کتاب نجیب زادگان

کتاب نجیب زادگان، رمانی تاریخی با داستانی فرانسویست در مایه‌های درام اجتماعی و عاشقانه که توسط محمد ضیایی به رشته تحریر در آمده است.

داستان در یکی از سال‌های بین 1895 تا 1905 در جامعه فرانسه رخ داده و داستان پسری جوان از خانواده فقیری را روایت می‌کند به نام آنتوان باتلن که بر اساس ویژگی‌های بدنی و شغلی خانوادگیش که دودکش پاک کنیست، پس از یک سری اتفاقات به ظاهر ساده، با افراد بزرگ اجتماع آشنا شده و در نهایت سرنوشت تاریکی برای او رقم می‌خورد هرچند پدرش؛ سیمون، برای او آینده روشن و پاکی را به سان کشیش‌ها و مردان خدا متصور بوده است.

داستان نجیب زادگان چنین آغاز می‌شود که سیمون، آنتوان را به مدرسه دینی شبانه‌روزی تربیت کشیش در شهری به نام کلرمون‌فران می‌فرستد ولی در آن مدرسه بر اساس یک سری اتفاقات، او با واسطه یکی از کشیش‌های مدرسه، با سیاستمدار و اشرافزاده‌ای به نام موریس مرتبط می‌شود. به تدریج، آنتوان به مقام مباشر و مشاور و البته جاسوس سیاستمدار تبدیل شده و مسئولیت اموال گسترده او را در آن منطقه نیز بر عهده می‌گیرد. در این میان، با دختری در یک روستای کوچک در نزدیکی عمارت متعلق به اشرافزاده که محل زندگی کولیهای رنگرز است؛ نیز آشنا میشود. اما در پایان، آنتوان که تبدیل به موجودی تبهکار و خطرناک گشته، ترجیح می‌دهد از جهانی که مملو از ناپاکی و فساد طبقات سیاستمداران و اشراف‌زادگان و مذهب‌نمایان است خود را رها کند.

در بخشی از متن کتاب نجیب زادگان می‌خوانیم:

آنتوان؛ مسیر بیست و پنج کیلومتری تا کلرمون را با طولانی‌ترین زمان از ابتدای تاریخ، با اشک‌ها و نعره‌هایی که فضای شب را می‌شکافت؛ طی نمود. کمتر از یک ساعت بعد از سپردن تره‌زای بیهوش به روسپی‌خانه، با لگدی محکم، درِ آن مکان تاریک را گشود. در لحظه‌ای به ژاکلین دندان طلا که روی نیمکتی نشسته و مشغول شمردن چند سکه‌ای بود که گویا به تازگی از کسی گرفته بود؛ حمله‌ور گشت و همزمان فریاد می‌زد او کجاست؟ با او چه کردی فاحشه کثیف؟

ژاکلین در چشم بر هم زدنی خود را در زیر مشت و لگد آنتوان یافت و او را شناخته بود و با صدایی بلند و منقطع حاصل از برخورد ضربات آنتوان؛ فریاد می‌کشید: او گریخت. او گریخت. آنتوان چیزی نمی‌شنید و فقط فریاد می‌زد: عفریته، بگو کجاست و ژاکلین باز هم فریاد می‌زد: او گریخت. به خدا قسم او گریخت. چند مرد و زن از سه اتاق در طبقه همکف و اتاق‌هایی که در طبقه بالا واقع بود و از طریق راه پله‌ای چوبی به همکف متصل می‌شد؛ به بیرون آمده بودند. چند زن جوان نیز در انتهای راهروی باریک، ترسان و هراسان به این نزاع وحشتناک و خشن می‌نگریستند. کسی را جرات جلو آمدن نبود. آنتوان با ترکه‌ای در دست به سر و صورت ژاکلین می‌زد و فریاد می‌کشید که چه کارش کردی عفریته؟ ژاکلین فقط فریاد می‌زد که او گریخت و همچنانکه روی زمین افتاده بود تلاش داشت تا با دست‌هایش؛ بدنش را از اصابت ضربات ترکه آنتوان محافظت نماید.

آنتوان به سرعت به اتاق‌ها هجوم برد. در یک اتاق را که بسته بود باز کرد. به انتهای راهرو نیز رفت که همان چند زن و دختر جوان با فریاد و جیغ، از روبرو شدن با او گریختند. ژاکلین همچنان می‌گریست و با صدایی که می‌لرزید و روبه خاموشی می‌گرایید سوگند می‌خورد که...