کتاب سرزمین رویاها

کتاب سرزمین رویاها بخشی از مجموعه داستان‌های تخیّلی عبدالرحمن بامری است. حکایتی که وجود خارجی ندارد، ولی در درون زندگی‌ها جاریست.

سرزمین رویاها یا داستان یورش ماجرایی است خیالی ولی واقعی، رؤیایی ولی حقیقی، در سرزمینی دور ولی نزدیک، در کنار شما ولی پنهان از دیدگان... همه‌ی این داستان پروردۀ تخیّل و رویایی است که درون ذهن نویسنده شکل گرفته.

در بخشی از کتاب سرزمین رویاها می‌خوانیم:

دیوار حیاط پشتی با دیوار کاخ گل‌ها چند قدم بیشتر فاصله نداشت که گذرگاه نگهبانان و پاسبانان کاخ گل‌ها بود. در این جایگاه چند نفری نگهبانی می‌دادند. از دیوار پشتی مهمان‌خانه تا ساختمان اصلی فاصلۀ چندانی نبود ولی پوشیده شده بود از گل‌ها، گیاهان و درختان میوه که با ترتیب ویژه‌ای کاشته شده‌ بودند و بسیار زیبا و دلنواز بودند. پنجره‌های اتاق‌های پشتی مهمان‌خانه رو به این باغ باز می‌شد و آب‌فشان‌های ساخته شده در زیر آن به گونه‌ای بود که در دید مهمان‌ها بود. گویی زمین آب را با لب‌های غنچه کرده به بیرون می‌فشاند مانند آب بازی کودکان. پس از آن ساختمان اصلی مهمان‌خانه بود که در سه طبقه بنا شده، بنایی دایره‌ای شکل که در دو سمت آن دو راه پلّه‌ی چوبی وجود داشت که با طراحی مارپیچی تا طبقه سوم ادامه داشت و در هر طبقه ورودی راه پلّه طبقه بعدی، درست رو به روی جایی که پایان راه‌پلۀ پیشین قرار داشت. که این خود زیبایی را دوچندان می‌کرد. به ویژه اینکه دو راه‌پلّه در طبقۀ سوم همچنان که بالا می‌رفت، باریک و باریک‌تر می‌شدند تا درست در نقطۀ میانی سقف به یکدیگر می‌رسیدند.

سقفی شیب‌دار و گرد که مانند چتری بر روی ساختمان قرار گرفته است. با نگاره‌های قشنگ و شیشه‌های رنگی و تیرهای ضخیم چوبی.

در پایین تالار پذیرایی و چای‌خانه قرار داشت، که همۀ رهگذران در آن جا می‌خوردند و می‌نوشیدند، با میزها و چهارپایه‌های گرد و چوبی، که روی میزها با سنگ‌های مرمر سفید و گرانیت سبز آراسته شده بود.

مهمان‌خانه یک درب بزرگ و دولنگه از جنس چوب اکالپیتوس داشت که با رنگ تیره و روشن و نگار‌گری‌های روی آن، زیبایی‌اش دو چندان می‌شد.

بر روی دیوارهای تالار و سقفش، طرح‌های زیبایی از گل‌ها و گیاهان بارنگ‌های گوناگون برجسته‌کاری شده بود.