بله
کتاب هندبوک ایمنی مهندسی آب و فاضلاب نوشته‌ی علی اصغر پردازش، امیر ناسوتی، به مفهوم سلامت، بیماری، بهداشت، ایمنی، تعریف ارگونومی و اجزا و اهداف آن و همنیطور به ایمنی و بهداشت در تصفیه‌خانه‌ها و آزمایشگاه‌های آب و فاضلاب و کمک‌های اولیه می‌پردازد.
با توجه به پیشرفت و گسترش تجهیزات و ماشین‌آلات و استفاده از مواد شیمیایی مورد نیاز در صنایع مختلف، مساله‌ای که اغلب در کشورهای در حال توسعه مورد توجه قرار نمی‌گیرد موضوع ایمنی است که عدم رعایت آن موجب بروز خسارت‌های مالی و جانی زیادی می‌شود و با گسترش ابزارآلات درجه اهمیت رعایت آن افزوده می‌شود.
تجزیه و تحلیل بسیاری از اتفاقات و وقایع ناگوار نشان می‌دهد که اگر اصول اولیه ایمنی رعایت می‌شد و مهندسان ناظر (HSE) آموزش‌های لازم را قبل از شروع کار به عوامل کاری می‌دادند و کار خود را به طور اصولی انجام می‌دادند، سالیانه سلامتی و جان هزاران کارگر و تکنسین با خطر مواجه نمی‌گردید.
در نهایت، می‌توان با اتخاذ تصمیم ضروری در حفظ و رعایت اصول ایمنی، با هزینه‌های بسیار کم در مقایسه با ابعاد مختلف مادی و معنوی این گونه حوادث، از به وجود آمدن اتفاقات تلخ و ناگوار، جلوگیری نمود.
در بخشی از کتاب هندبوک ایمنی مهندسی آب و فاضلاب می‌خوانیم:
ایمنی به عنوان یک مفهوم و روش مقابله با خطرات در راستای حفظ جان انسان‌ها و جلوگیری از خسارات و صدمات از آغاز پیدایش در حال تغییر و گذار بوده است. شکل اولیه آن که زمانی تنها یک روش ساده عمدتاً اصلاحی و نه پیش‌گیرانه به منظور حذف عوامل خسارات و صدمات بو، به شکل کنونی آن که اغلب روشی پیچیده و ضوابط سخت‌گیرانه برای کنترل مطمئن صدمات است، دگرگون شده است. در میان قابلیت‌های بارز مفهوم ایمنی ظرفیت کافی برای کارهایی فراتر از شناسایی روابط علت و معلولی و طرح ریزی روشهای کنترل عملی وجود دارد. این اقدامات از آغاز تکوین به صورت روشهای عملی برنامه‌های ایمنی درآمده‌اند.
به این ترتیب مهارت‌های ایمنی در تمام ابعاد صنعت (از جمله صنعت ساخت) با گذشت سالیان متماد، افزایش یافته‌اند. دگرگونی فزاینده‌ای در روند رو به رشد آگاهی و توانایی برآورده سازی ابزارهای کنترل مخاطرات مورد نیاز به وقوع پیوسته است. شواهد این موضوع در بسیاری از آیین نامه‌ها و قوانین مرتبط دیده می‌شود. ممکن است این روند موضوعی عادی و قابل تصور به نظر آید، با این حال تجارب و نتایج عملی به ما یادآوری می‌کند که علیرغم آگاهی از علل و وجود بسیاری از ابزارهای کنترلی پیشنهادی، رخدادهای منجر به صدمات و خسارات همچنان تکرار می‌شوند. در واقع می‌توان ادعا کرد مشکلات اجرایی، مسأله اصلی برنامه‌های ایمنی بوده‌اند. به کارگیری تمهیدات و موارد اشاره شده در برنامه‌های ایمنی تا زمانی که بر روی کاغذ هستند، موثر و مفید و خالی از هر نوع اشکال به نظر می‌رسند، در حالیکه در عمل ممکن است نتایج آن‌ها رضایت‌بخش نباشد. ضرورت بسترسازی تفکر ایمن که از طریق فرهنگ‌سازی در بین افراد درگیر در کار اعم از مدیریت ارشد، مدیریت کارگاه و مهندسان، کارگران و متصدیان بسط و گسترش می‌یابد، می‌تواند سبب کارایی برنامه‌های ایمنی گردد.
