کتاب همه گفتند مرگ بر شاه

کتاب همه گفتند مرگ بر شاه جلد سوم از مجموعه داستان‌های انقلاب به شمار می‌آید که با گزینش و ویرایش محمدرضا سرشار و با هدف آشنایی نوجوانان با جریان انقلاب و ارزش‌های آن گردآوری شده است.

در این مجموعه 6 داستان به قلم مجید درخشانی، بهمن پگاه‌راد، داوود غفارزادگان، ابراهیم حسن‌بیگی و مریم جمشیدی قرار گرفته و چیزی که در همه‌ی داستان‌ها مشترک است، پرداختن به موضوع انقلاب اسلامی با سبک‌های متفاوت می‌باشد.

دیگر جلدهای این مجموعه با نام‌های به دنبال پدر، پای تخته سیاه، نوشته روی دیوار، غریبه‌ها، جاسوس و امام می‌آمد توسط سوره مهر به چاپ رسیده است.

با محمدرضا سرشار بیشتر آشنا شویم:

محمدرضا سرشار معروف به رضا رهگذر در سال 1332 در شهر کازرون به دنیا آمد. اولین اثر او در سال 1352 در یکی از مجلات ادبی و کتاب نخستش در سال 1355 به چاپ رسید. چهار کتاب و چندین داستان کوتاه نیز از وی قبل از انقلاب انتشار یافت. او بعد از پیروزی انقلاب نیز حدود 100 عنوان کتاب برای کودکان و بزرگسالان به نگارش درآورده است. آثار محمدرضا سرشار 26 جایزه را برایش به ارمغان آورده و به زبان‌های مختلف مانند اردو و انگلیسی ترجمه شده است.

در بخشی از کتاب همه گفتند مرگ بر شاه می‌خوانیم:

به سربازی نزدیک شد و گفت: «بدو این پرچم‌ها را بیاور پایین آن پارچه را هم بِکَن!»

با قدم‌های تندی به جواد نزدیک شد و گفت: «دیوانه! می‌خواهی کشور را به هرج و مرج بکشی؟! چطور جرأت کردی؟ کی این کارهای زشت را به‌ات یاد داده؛ هان؟»

سرباز، پرچم‌ها را کَند و پایین آورد. فرمانده پاسگاه، به دو سربازی که جواد را در میان گرفته بودند اشاره کرد:

ببرید این پدرسوخته را. حالا لال هم شده!

مردم، خشمگین و ناراحت، به جواد و سربازها نگاه می‌کردند. جواد که حرکت کرد، دوباره صدای شیون و زاری بلند شد.

فرمانده پاسگاه، سربازی را به پای نخل برد. رو به مردم کرد و گفت: «یا اللّه، بروید دنبال کارتان. اگر هم جرأت دارید به نخل نزدیک شوید تا بدنتان با گلوله، سوراخ سوراخ شود.»

حال عجیبی داشتم. دلم به حال جواد می‌سوخت. پیش خودم گفتم: «یعنی چکارش می‌کنند!»

ناگهان دستی به پشتم خورد. نگاه کردم: صادق بود. می‌خواستم بگویم «ولم کن! برو گم شو شاه دوست!» ولی او دستم را گرفت و از جمعیت دورم کرد. وقتی کنار میدان رسیدیم، با نگرانی گفت: «نامردها! چطور گذاشتید جواد را به جای شما بگیرند؟»

دهانم خشک شده بود. به زحمت گفتم: «یعنی چه؟! او را به جای ما گرفته‌اند؟!»