کتاب چهار

کتاب چهار به قلم علیرضا مرتضوی داستانی است کوتاه از اسرا که به نحوی بدیع و نو روایت شده است.

در بخشی از کتاب چهار می‌خوانیم:

تکه ابری چهره‌ی آفتاب را کدر کرد و گذشت و لمحه بادی بر گونه‌ام وزید و رد شد و من به یاد آوردم که تا پایان اولین ماه پاییز چند روزی بیش نمانده ‌است. به سوی دیوار سنگی حیاط بازداشتگاه گام زدم و دیگران به سان سرنشینان قایق‌هایی که بر آب دریا می‌گذرد، آرام از کنارم گذشتند. در گوش هم نجوا می‌کردند و گره‌های اسرار هم می‌گشودند و به همراهی هم خوشنود بودند و بناگاه بر ذهنم گذشت که اینان آنانی نیستند که سنگفرش سرد و سیاه کف حیاط یا سنگ‌های مغرور دیوارها به یاد دارند که به‌ جای سکوت، بر زبانشان کلام است و به ‌جای نشستن، بر پاها حرکت دارند و اکنون نه زمانی بیش از یک هفته از آن شب تار گذشته بود.

ایستادم و ناخودآگاه به سوی اتاق جابر نگریستم، که در انتهای حیاط، در آن‌ سوی دیوار سیمی گستاخ، در سکوتی بس غریب به‌ گمان غنوده بود.

اتاق با پرده‌های کشیده و چراغ خاموش، نشانی از وجود نداشت، لیک به ‌تحقیق می‌دانستم که در این لانه، رو به پنجره، گرگ بر دست‌های خویش نشسته‌است و با چشم‌هایی سرخ‌گونه، حرکت لرزان و کند زمان را نظاره می‌کند. و کسی در ذهنم گفت که او به تیغ حقارت سخت زخمی است. ناگهان برق دو چشم پر خون در پشت پرده، تنم را لرزانید که گستاخ به سوی من نگاه می‌کرد و نگاه از من برنمی‌داشت.