کتاب خرمشهر، خانه‌ی رو به آفتاب

کتاب خرمشهر، خانه‌ی رو به آفتاب از مجموعه «بانوی ماه»، به گفت و گوی انجام شده توسط مرتضی سرهنگی، هدایت الله بهبودی و احد گودرزیانی، با صدیقه زمانی همسر شهید عبدالرضا موسوی، فرمانده سپاه خرمشهر می‌پردازد.

این کتاب در واقع بیان‌‌گر ارتباط صدیقه زمانی با شهید موسوی قبل و بعد از انقلاب است که یک رابطه معلم و شاگردی بین این دو تن برقرار بوده است. زمانی در این اثر از آشنایی‌اش با عبدالرضا موسوی، فعالیت‌های سیاسی وی، اخراج در قبل از انقلاب از دانشگاه اهواز، ازدواجش با او و نیز از روزهای جنگ تحمیلی سخن می‌گوید.

متن وصیت‌نامه شهید موسوی نیز در کتاب موجود هست. این وصیت‌نامه که پنجشنبه 9 بهمن 1359 تنظیم شده، خطاب به صدیقه زمانی نوشته شده است.

شهید موسوی در این وصیت‌نامه از خدا می‌خواهد تا عشق به همسر و فرزند او را از انجام وظیفه‌اش دور نکند و آرزو می‌کند که دوری‌اش هیچ کمبودی در زندگی خانواده‌اش به وجود نیاورد. کتاب حجم کمی دارد و از آن کتاب‌هایی است که خواندنش زمان زیادی نمی‌گیرد، اما در همین حجم کم سوال و جواب‌هایی مطرح می‌شود که جالب و تفکر برانگیز است. از بخش‌های شیرین کتاب می‌توان به ازدواج شهید موسوی و صدیقه زمانی اشاره کرد و همچنین بخش‌هایی که همسر شهید درباره سادگی مراسم و آداب و رسوم ازدواجشان مطرح می‌کند، خواندنی است.

یکی از ویژگی‌های شهید موسوی که در میدان جنگ هم بر همه ثابت شده بود، نیروی تحلیل این رزمنده خرمشهری است. این موضوع در کتاب بررسی شده و همسر وی درباره آن به تفصیل سخن گفته‌ است. همچنن ماجرای خائن بودن بنی‌صدر از نگاه این شهید والامقام، یکی از مقولاتی است که بررسی شده و نظرات شهید موسوی درباره‌اش بیان شده است. شهید موسوی کسی بوده که پا به پای کسانی چون شهید محمد جهان‌آرا در کنار مردم برای حفظ خرمشهر جنگیده است، اما ناشناخته مانده و بسیاری هنوز با شخصیت او به خوبی آشنا نیستند.

در بخشی از کتاب خرمشهر، خانه‌ی رو به آفتاب می‌خوانیم:

همسر عزیزم! رنج و درد بزرگ من این بود که برخلاف تو هرچه فکر کردم دیدم هیچگاه در این مدت نتوانسته‌ام همراه و همسر خوبی برای تو بوده باشم. صحبت‌هایت به من دلداری داد و بر امید و شوقم افزود و از آن طرف به بعد بود که دیگر دوری‌تان و جدایی از شما برایم سنگین نیامد و می‌دانم تو با این حرف‌ها و با این همه تأکید از لذت و راحتی در کنار هم بودن‌مان گذشتی و محرومیت و رنج و فداکاری را پذیرفتی و بی‌شک شما (تو و فرزندم) که زندگی و لذت و راحتی و همه‌چیزم هستید باید فراموش می‌شدید تا من بتوانم رها شوم و به راهی پرافتخار گام بردارم.

و چگونه خدا را سپاس بگزارم در زمانی که امتحان فرا رسیده است و ابتلا و محنت آغاز شده است، با ایمان و اطمینان به تو هر بند و باری را از پا و دوش خویش آزاد و رها می‌بینم و تو مرا در رستن از چاه و چاله و بیراهه یاری داده‌ای و اکنون دغدغه از دست دادن هر چیزی را، حتی تو و فرزندم را خود از دلم بیرون کشیدی و ناچارم نساختی که از شریف‌ترین موهبت خدا یعنی شهادت، روی برتابم. بلکه یاری فراوانم رساندی.