کتاب گوسفندی برای شاه

کتاب گوسفندی برای شاه برگزیده‌ای از داستان‌های نوجوان در ششمین جشنواره داستان انقلاب (نوجوانان) است که به کوشش خسرو باباخانی و رقیه سادات صفوی گردآوری شده.

این کتاب داستان نوجوانی را روایت می‌کند که در یک دِه زندگی می‌کند. این نوجوان پس از اصلاحات ارضی در زمان پهلوی دوم، همراه عمویش به دربار رفته گوسفندی را برای تشکر پیشکشِ شاه می‌کند. اما در مسیر بازگشت از دربار با اتفاقاتی رو‌به‌‌رو می‌شود که به این نتیجه می‌رسد که اصلاحات ارضی در واقع به ضرر روستاییان و کشاورزان است.

هفت داستان کوتاه این مجموعه عبارتند از: گوسفندی برای شاه، این روزها کلاغ‌ها باهوش‌تر شده‌اند، مجسمه، بچه‌های قلعه، حاجی‌فیروز، زمستان مَردی، گوری در قبرستان متروک.

در داستان این روزها کلاغ‌ها باهوش تر شده‌اند به روایت خانواده ثروتمند روستایی و خان پرداخته می‌شود که در ماجراهای انقلاب نقش‌آفرینی کرده‌اند و فرزندانشان به زندان فرستاده شدند. در این داستان نمک‌ نشناسی رژیم شاهنشاهی به تصویر کشیده می‌شود که حتی به دوستان خود هم رحمی نداشتند و تنها به فکر منافع خود بودند.

مجسمه که سومین داستان از این مجموعه است نوجوانان را مخاطب اصلی خود قرار داده است و به داستان مجسمه شاه که مردم در اوایل انقلاب قصد پایین آوردن آن را از یک میدان داشتند اشاره می‌کند. این داستان حکایت شاگرد قهوه‌خانه‌ای است که تمایل به شرکت در این رویداد سیاسی دارد اما با مخالفت رئیسش مواجه می‌شود اما مدتی بعد خود صاحب قهوه‌خانه نیز متحول شده و به شرکت در این رویداد علاقه نشان می‌دهد.

در بخشی از کتاب گوسفندی برای شاه می‌خوانیم:

والا عارضم که این نوکرتان چندین سالی هست که توی دهات حمالی می‌کردیم. چه جور عرض کنم بزرگوار؟ ما نوکر و حمال ارباب روستامان بودیم. تا چند سال پیش خانه نداشتیم و فقط سالی چندتایی گونی جو برا آرد کردن و کمی پول برا خریدن شیر و درست کردن پنیر خشک از اربابمان می‌گرفتیم.

غیر نان جو و پنیر، قوت دیگری نداشتیم، تا اینکه از دولتی و کرم شاه بزرگ، آقای وزیرتان به شهر ما ترشیف آوردن و دستور شما برای اصلاح ارضی را به ما مژده داد و با پی‌گیری آقای ارسنجانی و شخص استاندار خوب ارومیه آقای شاپور میهن تمام دستورات شما به کشاورزان هدیه شد و به صدقه سر شاهنشاه همایونی چند سالی می‌شه که من بعد از سالیان سال نوکری و حمالی پدرانم، تانستم به آرزوم برسم که رسیدن بهش خوابی و خیالی بیش نبود و الانه صاحاب چندین جیریب زمین کشاورزی و چند ساعت آب هستم.

من هیچ‌ وقتی اجازه و وسع داشتن حتی یک مرغ هم نداشتم؛ اما حالا از دولتی سر شاهنشاه همایونی صاحاب 70 تا 80 گوسفند و 5 تا گاو شدم. زن و بچۀ من تمام سال نان جو و پنیر خشک خوراکشان بوده؛ حالا هر هفته نان گندم و پلو و گوشت هم می‌خورند. هی عین هو‌ای باقی آدم‌ها. جسارتاً این حقیر و نوکر شاهنشاه و زن و بچۀ عزیزش این گوسفند رو که به دست خودم پرورش دادم برا پیشکش با خودم از روستا آوردم. راستیتش من اینو برا آقای میهن بردم؛ گفتن خدمت به ماها وظیفۀ اون‌ها بوده، گفتن بریم از وزیر، آقای ارسنجانی، قدردانی بکنیم. ایشان هم قبول نکردن. چجور؟ گفتن که انجام وظیفه کردن و بروم و از باعث‌و‌بانی این کار قدردانی کنم که شخص شاهنشاه همایونی هستن. من باور نداشتم که شما بنده را قبول کنید؛ ولی حالا قسمت شده و این هدیه ناقابل رو قبول کنید. ناقابل هست.