بله
کتاب آرزوی پارسایان دربردارندۀ مجموعه سروده‌های قاسم باقری نی ریزی که با زبانی شیرین و روان در قالب رباعیاتی زیبا سروده شده است.
سید قاسم باقری نی ریزی متولد دی ماه 1346 در شهر شیراز، شهر شعر و ادب پارسی ره جویان راه عشق، کمال طلبان و پویندگان خطه زیبای عشق است. او با بهره‌مندی از شوق و اشتیاق باطنی خویش، این مسیر سراسر بهت و حیرانی را با توکل بر خالق عشق به سلامت طی نموده است.
در بخشی از کتاب آرزوی پارسایان می‌خوانیم:
ای طبیبِ دردِ بی‌درمانِ، بیمارانِ عشق
یوسفِ زیبایِ هستی، نقطه‌ی پرگارِ عشق
مانده‌ام حیران و سرگردانِ تو، بی هم نَفَس
جانِ من بی‌تو ندارد جان و این جان در قَفَس
در همه حالت، همه حالم، یکی حال است و بس
گوشه‌ی چشمی نشانم ده، مرا شوق است و بس
لحظه‌ای در خواب خود دیدم، که من بی من شده
یوسف از خوابِ غریبم، آن زمان آگه شده
صحبت از میخانه‌ها بود و سکوت و اختیار
مستی و جامِ شراب و لحظه هایِ انتحار
تیغِ شمشیرِ حقیقت از غلافش رانده شد
هر سری جامی برایِ شربتِ جانانه شد
سرکشیدند جملهِ مستان، از شرابِ وصلِ عشق
سوی خورشید پر کشیدند، جمله‌ی مرغانِ عشق
اشکِ من فارغ شد از، مژگان و چشم و انتظار
خواب از چشمم برون شد، فارغ از این انتظار
گر چو شمشیر، از غلافِ عشقِ تو، بیرون شود
ور به تیغِ عشقِ تو، این بینوا، بی سر شود
این تنِ خاکی به خاک و روحِ سرگردان به حق
جمله عزت یابد و حیران و سرگردانِ حق
مرغِ دامش چون بگردی، همچو مرغان خلیل
سر بُرَد تن را، خوش الحان گردی از لطفِ جلیل
مرغِ خوش الحان کجا و دامِ عشقِ حق کجا
بینوایم، بینوایم، بینوایم، بینوا
جز که او در سایه‌ی لطفش، مرا یاری کند
قلبِ این بیچاره‌ی آلوده را، درمان کند
نورِ حق تابید، بر این دل، که‌ای جویایِ عشق
پارسایی جو، که یابی، دولتِ مردانِ عشق
آرزویِ پارسایان، دولتِ عشق است و بس
گوهرِ شب زنده داران، یادِ لیلی است و بس
