کتاب باغ‌های همیشه بهار: روایتی داستانی از زندگی محمد باقر (ع)

کتاب باغ‌های همیشه بهار: روایتی داستانی از زندگی محمد باقر (ع) نوشته علی‌اصغر عزتی‌پاک، روایتی جذاب و دوست داشتنی از زندگی پنجمین امام شیعیان در سه بخش مختلف است.

بخش اول با عنوان باغ‌های همیشه بهار از زبان جابر بن عبدالله انصاری، بخش دوم با نام روشنی‌های شهر با روایتی از عبدالله بن عطا و بخش سوم با عنوان سرود سال‌های عاشقی از زبان جابر جوفی نگاشته شده است.

ادبیات تعلیمی یا دینی یکی از گونه‌های ادبیات است که نمونه‌های بسیاری از آن در دنیا وجود دارد. در ایران پس از پیروزی انقلاب این نوع از ادبیات بسیار رشد کرد و آثار فراوانی در این حوزه نوشته شد. نویسنده‌های بسیاری وارد این حوزه شدند و تلاش کردند از زندگی هر یک از شخصیت‌های دینی روایت‌های جذابی خلق کنند. کتاب پیش رو نیز در این نوع از ادبیات جای می‌گیرد.

در این کتاب دو نوجوان راوی دو فصل از آن هستند و فصل دیگر یک نامه بلند از عبدااله بن عطا است که همگی از نزدیکان امام محمد باقر (ع) بودند. این کتاب، با نثری جذاب، روان، زیبا و درست در کنار روایت خوب و ضرب‌آهنگ منظم خود، می‌تواند نوجوانان را به سوی خود جذب کند. عزتی پاک کتاب خود را در قالب داستان مدرن نگاشته است.

برای نگارش این کتاب از منابع معتبر فراوانی جهت مستندات زندگی امام محمد باقر (ع) استفاده شده است. طیف سنی مناسب برای این اثر 16 تا 20 سال می‌باشد، اما کتاب به گونه‌ای نگاشته شده که مخاطب بزرگسال را نیز جذب خود می‌کند. عزتی در نوشته‌ی خود به خط قرمزها توجه کرده و تلاش داشته حریم شخصیت امام باقر را نگه دارد.

رمان باغ‌های همیشه بهار دارای فراز و فرودهای زیادی است و سعی شده در آن حاشیه‌هایی جذاب و سرگرم کننده آورده شود. این کتاب با توجه به ساختار و نوع روایتش می‌تواند برای علاقه‌مندان به داستان‌نویسی مفید باشد.

در بخشی از کتاب باغ‌های همیشه بهار می‌خوانیم:

چشم‌های سفیدش را بست: «من لایق الطاف بزرگی شده‌ام؛ الطاف بزرگ! از همان اول هم همین‌طور بود؛ از روزی که جوان‌ترین بیعت‌کننده با پیامبرگرامی‌مان در میان دو طایفه‌ی بزرگ اوس و خَزْرَج بودم، تا همین امروز که یکی از عزیزترین‌های اهل بیت به شهر پیامبر احضارم کرده؛ شهر پیامبر؛ پیامبری که دیگر نمی‌توانم دوری‌اش را تحمل کنم. می‌دانی، عبدالله... حاضرم همین الآن تمام هستی‌ام را بدهم تا یک نظر دیگر صورتش را ببینم. عشق این مرد، در دلِ من هر روز جوان و جوان‌تر می‌شود. دیگر تحمّل دوری‌اش را ندارم.»

دست‌هایش را کوبید روی پاهایش، خودش را به چپ و راست تاب داد و بعد دست‌ها را بالا آورد و کشید به صورتش. عمامه‌اش را روی سر جابه‌جا کرد و چشم‌های سفیدش را دوخت به طرفی که عبدالله نشسته بود: «فرزند، حالا که تصمیم دارم این شهر را ترک کنم، دوست دارم دو چیز را به تو بگویم: یکی این‌که چرا این‌قدر زنده‌ مانده‌ام و اکنون بیش از نود سال عمر دارم؛ و دیگر این‌که علت این شوق امروز من چیست، و چه چیزی باعث شده که پیرمردی چون من که دنیادیده و سرد و گرم روزگار چشیده‌ است، این‌گونه بی‌تاب باشد و لحظه‌شماری کند برای رفتن. این خبرها، همه مربوط است به محمد بن علی بن حسین که جانم به قربانش باد!»