کتاب سپید دندان

کتاب سپید دندان اثر معروف جک لندن، داستان پرماجرای سگی را به تصویر می‌کشد که خوی گرگی او باعث شده که مرتب به وسیله هم‌نوعان رقیبش به مبارزه‌های بی‌رحمانه دعوت شود. مهندس جوانی به نام وایدن اسکات او را از چنگ دشمنان نجات می‌دهد و در عوض سپید دندان نیز همراه جدا نشدنی و با وفای او می‌شود.

جک لندن (Jack London) در تمام رمان پرفروش سپید دندان (White Fang)، به طبیعت‌گرایی می‌پردازد. در حالت کلی طبیعت‌گرایی به کسانی اشاره می‌کند که نگرشی کاملاً علمی به زندگی دارند.

نویسنده در این داستان، انسان‌ها و سایر موجودات را قربانیان وراثت و محیط زیست اطراف خود معرفی می‌کند. زمینه محیط زیست در این کتاب جایی است که جک لندن چشم‌انداز را به روشنی توصیف می‌کند و به روشی استادانه خرابکاری‌های شیطانی را با عوامل طبیعت‌گرایی ترکیب می‌کند.

از طرف دیگر داستان این کتاب با رویکرد جبرگرایی بیولوژیکی و اجتماعی به رشته تحریر درآمده است و نویسنده معتقد است، با اینکه شخصیت منفی داستان یعنی بیوتی اسمیت هیولایی بیش نیست، ولی باید اتفاقاتی که سبب شده‌اند تا رفتارها و خصوصیت‌های بد در او نهادینه شوند را سرزنش کرد و تمام تقصیر را به گردن او نینداخت.

سپید دندان از همان ابتدای داستان، یکی از قدرتمندترین توله گرگ‌هاست که قادر است در شرایط سخت قحطی به زندگی‌اش ادامه دهد. قدرت و هوش او باعث شده تا به ترسناک‌ترین سگ اردوگاه سرخ پوستان تبدیل شود. یکی از مهم‌ترین عناصر کتاب، توانایی سپید دندان در تطبیق دادن خود با تمام شرایط و در نتیجه زنده ماندنش است.

جک لندن را بیشتر بشناسیم:

او یکی از محبوب‌ترین و شهیرترین نویسندگان آمریکایی است و همچنین اولین نویسنده‌ی موفق طبقه‌ی کارگر ایالات متحده بوده است. شیوه‌ و سبک نگارش شیرین، روان و جذاب او طی مدت 18 سال، سبب خلق آثار مشهور فراوانی شده است.

از جک لندن تاکنون 51 کتاب و چندصد مقاله منتشر شده است. او با درآمد ماهانه 25 هزار دلار که از طریق نوشتن و فروش مطالبش کسب می‌کرد، گران‌ قیمت‌ترین و پرخواننده‌ترین نویسنده‌ی آمریکا در زمان خودش محسوب می‌شود که حتی در اواخر عمرش درآمدش تا دو برابر رئیس‌جمهور آمریکا افزایش یافت. از مهم‌ترین و معروف‌ترین آثار او می‌توان «آوای وحش»، «سپید دندان» و «گرگ دریا» را نام برد.

در بخشی از کتاب سپید دندان می‌خوانیم:

خیلی زود سپید دندان خواست تا بار دیگر به کندوکاو بپردازد. گرِی بیوِر را دید که چمباتمه زده بود و چند تکه چوب و مقداری خزه‌ی خشک روی زمین در کنارش بود. او تماشا کرد که گرِی بیوِر شاخ و برگ‌ها و تکه چوب‌ها را از بچه‌های سرخپوست می‌گرفت. چند دقیقه بعد در حالی که سپید دندان کنار زانوی گرِی بیوِر نشسته بود، دید بخاری عجیب از چوب‌ها و خزه بلند شد. حالا چوب‌ها به رنگ خورشید آسمان درآمده بودند!

سپید دندان چیزی از آتش نمی‌دانست. او به سمت آن کشیده شد؛ درست مثل نوری که او را در روزهای اول در غار فرامی‌خواند. به سمت آتش خزید. او خیلی نزدیک شد، دماغش آتش را لمس می‌کرد و هم‌زمان زبان کوچکش به سمت آن دراز شد.

برای لحظه‌ای فلج شد. سپس از شدت درد واق‌واق کرد. قبلاً با چنین دردی مواجه نشده بود. کیچه با شنیدن صدای فریادهای توله‌اش سعی کرد تا خودش را از درخت آزاد کند.

گرِی بیوِر خندید و به ران‌هایش کوبید. او به همه گفت که آن توله‌ی احمق چه کرده است. سپید دندان تلاش کرد تا دماغ سوخته‌اش را تسکین بدهد؛ ولی زبانش هم درد می‌کرد. در حالی که ناامیدانه تلاش می‌کرد تا برای کمک به مادرش برسد، در محاصره‌ی مردان و بچه‌های بیشتری که در حال خنده بودند، قرار گرفت.

حالا سپید دندان شرمساری را می‌شناخت. آتش او را آزار داده بود؛ ولی خنده‌ی آدم‌ها خیلی بیشتر او را آزرد.

وقتی شب فرارسید، سپید دندان دلش بیشتر و بیشتر برای خانه‌اش تنگ شد. این سرزمین خیلی پر سر و صدا بود. مردان خیلی قدرتمند بودند. جدال بین سگ‌ها هرگز پایان نمی‌یافت. همهمه هرگز قطع نمی‌شد.