؟ جاذبه‌ی چه چیزی مرا به خود جذب کرده؟ صبح قبل از طلوع آفتاب برخاستم، اما او در کلبه نبود. نرمشی کردم و سر و رویی صفا دادم. پاهایم را در آب جوی کنار کلبه فرو بردم. حسی لذت بخش وجودم را فرا گرفت.

حسی شفاف ولی وصف نشدنی در آن لحظه در اعماق دلم پدیدار شد. هوا هنوز روشن نشده بود و من در یک لحظه به این فکر افتادم: این چه آرامشی است که تجربه می‌کنم؟ از بی‌قراری و بی‌تابی روزهای گذشته‌ام خبری نبود. من در سکوتی بی‌نظیر دریافتم آن جا زمانی وجود ندارد.

من آرامشی یافته بودم از جنس خلأ، از جنس سکوت. من در آن جا به وحدت و یگانگی خودم با اطرافم، با آب جوی، کلبه، باغ و آسمان پی بردم. آیا ما باید در زندگی پیامی دریافت می‌کردیم؟ آیا بهترین هدیه‌ی دریافتی ما از روزگار، رسیدن به آرامش درونی نیست؟ آیا نزدیک شدن به خودمان، ما را در تلاطم زندگی نجات نمی‌دهد؟ چرا من در یک لحظه به هیچ چیز جز آرامش فکر نکردم؟ آیا رابطه‌ام با خودم برقرار شده بود؟

و به این فکر کردم آیا با ارزشتر از یافتن آرامش درونی در زندگی دنیایی وجود دارد؟

نکند رسالت من رسیدن به آرامش حقیقی است؟ پول، مقام، شهرت و شهوت را که هر انسانی می‌تواند بیابد.