کتاب زندگی پس از مرگ

کتاب زندگی پس از مرگ نوشته ژان ژاک شاربونیه، همان‌گونه که از اسمش پیداست به احوالات و چگونگی زندگی آدمی بعد از مردن و همچنین احضار ارواح می‌پردازد. همان‌طور که می‌دانید زندگی با مرگ خاتمه نمی‌یابد و دنیای بعد از آن وجود دارد.

شاید تصور کنید این کتاب رمان یا مجموعه‌ای از نظریات، بحث‌ها و گفت‌وگوها درباره ماورای طبیعت است، اما باید بگوییم اینگونه نیست. کتاب پیش روی شما را یک پزشک متخصص بیهوشی به نگارش درآورده است. این اثر هیچ منافاتی با ثمره دست‌آوردهای روحانی، معنوی و فلسفی‌تان ندارد.

ژان ژاک شاربونیه (Jean Jacques Charbonie) در این کتاب تلاش کرده تا دلایلی را که منجر به اعتقاد مطلق او به دنیایی دیگر شده، شرح دهد؛ اعتقادی که بسان ایمانی خالص است.

در کتاب زندگی پس از مرگ بیان می‌شود که برخی با استدلال عقلی سعی بر توجیه پدیده‌های معمابرانگیز و یا غیرمعمول دارند و هر گاه توجیه‌شان به جایی ختم نشود، به راحتی نام «تصادف» بر آن‌ها می‌گذارند.

امرام میخائیل آیوانهوف در جریان یکى از کنفرانس‌هایش که در کتاب قدرت‌هاى زندگى نقل شده، گفته: «به جاى شک داشتن بر هوشى برتر، وجود خدا و یا احسان و نیکوکارى دیگران، چرا به خویش شک نکنیم؟ چرا درستى و صداقت نظریاتمان را زیر سؤال نبریم و از خود نپرسیم: «آیا واقعاً درست مى‌اندیشم؟ آیا حق با من است؟ آیا استدلال و نظر بهتر دیگرى غیر از استدلال من وجود ندارد؟» و سعى بر تحقیق و جستجو کنیم.»

صفحات این کتاب، تنها حاوی روایت و شرح است؛ سلسله اتفاقاتی که برای شاربونیه رخ داده و سعی کرده تا آن‌ها را با شرافت و صداقت هر چه بیشتر به رشته تحریر دربیاورد. بنابراین هر آنچه که در این کتاب نقل شده حقیقت دارد.

در بخشی از کتاب زندگی پس از مرگ می‌خوانیم:

سیگارى خاموش در پشت گوشش به چشم مى‌خورد. اونیفورم بسیار بزرگش که بى‌شک زمانى رنگش سفید بود، قادر به پنهان کردن برآمدگى عجیب پشتش نبود. گاهى وقت‌ها نگاه‌هایى متهم کننده به ما مى‌انداخت و اسامى را صدا مى‌زد. پس از علامت زدن بر روى دفترش در مقابل اسامى ما ده نفر، به فرانسواز نزدیک شد و دستش را به سمت او دراز کرد: «سلام خانم!»

فرانسواز با تعجب پاسخ داد: «سلام آقا.» و با تماس پوست سردى که در دستانش لمس کرد فریادى از سر وحشت کشید. فریادى هولناک، فریاد حیوانى وحشى. سپس تکه گوشتى را از بالاى سر حیرت‌زده ما به هوا پرتاب کرد. تمام بدنش دچار لرزه‌هاى عصبى و هق‌هق شده بود، گویى جریان قوى برق از بدنش گذشته بود. با این عمل، بر چهره آن مرد لبخندى تحقیرآمیز نشست. او با بریدن دست جسدى با اره و پنهان ساختنش در آستین خویش، به خوبى از اثرى که این عمل برجا مى‌گذاشت، آگاه بود. در ابتدا صداى همهمه شگفت‌زده‌اى در راهرو پیچید و به دنبالش شلیک خنده بلند شد.

مردک با چهره مکدر گفت: «خُب، دیگر کافیست! بروید تو و دهانتان را ببندید؛ مى‌خواهیم شروع کنیم! استادتان به من تلفن کرد و گفت که کمى دیر خواهد آمد. نام من ژرار دوران است و دستیار استاد کالبد شناسى هستم.»