شیوهی روایت هر سه داستان من رو شگفت زده کرد. خوندنش رو به همه پیشنهاد میکنم. داستانهای بازی و تردید فضای واقعی و قابل لمسی داشتند و خواننده رو با خود همراه میکردند اما داستان آخر در فضای ذهنی دختری به نام پروانه اتفاق میافتاد که دنیا را از دیدگاه خودش و به گونهای متفاوت روایت میکرد.
کتاب خوبی بود مخصوصا داستان پروانه رو دوست داشتم. مثل یه پازل بود که باید تیکه هاش رو در ذهن خودت کنار هم قرار میدادی تا متوجهی داستان بشی. جالب بود.