کتاب آزمون سخت

کتاب آزمون سخت نوشته‌ی سمیرا وارسته، داستان تلخ و غمناک زنی را به تصویر می‌کشد که در راه مراقبت از همسر خود سختی‌های زیادی را تحمل می‌کند.

در بخشی از کتاب آزمون سخت می‌خوانیم:

حیفِ آن‌ همه تلاشی که کردم برای این‌ که طبق آموزش‌ بعضی از کتاب‌ها، روحم را از تنم خارج کنم و البته موفق به دیدن یک رنگِ کم‌رنگ از هاله‌ی اطرافم هم نشدم، چه برسد به خارج کردن روحم! و حالا که دلم می‌خواهد دق‌دلی‌هایم را سرِ آن عوضی خالی کنم، جدی‌جدی چسب سقف شده‌ام و پاهای آویزانِ روحم لق‌لق تکان می‌خورَد و با تمام تلاشم پایین نمی‌آید. آخر حالا دیگر می‌دانم کسی که به کما رفته زن عبدالله نیست، خودِ من هستم!

بسیار خوب طوری نیست، حالا که روحم از تنم بیرون است، باید تا می‌توانم خوش بگذرانم، آخر یک حس آرامش عمیق وجودم را فراگرفته که سال‌هاست در من سابقه ندارد. وجودم؟ نه مثل اینکه اشتباه شد، باید می‌گفتم روحم. آن فشاری، که از وقت رفتن عبدالله با من بود، برای اولین بار ترکم کرده است و یک جورهایی نشئه‌ام!

بهتر است یک امتحانی بکنم ببینم می‌توانم پرواز کنم؟ آخر بیشتر آدم‌ها، البته غیر از آن‌هایی که ترس از بلندی دارند، عاشق پروازند، شاید بد نباشد من هم از این موقعیت استفاده کنم. هرچند که بعید می‌دانم این موقعیت از دستم برود، آخر همانطوری که در اتوبان خطاب به پیکری که فکر می‌کردم زن عبدالله است و در واقع خودم بودم می‌گفتم، باور دارم که من دیگر زنده نخواهم شد، البته به خاطر این مسئله ناراحت نیستم که هیچ، خوشحال هم هستم. برگردم به زندگی که چه کنم؟ دوباره باید حواسم به همه‌چیز باشد، اینکه چه چیزی امتحان خداست و چه نیست، و مواظب باشم دست از پا خطا نکنم. البته یک ریزه ناراحتی هم دارم، آن هم مربوط می‌شود به پسرم «حسام» که هنوز به اینجا، یعنی بیمارستان نیامده است و نمی‌دانم کجاست، اما جوری از بابتش مطمئن هستم که از الآن هم حدس می‌زنم حالش خوب است. حُسن دیگرش هم این است که می‌تونم کنجکاوی بیست‌وپنج ساله‌ام را ارضا کنم و بالاخره آن عفریته را ببینم؛ همان خاک‌برسری که معلوم نیست کدام گوری است و از احوالات شوهرش خبر ندارد. نمی‌داند که اگر من، همان عشق سال‌های جوانی عبدالله دیر جنبیده بودم، حالا بچه‌یتیم‌هایش را کنار دیوار نشانده و به چشم‌هایشان زل‌زده بود. هرچه باشد، احتمالاً تا حال دو سه بچه پس انداخته است.