بله
کتاب با دعای ندبه در پگاه جمعه نوشته‌ی علی اکبر مهدی پور به بررسی سندها و شبهات راجع به این دعای گران‌قدر با استناد به نظر علمای بزرگی چون سید بن طاووس، علامه مجلسی، محدث نوری و محدث قمی می‌پردازد و به شبهات مختلفی درباره‌ی راوی دعای ندبه پاسخ می‌دهد.
دعای شریف ندبه از دیرباز مورد توجه شیعیان بوده و منتظران قدوم حضرت صاحب‌الامر، ارواحنافداه، در طول تاریخ سوز درون خود را با خنکای این دعا آرامش می‌بخشیدند. دعای ندبه در حقیقت بیانگر تاریخ فشرده‌ای از حضور حجت‌ها و اولیای الهی بر پهنۀ خاک است. سلسله‌ای که از حضرت آدم (ع)، آغاز و تا آخرین حجّت خدا، حضرت مهدی (ع)، ادامه می‌یابد. کسی که با دعای ندبه انس گیرد و از عمق جان، مظلومیت جانشینان بر حق پیامبر اکرم (ص) را دریابد، عشق به ولایت از درون او شعله‌ور می‌شود و با تمام وجود نیاز به حجت خدا را احساس می‌کند.
خوانندۀ دعای ندبه به عمق فاجعه‌ای که با غیبت آخرین حجّت خدا بر سر جوامع انسانی آمده پی می‌برد و به عظمت مصیبتی که محروم شدن از وجود امام معصوم بر بشریت وارد کرده واقف می‌شود و از این رو چاره‌ای جز این نمی‌بیند که شبانه‌روز ندبه و زاری سر دهد و به حال و روز سیاهی که بدان گرفتار آمده گریه کند. اما این گریه و زاری از یک سو فریاد اعتراضی است نسبت به همۀ کسانی که زمینۀ غیبت آخرین امام را فراهم ساختند و از سوی دیگر اعلام حضور و آمادگی برای فراهم ساختن زمینه ظهور دوبارۀ امام معصوم بر پهنۀ خاک است.
در مورد دعای ندبه و استناد آن، سخن‌های بسیاری گفته شده و رساله‌ها و کتاب‌های متعددی نیز در این زمینه تألیف شده است، امّا هنوز در گوشه و کنار کسانی هستند که نسبت به این دعا ایجاد تردید می‌کنند و در سند و محتوای آن خدشه وارد می‌سازند. از این رو لازم است که بار دیگر با پژوهشی عمیق‌تر به اشکالات وارد شده به این دعا پاسخ داده شود. در کتاب حاضر که به همّت محقق ارجمند حجه‌الاسلام علی‌اکبر مهدی‌پور فراهم آمده است، ابتدا نگاهی اجمالی به تاریخ ندبه‌سرایی برای آخرین حجت حق، حضرت مهدی (ع)، شده و در ادامه نیز به تفصیل سند دعای ندبه و برخی اشکالات محتوایی این دعا مورد بررسی قرار گرفته است.
در بخشی از کتاب با دعای ندبه در پگاه جمعه می‌خوانیم:
معترض می‌گوید: هرگز ممکن نیست که دعای ندبه از یکی از امامان معصوم صادر شود؛ زیرا اوّلاً: حضرت مهدی (ع)، در آن زمان هنوز متولّد نشده بود، امامی که از نیروی کامل عقل برخوردار است، چگونه ممکن است چنین فردی را مورد خطاب قرار دهد و در فراقش اشک بریزد؟ ثانیاً: پرسش از جایگاه او با تعبیر «لیت شعری...» با موقعیّت امام معصوم سازگار نیست.
در مورد پرسش اوّل در نخستین بخش کتاب به تفصیل سخن گفتیم و فرازهایی از امامان معصوم، از جمله از حضرت صادق (ع)، نقل کردیم که بیش از یک قرن، پیش از تولد آن حضرت، او را مخاطب قرار داده می‌فرماید: سیّدی! غیبتک نفت رقادی و ضیّقت علیّ مهادی، و ابتزّت منّی راحۀ فؤادی. ای سیّد و سرور من، غیبت تو خواب را از دیدگانم ربوده، عرصه را بر من تنگ نموده، آسایش و آرامش را از من سلب کرده است. روی این بیان اگر شخص مورد نظر یک فرد معمولی نباشد، بلکه گل سرسبد جهان آفرینش باشد، شایسته است که قرن‌ها پیش از ولادتش، مورد خطاب و ندبۀ افراد عاقل و معصوم قرار بگیرد. و این معنی به حضرت بقیّه‌الله، ارواحنا فداه، اختصاص ندارد، در مورد جدّ بزرگوارش سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) نیز واقع گردیده و همۀ سفیران الهی از حضرت آدم (ع)، تا حضرت خاتم (ص) در مصائب آن حضرت اشک حسرت ریخته‌اند.
روی این بیان مخاطب قرار دادن کسی که هنوز به دنیا نیامده و گریه کردن و ندبه نمودن در فراق و یا بر مصائب او، با عقل سلیم هیچ منافاتی ندارد، اگر چه بیمار دلان آن را با ذوق خود سازگار نیابند.
