بله
کتاب یاوری مهدوی - مرزبانی مهدوی 5 نوشته‌ی عبدالحسین فخاری جلد پنجم از مجموعه یادداشت‌های مرزبانى مهدوى، سعی بر این دارد تا شیوه‌ها و فنون مرزبانى و یاورى مهدوی را بر طبق تجربیات مرزبانان بیان کند.
نشان افتخار آمیز و زیبای مرزبانی، هنگامی بر بازو یا سرشانه مرزبانان مهدوی می‌نشیند که اندیشه و ذکر و سلوک و حرکات و سکنات آن‌ها رنگ و بوی مهدوی به خود گرفته باشد. عبدالحسین فخاری در این مجموعه، خود را جای کلیه مشتاقان آستان مهدوى قرار داده و تفکرات آنان را در موضوعات مختلف زندگى، بازگو کرده است.
مرزبانى فرهنگى، دیدبانى و شناسایی و هشیاری نسبت به حرکت‌های دشمن و مهارت دفاع علمى و عقیدتى در برابر هجوم معاندان و مهاجمان به باورهای مهدوی در عرصه فرهنگى است. مرزبانان و یاوران مهدوی، آن گروه از مجاهدان و منتظرانند که علاوه بر تحکیم باورهای خویش و برخورداری از ایمان و تقوى، خود را به فنون این جهاد فرهنگى مجهز کرده و شیوه‌های مقابله با انواع دشمنان این عرصه را آموخته‌اند و برای دفع هجمات آنان در رشته تخصصی خویش یا رشته‌های دیگر آماده حضور و مبارزه‌اند.
در طول سالیان و قرون غیبت حضرت مهدی، همواره یاوران و مرزبانانى بوده‌اند که از باور اصیل مهدویت، پاسداری و مرزبانى نموده‌اند و حملات شبهه پردازان و مشککان و مخالفان را دفع نموده و آموزه‌های این باور را نشر داده و به تحکیم ارتباط اعتقادی مردم در این زمینه پرداخته‌اند. اگر تلاش‌های مرزبانانى چون صدوق و نعمانى و طوسی و مفید در قرون اولیه غیبت و بعد تلاش‌های مرزبانانى چون ایشان در قرون بعدی تا زمان ما نمی‌بود، مسلماً آن باور این چنین استوار باقى نمانده و چه بسا به ضعف و خمود گراییده بود.
امروز نیز تربیت و تکثیر مرزبانان و مدافعان اندیشه مهدوی به ویژه با شرایط خاص زمان ما، امری الزامى و ضروری است تا در حوزه‌های آموزشی و رسانه‌اى، کسانى باشند که این مأموریت را به عهده گیرند و سربلند از آن بیرون آیند. روی سخن با نسل برومند شیعه است که در مجالس و محافل دینى اصول اولیه و دانش‌های عمومى را آموخته و اکنون آماده پذیرش مسئولیت برای خدمت‌گزاری و مرزبانى است.
دکتر عبدالحسین فخاری محقق، نویسنده، فعال و ایده‌پرداز فرهنگی هنری، موسس نهادهای اقتصادی بین‌المللی مانند برند جهانی حلال در ایران در قالب سازمان همکاری‌های اسلامی (OIC)، دبیرکل کنونی «موسسه بین‌المللی حلال جهانی» و مدیر مسئول پایگاه خبری حلال جهانی و فصلنامه «حلال نشان برین» و اولین مدیر مرکز تحقیقات و اطلاعات اتاق اسلامی و عضو هیأت مدیره (ایکریک icric)، سرپرست چند رسانه و پایگاه خبری و نشریه و پدیدآور نوشته‌های مختلف تألیفی و صدها مقاله در زمینه ادبیات، اقتصاد، معارف اسلامی و مهدویت است.
در بخشی از کتاب یاوری مهدوی - مرزبانی مهدوی 5 می‌خوانیم:
انسان، اجتماعى است و از طریق تعامل و داد و ستد و مذاکره با همنوعان، امور خود را پیش می‌برد. آشنایی و تسلط به فنون مذاکره، انسان‌ها را به این توانایی مجهز می‌کند که در جریان ارتباطات با دیگران، در هر سطحی، به توافقی معقول، منطقی، منصفانه، قابل دوام و سریع دست یابند. مذاکره معمولاً بین افراد جامعه، سازمان‌ها و شرکت‌ها صورت می‌پذیرد و وسیله‌ای برای برقراری ارتباط سازمان یافته میان اشخاص حقیقی و حقوقی به منظور نیل به توافق است.
مذاکره یک سلسله فرایندهای شفاهی، کتبی و ارتباطی میان افراد دارای منافع مشترک یا مغایر با هم است که با وجود پیشینه فرهنگی متفاوت سعی می‌کنند تا با همکاری یکدیگر در جهت رسیدن به اهداف خود بکوشند و این مهم را که گویای استقلال متقابل آن‌هاست، به صورت ضوابط و شرایط قراردادی در آورند.
مذاکره ممکن است در زمینه مسائل سیاسی، اجتماعی و اقتصادی یا اندیشگى بوده و ماهیت و شکل متنوعی داشته باشد، اما می‌توان آن را در یک تقسیم‌بندی به دو دسته رسمی و غیر رسمی تفکیک کرد. وقتى مذاکره کنندگان به کمک برنامه اجرایی دقیق به‌صورت فردی یا گروهی برای نیل به توافق در جلسات متعدد به بحث و تبادل نظر می‌پردازند و حاصل گفتگو در چارچوب صورت‌جلسات و قرارداد تنظیم و مبادله می‌گردد، مذاکرات رسمى است و به جز آن، غیر رسمى است؛ اما در هر دو، قدرت مذاکره و سنگینى منطق و برنامه و نقشه راهِ خوب است که مذاکره‌کنندگان را به توفیق می‌رساند.
